Afia & Joshua

We hebben nu wat meer de tijd om de kinderen te leren kennen, en ook het verhaal achter hen. Ik vind het een goed idee om wat verhalen op te schrijven, zodat je een beetje een beeld krijgt van wat de kinderen meegemaakt hebben.

Afia (Ongeveer 2 jaar):
Dit meisje heeft een aan alcohol verslaafde moeder. Ze was al eerder in het weeshuis geweest, maar haar moeder wilde haar terug en de kinderbescherming stemde toe.
Na een tijdje kwam ze terug om geld te vragen voor het ziekenhuis. Mariette zei dat ze morgen kon terug komen met Afia, dan zou ze haar meenemen naar het ziekenhuis. Geld geven kan je gewoon niet doen, want dan gaat het op aan de alcohol. Maar haar moeder kwam niet terug. Uiteindelijk kwam er een telefoontje uit het ziekenhuis. Afia was achtergelaten bij mensen en was met ernstige malaria opgenomen in het ziekenhuis. De malaria heeft haar hersens beschadigd en ze is nu geestelijk gehandicapt. Ze kijkt scheel, al kan ze zich steeds beter focussen op 1 punt. Ze kon ook al lopen, maar dat kan ze nu niet meer. Al vind ik dat je wel merkt dat ze kracht in haar benen heeft. Als je haar ondersteund doet ze zelfs pogingen stapjes te doen.
Toch kan ze door de malaria zelf niets meer, en moet met alles geholpen worden. Mariette zegt wel dat het lijkt of ze vrolijker is dan voorheen. Het is een vrolijk kind, die overal om lacht. Ze reageerd duidelijk op je door middel van geluiden, lachen en kijken. Je kan echt contact met haar maken. Het is een mooi meisje, en ik ben overtuigd dat ze met de juiste hulp nog wel vooruitgang kan maken!

Joshua (ongeveer 3 maanden):
Dit geweldige kleine mannetje is de jongste in het weeshuis. Zijn moeder heeft geprobeert hem dood te maken. Hij had een sjaal om z'n nek en ze had hem in de bosjes achtergelaten.
De vader van hem of de vader van zijn moeder (is onduidelijk) zag melk uit zijn moeders borst komen en vroeg naar het kind. Zo is hij weer gevonden en naar het ziekenhuis gebracht. Via het ziekenhuis weer naar het weeshuis.
Zeker voor zo'n klein mannetje kan je nog veel betekenen. Als een gezin hem adopteert kan hij een ' normaal' leven leiden in een gezin. Jammer dat een proces tot adopteren van een kind minstens 3 jaar duurt.

Liefs Sara

10, 11, 12 e dag

Het is nu woensdag en we hebben 3 dagen achter de rug in het weeshuis. Mariette en Mozes zijn twee dagen weg, naar de hoofdstad voor bezoek aan het ziekenhuis en het doen van inkopen. Dankzij de vaste lokale medewerkers gaat alles in het weeshuis normaal door. Wij zoeken onze plek daarin. Daarover vertel ik zo meer. Eerst even vertellen hoe mooi het uitkwam dat we op zondag aankwamen in het weeshuis. De oudere kinderen krijgen vandaag pas zomervakantie ( 4 weken) en zondag waren alle kinderen aanwezig en leidde Mozes de kerkdienst. Door Mariette werden we rond geleid door het weeshuis, 4 gebouwtjes met elk 4 kamers aan een geschakeld rond en plein. Een van de gebouwen is de gemeenschapsruimte / kapel naast de keuken. Daar werden we zondag door alle kinderen verwelkomd bij de kerkdienst. Mozes blijkt en zeer begeestigd voorganger te zijn. Met getrommel op de Djembe's en gezang wordt de sfeer neergezet wat vloeiend overgaat in een dynamisch gebed. Vervolgens betrekt Mozes de kinderen aktief bij zijn verhaal rond het thema 'geven en ontvangen'. Opvallend is ook hoe bij herhaling bij elkaar contact en bevestiging van het woord gezocht wordt door de woorden 'amen' en 'hallo'

5, 6, 7, 8 en 9de dag

Nu we de afgelopen dagen geen internet hebben gehad hebben we even veel in te halen.

Toen we de krokodillen, het slavenkamp en de plaatselijke school hadden bezocht wilden we weer verder reizen.

Maar eerst wilden we graag wat voor de school doen. Maarten en Frieda hebben al verteld dat we veel pillen hadden ingeslagen om de kinderen te kunnen ontwormen. Het schijnt dat de dikke opgezette buikjes van kinderen (die je bijvoorbeeld ook op tv ziet) worden veroorzaakt daardoor. We vonden het allemaal wel heel spannend om te doen, maar ook ontzettend leuk. De pillen namen alle kinderen een beetje gedwee in, en toen we daarna stukken sinaasappel uitdeelde aten ze die snel en uitbundig op. Ik vond zelfs dat de kinderen zich wat meer voor je open stelden, en niet meer zo bang waren. Dat geeft gewoon een goed gevoel, ook al weet je dat het over 3 maanden weer moet. En zo veel touristen komen er helaas niet...

Gelijk na de school zijn we doorgereist naar Mole, national park. In een klein busje met z'n alle op elkaar gepropt, met onze lange Hollandse benen bijna in de nek. Toen kwamen we na 2,5 uur in Tamale aan. Een busstation met gigantisch veel verkopers, reizigers etc. Natuurlijk werden we gelijk weer opgevangen door twee jongens die zagen dat er aan ons weer wat te verdienen viel. Die regelden samen met Maarten, wonder boven wonder, 4 zitplaatsen in de bus naar Mole die eigenlijk 2 uur geleden vertrokken zou zijn. We verheugde ons op een hotel met zwembad, maar voor we daar konden slapen moesten we eerst een nachtje in savanna lodge slapen. Een kamertje met twee matrassen en een douche buiten bestaand uit een emmer.

Daarna konden we twee nachtjes terecht in het hotel midden in Mole. Het was prachtig daar! Met zwembad en uitzicht over een open plek met water waar veel dieren te zien waren. Je moet je daar eigenlijk genoeg opdringen om een kamer te krijgen (als je niet gereserveerd hebt). Maarten blijkt elke keer maar weer goed te liggen bij de Ghaneese (vrouwen?), want het lukt steeds weer. We konden voor twee nachten blijven. Olifanten, apen en veel herten gezien. Apen die kwamen vaak rond lunchtijd even op tafel springen. Geweldige ervaring!

Nu zijn we in 1 dag naar het weeshuis gereist, waar we nu waarschijnlijk 3 weken blijven. Fantastische kinderen, met misschien toch een toekomst door het werk van martiette, moses en alle andere medewerkers.

Tot slot valt het me alles mee met de huwelijksaanzoeken. Mensen schatten me wel eens 20 tot 30 jaar, en vragen of Wouter m'n zoontje is. Af en toe vragen ze of ze mijn emailadress krijgen als ze ons helpen of met me mogen trouwen. Maar m'n moeder vind dat de perfecte schoonzoon al in nederland zit.


Liefs Sara

Zondag 27 juli

Gisteren aangekomen in Sunyani bij Mariette en Mozes. Ons plan was om vandaag hier aan te komen maar het is wat anders gelopen. Hier komen we later op terug als we die dag beschrijven. Even terug komen op ons verblijf in Bolgatanga en wat Maarten geschreven heeft over de toekomstige toilet. Om misverstaand te voorkomen was het niet de druk die we voelde van de familie maar de noodzaak om een toilet daar te laten plaatsen. De noodzaak is enorm voor de mensen en kinderen van de school.Zij moeten allemaal in het veld hun behoeften doen en aan hygiene houdt het niet over. Toen wij daar waren kwam enorm de behoefte om de mensen daar te helpen. Onze machteloosheid hierin ervaren we als druk. De mensen zijn erg dankbaar als je wat voor ze doet. Dat blijkt ook uit de reacties van het schoolhoofd en anderen na de actie van de wormenpillen en de sinaasappels. Het hoofd van de school en de mensen daar zijn zich ook bewust dat dit herhaald moet worden en zelf zijn ze niet in staat om dit te kunnen betalen en zijn dus afhankelijk van mensen zo als wij. Een wormenkuur voor 1 kind kost 0,90 euro. Iemand met een goed inkomen verdiend 7.50 euro per dag waarmee hij zelf en zijn gehele familie, soms 20 personen moet onderhouden. Voor hem is het al moeilijk dit te kunnen betalen. Er zijn natuurlijk genoeg mensen die 1 of 2 euro per dag verdienen en daar ook een gezin van moeten onderhouden. Je snapt dat de wormenkuur dan ondergeschikt is aan het hebben van eten. We zagen veel kinderen met dikke buiken. Van Mariette begrijpen we dat dit komt door de wormen dus we hebben daarom gekozen voor het geven van de wormenkuur. Twee meiden (dochters van collega's Frieda)hebben geld bij elkaar gehaald en dit aan ons gegeven. Wij konden namens hen 220 euro besteden en hebben een groot deel hiervan besteed aan de wormenpillen. In totaal hebben we 184 wormenkuren uitgedeeld aan de kinderen van de school en in het dorp. MEIDEN ONTZETTEND BEDANKT!!!! Ik hoop dat jullie op de fotos die we gemaakt hebben kunnen zien hoe blij en dankbaar iedereen was met dit gebaar. Zelf was ik emotioneel erg geraakt en bewust dat het een druppel op de gloeiende plaat is. Helaas kunnen we de foto's hier niet laten zien. Met geld wat erover is kopen we voor het weeshuis muskietennetten voor de kinderen op de peuterafdeling. Deze gaat Mariette binnenkort kopen.
Wat betreft de toilet: We horen nog wat een toilet moet kosten en dan kijken we wat onze mogelijkheden zijn. We willen kijken of we voor het weeshuis een graanmachine kunnen kopen van de giften van ons werk, opbrengst flessenactie en bakken van Mientje. We gaan informeren wat het moet kosten. De graanmachine is belangrijk om in het eigen onderhoud te kunnen voorzien. We houden jullie op de hoogte!
Liefs Frieda

4e dag

Vandaag hebben we een echte touristische dag ervan gemaakt voor de trekpleisters in de omgeving. We hebben een plaats bezocht waar veel krokodillen leven. Onder begeleiding van een gids hebben we krokodillen aangeraakt. De foto's zijn leuk en wilde ik nu hier naast zetten. Ik ontdek helaas dat mijn usb-kabel niet meer past omdat de camera op die hoek een deuk heeft. Daarna zijn we naar een soort kamp " Westerbork" geweest, een voormalig slavenkamp tot 1913 vanwaar bij elkaar 5 miljoen slaven zijn verkocht en afgevoerd. Ja ja, wij mogen ons als nederlandse natie wel schamen over deze geschiedenis. Overigens speelde dat geen rol bij de gids die zijn praatje afdraaide. Ik zal julie niet belasten met de straffen voor slaven die wilden vluchten. We hebben in een aftandse wagen met chauffeur, of te wel onze eigen taxi, door het achterland langs de grens met Burkina Faso gereden. De boerderijen zijn uit leem opgetrokken kleine nederzettingen, soms zo groot als 4 iglotenten van beversport, waar wij niet rechtop in kunnen staan. Vaak zijn ze ommuurd en vormen een eigen patio. Het ziet er wel harmonisch uit omdat de nederzettingen dezelfde kleur hebben als de grond. Het landschap is een soort savanne, grasland en moeras, met verspreid losse bomen. Ook daar lopen de schoolkinderen in groepjes in het verplichte unipakje van school. Wie weet hoever ze moeten lopen? Na onze langskomst kwamen ze gespikkeld thuis omdat het heeft geregend en onze chauffeur de plassen niet omzeilde.
Frieda is momenteel samen met Jozef naar de pharmacie om heeeeeel veel antiworm pillen te kopen die we morgen gaan uitdelen op school. Dan kunnen de kinderen er weer 3 maanden tegenaan tussen de open riolen. Ook willen we dan op school het jongetje onderscheppen met de ondervoede dikke buik en kijken wat we kunnen doen. De min of meer toegezegde toilet geeft veel commotie en en onprettige zware claim op onze aanwezigheid. Gisterenavond zeiden wij in bed tegen elkaar wel te verlangen naar en plek waar we anoniem zijn straks. Sinaasappels worden hier per stuk langs de weg verkocht. Wouter had even last van zijn buik wat direct beter was na heerlijke sinaasappel. Het lijkt ons leuk om die vrouw gelukkig te maken met de afname van 100 sinaasappels voor de schoolkinderen. Dan heeft ook zij een maand vakantie van sinaasappels verkopen. Dit is een samenleving van zoveel contrasten. Vanmorgen verderop in de straat was een man zijn koe aan een lijn aan het uitlaten. Plotseling hoor ik zijn mobiele telefoon gaan en vervolgens zie ik hem bellend zijn koe uitlaten. Jammer dat ik die foto nu niet kan laten zien. (Maarten)

3e dag

Dit waren twee dubbelzinnige tropendagen. Op zondagmorgen stonden we om 5.00 op om de bus naar Kumasi te nemen. Aangekomen om 11.30 besloten we om maar gelijk door te bussen naar Bolgatanga in het noorden, waar we uiteidelijk om 00.30 na middernacht aankwamen. Dat klinkt vervelend lang maar met zoveel indrukken onderweg was het ook zo gedaan. In nederland zou ik zeggen dat hier iedereen in sloppenwijken woont of zwerft. Het dwingt ook veel respect af als mensen trots laten zien hoe ze het voor elkaar hebben. Hier toont de levensstandaard zich als hutten van leem of zongebakken stenen met een platen dak, waar de hele famlilie voor zit. Er zijn maar weinig wegen en weinig inwoners in Ghana, dus alles concentreert zich langs de weg. Iets verkopen blijkt het dagelijkse motto, ook op zondag. Soms zeer afgelegen verkoopt een meisje tomaten waarbij ik verwacht dat een enkele klant voldoende is voor het daginkomen. Ook zien we nare beelden van gewonden langs de weg, waar geen hulp voor lijkt te zijn. Joris schoot in tranen omdat hij langs de weg een lijk zag verbranden. De weg naar het noorden is deels onverhard en gatenkaas. Om de paar kilometer stond er wel een wagen met panne. Liggende benen staken ook onder auto's vandaan in het pikke donker. Ik kreeg het visioen dat we al vele paren benen er af hadden gereden.
Mozes had geregeld dat zijn oudste broer Mohammed ons afhaalde 's nachts. Dat liep gesmeerd en hartelijk. We kwamen terecht in een zeer prettige lodge, twee betegelde kamers met de noodzakelijk ventilator en een sfeervolle patio. Het schooltje er naast had al ontdekt dat er blanke gasten zijn. Toen ik buiten kwam stonden Sara, Joris en Wouter al in het centrum van de belangstelling voor de klas. Ja, wat heet klaslokaal? De school is een dak op palen. Door een hoge delegatie werden wij na het ontbijt afgehaald vanmorgen drie broers van Mozes: Mohammed, Abdalla en Jozef. Toen werden we in 2 uur tijd werkelijk overspoeld met indrukken waar ik twee dagen over had willen doen. Ze namen ons mee naar een kleuterschool waarin we alle klassen afgingen en voor de peuters het oefenmateriaal werden voor de engelse les. Elk woord leren ze in twee talen: engels en twi. Naar de toilet betekent voor de kinderen het veld in lopen en hurken, al jaren op dezelfde hectare grond. Ik ben maar wijs op de weg gebleven. Als wij vragen naar de behoefte aan een toilet bij de school blijkt dit een hartewens te zijn. Na de school hebben de broers bijzonder trots hun huis en familie aan ons voorgesteld. Het huis is een aaneenschakeling van lemen hutten tussen een oude grote vijgenboom (?) en de waterput. In de droge periode moeten ze heel ver lopen om aan water te komen. Voor de toilet lopen ze ook het veld op. Alles leeft op de grond met wederzijds respect voor mens en dier. We hebben de hut gezien waar mozes als kind in woonde, wat nu voor dieren is. De mensen zijn zo liefdevol: De directrice van de school omhelsde ons allemaal, iedereen wil onze handen schudden, zoveel blije gezichten en een lach met witte tanden die wij met onze blanke huid nooit na kunnen doen. Een zeer pakkend contrast vind ik hoe Jozef in keurige blouse en nette broek naar zijn werk gaat, Barclays bank of als onderwijzer op school, en gelijkertijd leeft in voorzieningen die in onze ogen zo primitief zijn. In het algemeen lopen de mensen er hier mooi gekleed bij.
Omtrent de giften die we gaan geven willen we eerst overleggen met mariette van het weeshuis. Per telefoon in de bus liet zij al weten dat het weeshuis een graanmolen zou willen om in eigen onderhoud zoveel mogelijk te kunnen voorzien. (Maarten)

Eerste dag!

Afscheid ging toch gepaard met tranen, van wouter, sara (en stiekem ook joris). We gingen met een half uur vertraging om 15.00 weg, en kwamen om 04.00 aan in het hotel. In de stoel voor mij zat een geweldige kletskous naamgenoot Sara. Tijdens de reis kwamen we twee dames tegen die alletwee onderweg naar een weeshuis waren. De ene voor vijf weken, en de ander zelfs voor een jaar! Misschien bestaat Ghana alleen uit weeshuizen?
De vliegreis ging goed, hoewel we ook gelijk kennis maakte met het Ghaneese gebruik van wachten en alles op z'n tijd. Met voorbeeld van het ontbijt van vannochtend. Bijna klaar, verzekerde Ben, de hoteleigenaar. Maar het werd toch alles bij elkaar 1,5 uur wachten. Maar het was heerlijk met geroosterd brood, ommelet en thee.

Wouter is ons eyecatcher! Toen we vanochtend stiekem over het hek van ons (prachtige) hotel stonden te kijken werd Wouter meteen al bewonderd. "Is that your petit?" was de vraag aan m'n moeder.
Toen volgde ritje met de taxi. De eerste indrukken van Ghana/Accra. Gelukkig konden we eerst alles rustig bekijken vanuit de taxi, en ook bij wouter op mijn schoot, merkte ik dat hij het maar raar vond allemaal. Wij hebben rugzakken, en Ghanesen dragen hun bagage op hun hoofd. Zeker toen we onze eerste bedelaar tegen kwamen die we 50 pesewas gaven, hun halve dag inkomen, voor ons 35 eurocent. In Nederland kun je er net voor naar de wc.

Joris die bij het raam zat had het maar moeilijk met het afwijzen van alle verkopers aan het raam. Het no thank you kan hij nu al dromen.
De chauffeur was maar wat blij met Maarten naast zich en kletste honderd uit. Wat we nu al goed merken is dat voor iedereen, ook voor de mensen die het goed hebben zoals de hoteleigenaar, het inkomen van elke dag opnieuw de eerste dagbehoefte is. Ben vertelde ons ook dat het leven goed is in Ghana als je werk hebt. Als je dat niet hebt, dan kun je het wel vergeten.

Ghanesen zijn heel aardig en behulpzaam, dat moet wel gezegd worden! Het zoeken van een internet cafe kost tijd, en een hoop heen en weer gestuur in een stad van 5 miljoen mensen.
Morgen gaan we met de bus verder naar het Noorden, Kumasi. Daarvoor moeten we wel om 06.00 op het busstation zijn.
Vandaag hebben we een Ghaneese Simkaart voor onze telefoon gekocht. Bovenaan de weblog lees je ons nummer.

Dit was het tot nu toe,
Liefs Joris, Wouter, Maarten, Frieda en Sara

Tot In Ghana!!!

Ben benieuwd hoe lang het duurd voor we in Ghana kunnen mailen. Wij proberen regelmatig onze indrukken hier neer te schrijven zodat iedereen die het leuk vindt ons kan volgen door Ghana en als we in het weeshuis zijn. Iedereen die vakantie heeft een hele fijne vakantie en voor de echte doorzetters werk ze!

Er komt nog 100 euro bij!

Er wordt wel eens gezegd dat de jeugd alleen maar aan zich zelf denkt. Nou daar ben ik, het helemaal niet mee eens. Misschien kunnen jullie je nog herinneren dat ik geschreven heb over de dochter van een collega Mare die een heel jaar lang geld had gespaard en dit aan mij heeft gegeven om dit in Ghana goed te besteden. Mare had 110 euro bij elkaar gespaard. Nu kwam een andere collega bij mij langs en gaf mij 100 euro. Haar dochter Inger had voor geld muziek gemaakt en heeft toen 50 euro opgehaald! Haar ouders hebben dit verdubbeld en dit aan ons gegeven. Ook voor dit geld proberen we een goed doel te vinden en houden we de twee meiden op de hoogt via deze mail wat we ermee gedaan hebben.

Eind resultaat van alle acties!

Alle acties zijn nu afgesloten. Naar het weeshuis in Ghana is op dit moment een kleine 4400 euro gestort en als het goed is ook de 1000 euro van de sponsor. Naast dit bedrag en nog de 4000 die de komende 4 jaar nog gegeven gaat worden door de sponsor zittten we op 9400 euro. Het geld van de flessenbon actie van de Golff, het bakken van Mientje, het geld wat we gekregen hebben van collega's op het werk heeft ook nog een bedrag van 1480 euro opgeleverd. Dit willen we mee nemen en daar te plekke bekijken wat we daar mee kunnen doen. Mariëtte zal ons daarbij helpen. Alles bij elkaar hebben we toch mooi een bedrag van bijna 11000 euro bij elkaar gehaald.

Onze laatste dag thuis!

Morgen gaat het gebeuren! Heel spannend en leuk. We kijken er erg naar uit. Via de mail contact met Mariëtte gehad en haar moeder Marjo nog telefonisch gesproken. Van Marjo hoorden we dat Mariëtte en Mozes een baby van 2 maanden erbij hebben gekregen. Het jongetje was te vondeling gelegd. De moeder is wel gevonden maar lijkt geestelijk niet in orde. Door de politie wordt onderzocht of er familie is om voor het jongetje te zorgen. Mocht dat niet zo zijn dan blijft hij bij Mariëtte en Mozes. Het kereltje heeft veel aandacht nodig en huilt veel. Vooral s'nachts heeft hij het moeilijk. Slaapt bij Mariëtte of bij een van de vrijwilligers in bed. Gek idee dat wij dit ook allemaal gaan mee maken. En waarschijnlijk nog veel meer! We hebben alles nu in de rugzakken zitten en de kinderen liggen op bed. Heel veel leuke telefoontjes of mensen die nog even langs komen om ons een goede reis te wensen. Van mijn moeder nog allerlei koekjes en snoepjes gekregen en een preek dat ik goed op de kinderen moet letten en dat ze goed moeten eten. Van een vriendin en haar gezin een stapel tijdschriften en strips voor de kinderen. Helemaal leuk allemaal. Het doet ons goed!

RTL 4 televisie programma :"Bestemming Bereikt" gaat niet door.

Vandaag te horen gekregen dat ze ons niet komen filmen van RTL4. Het programma "bestemming bereikt" is naar achteren geschoven en een ander programma gaat nu voor. Hiervoor hebben ze de zelfde presentator nodig dus helaas. Jammer voor het weeshuis want het zou goede reclame zijn geweest.

Sponsor voor het weeshuis Hanukkah!

Bij alles wat we al ingezameld hebben komt er vandaag ook een sponsor bij!!!!!!!!! Deze stort 1000 euro per jaar en doet dit 5 jaar!!!!!! We kunnen dus 5000 euro erbij optellen!
Ik wil de sponsor heel erg bedanken en zal hem een dikke kus geven.

telefonisch contact gehad met Mariëtte in Ghana

Zaterdag Mariëtte in Ghana gebeld. Ik had van haar moeder gehoord dat er in het dorp waar de ouders van Mozes wonen behoefte is aan een toilet en dat er veel kinderen besmet zijn met wormen. Deze wormen krijgen de kinderen omdat ze vies drinkwater gebruiken. De kinderen moeten daarvoor behandeld worden anders worden ze ziek en kunnen dood gaan. Mariëtte gaat uitzoeken wat het kost om een toilet daar aan te leggen. Misschien kunnen wij dan het geld van de appeltaarten en van het statiegeld gebruiken voor het aanleggen van deze toilet en kunnen we wormenkuren kopen die we de kinderen laten innemen. We hebben begrepen dat we geen geld moeten geven maar b.v medicijnen kopen en die laten innemen waar je bij bent. We houden jullie op de hoogte hoe dit verder gaat verlopen.

Wat zat erin de bus bij de boemenzaak de Graaf

Ook heeft er de afgelopen weken een bus gestaan bij de bloemenwinkel de Graaf. Daar in konden de mensen geld doen voor het weeshuis in Ghana. De bus is geleegd en er zat een bedrag van 70,25 euro aan klein geld in. Geweldig. Het geld is al overgemaakt naar het weeshuis.

Appeltaart en appelflappen voor het weeshuis in Ghana

In ons dorp hebben heel veel mensen nagedacht en meegeholpen om geld in te zamelen voor het weeshuis in Ghana. Ik wil al deze mensen heel erg bedanken!!!!! Toch wil ik 1 iemand speciaal bedanken en dat is Mientje. Mientje heeft samen met haar man Bertus appeltaarten en appelflappen gebakken. De afgelopen 9 weken hebben ze zoveel gebakken dat ik vandaag een bedrag van 500 euro van hen heb gekregen. We waren allebei emotioneel geraakt dat het z'n bedrag is geworden. Geweldig wat een bedrag.

Vervolg statiegeld actie

Vandaag de bus geleegd bij de supermarkt de Golff. Het totaal bedrag is nu 490,40 euro. Wat een waanzinnig bedrag. Ik laat de bus nog even hangen tot en met donderdag 17 juli. En dan haal ik de bus weg.

De statiegeld aktie

Dit weekend eindigt onze statiegeldaktie. Bij de Golf-supermarkt kon iedereen het statiegeldbonnetje in een bus deponeren voor het weeshuis. Voor de eindsprint zijn alle kinderen uit het dorp aangemoedigd om langs de deuren statiegeldflessen op te halen. Dat leverde dit mooie plaatje op en een bedrag van 44 euro. Super!!!!!!! Maandag kijk ik of er nog statiegeldbonnetjes in de bus zitten en dan tel ik alles op.

Hoe gaat in grote lijnen onze reis eruit zien.

Hoe ziet ons reisschema eruit:

• We vertrekken op 18 juli om 14.30 uur vanaf Schiphol
• Maken in Cassablanca een tussen stop van ongeveer 5 uur waarna we door vliegen naar Accra de hoofdstad van Ghana waar we rond 2.00 uur in de nacht aankomen. We worden daar opgewacht door een meneer Ben die ons naar zijn hotel brengt. Na een korte nacht gaan we Accra verkennen en een bus ticket kopen voor de bus naar Kumasie. We slapen nog een nacht bij meneer Ben en staan dan om 5 uur in de ochtend op om met de bus te vertrekken naar Kumasie. We hebbden begrepen dat de bus pas vertrekt als die vol is dus dat kan soms even duren.
• Na Kumasie willen we verder na het noorden om uiteindelijk in Bolgatanga aan te komen. Dit is bij de grens van Ghana en Burkina Faso. Daar willen we de familie van Mozes ontmoeten en daar wat dingen bekijken.
• Wordt vervolgd!

RTL 4 televisie programma :"Bestemming Bereikt"

Eind mei belde Marjo (moeder van Mariëtte) mij op. Ze had ons opgegeven voor een programma van RTL4 wat "Bestemming Bereikt" heet. Dit is een programma die mensen een poosje volgt als ze aankomen op een bijzondere bestemming. Het programma wordt na de zomervakantie uitgzonden. Iemand van het programma is bij ons thuis geweest en heeft een kort filmpje gemaakt. Ze willen onze aankomst in Accra opnemen en ons volgen naar het weeshuis, de aankomst in het weeshuis en een paar dagen ons volgen in het weeshuis. Op dit moment willen ze ons graag filmen maar om een reis naar Ghana te maken met een hele filmploeg voor 1 verhaal is wat duur dus probeert men nog een verhaal erbij te zoeken. We wachten het af. Voor het weeshuis is publiciteit altijd belangrijk en voor ons is het ook een extra ervaring. Marjo is ook actief hierin. We houden jullie op de hoogte.

De voorbereidingen voor de reis naar Ghana

Onze voorbereidingen zijn begin maart 2008 gestart. Op een zondagmiddag zijn Marjo en Gerrit (de ouders van Mariëtte in Ghana) bij ons op bezoek geweest. Dat was heerlijk om van hen te horen maar ook doormiddel van foto's te zien wat we kunnen verwachten in Ghana. Zij konden ons ook vertellen wat we allemaal moesten regelen en hadden handige tips. Met een hele lijst aan tips, informatie en andere kennis zijn we aan de slag gegaan.

• Eerst paspoorten regelen voor de twee jongste kinderen. Zij stonden nog in ons document maar hadden een eigen nodig.
• Onze prikken halen bij de GGD en malaria tableten. Daarnaast kregen we bij de GGD ook een hoop informatie over wat goed is om mee te nemen en waar je op moet letten en zo. Heel handig!
• Onze vliegticket gekocht! Dat is wel een mijlpaal om te doen. We vliegen met Maroc Air. Het is geen rechtstreekse vlucht maar als we met de KLM zouden vliegen dan zouden we 2300 euro meer moeten betalen en dat vinden we wel een hoop geld.
• Voor Ghana heb je ook een visum nodig. De Ambassade zit in Den Haag en dat kun je niet via de post regelen maar je moet erzelf langs gaan. Ik was er om 11.00 uur en na een uur is er nog niemand in of uit gegaan. Mijn auto stond bij een parkeermeter en het zou niet lang meer duren voor dat die was afgelopen. En ik had nog zeker 10 mensen voor me. Uit eindelijk in mijn beste Engels uitgelegd dat ik naar de parkeermeter moest en daar voor meer dan 3 uur bij gegooid. Na een tijd werd ik geholpen door niet 1 ambtenaar maar door 3 ambtenaars. En duurde het geheel nog geen 5 minuten. Uit eindelijk liep ik om 14.00 uur weer de Ambassade uit. Dit was alvast een voor proefje hoe het in Ghana zal gaan. Het ophalen van het visusum ging een stuk sneller al had ik dat niet verwacht. Ik had me goed voorbereid door brood mee tenemen, de parkeermeter op lang en te proberen mezelf te onthaasten. Toen mijn naam werd omgeroepen had ik het eerst niet in de gaten omdat ik het mezelf net gemakkelijk had gemaakt met een boek en boterhammetje. De wacht kamer was behoorlijk gevuld dus ik dacht dat duurt wel een uurtje of 3. Maar in 10 minuten stond ik al weer buiten nadat ik me verontschuldigd had bij de meneer die ik heb laten wachten.
• In de afgelopen weken hebben met behulp van een meeneemlijst die op de website van mchildcare staat onze spullen bij elkaar verzameld. Afgelopen zaterdag hebben we de laatste dingen gekocht. Zoals een rugzak voor Wouter. Hij mag ongeveer 2 a 3 kilo dragen en we hadden al een rugzak voor Joris maar die bleek toch te groot dus ook voor hem een nieuwe. Na nog wat kleding, zomerhoedjes en andere belangrijke dingen zijn we nu klaar met inkopen en gaan we komend weekend inpakken. Ik ben heel benieuwd hoe zwaar en vol de rugzakken komen. We proberen zo licht mogelijk te reizen maar je staat versteld wat je toch allemaal moet meenemen. Wouter en Joris zijn trots op hun nieuwe rugzak en kunnen niet wachten. Maarten en ik hopen dat we niets vergeten zijn.

Wat gaan we doen daar?

Met de achtergrond van Frieda als verpleegkundige-pedagogisch medewerker, en ik als psycholoog, hopen we iets te kunnen betekenen. Hoewel, vaak is het meewerken of zelfs alleen maar iets leuks doen met de kinderen al genoeg. Voor wat betreft ons vakgebied zullen we vooral kijken welke expertise er in de regio is om voor continuïteit zorgen. Wat er aan zorg mist kan immers het best gecreëerd worden via bewoners aldaar.

12 1/2 jaar getrouwd en samen honderd jaar

Samen zijn we honderd in leeftijd geworden en zijn we dit jaar 12 en een half jaar getrouwd. Dat wilden we vieren met al onze familie, vrienden en kennissen. We hebben het feest thuis gegeven en in de tuin. Spannend was het wel of het droog zou zijn. In de ochtend kwam het met bakken de lucht uit maar in de middag en avond heeft het geen drup geregend. Wij hebben enorm genoten van het feest alle mensen om ons heen, de muziek en het eten. We genieten nog steeds na. Als cado wilden we geld voor het weeshuis in Ghana. We hebben een geld bedrag van 2567,81 euro gekregen. Wat geweldig en super groot bedrag. Boven verwachting. Als gezin hebben wij een wervend lied geschreven, een reggae nummer met Joris (11) op keyboard, Wouter (8) op triangel, Maarten op drums en Sara en Frieda de leadzang.

Het nummer is met video opgenomen en hier te bekijken. De tekst is als volgt:

Na na na na
Wij gaan naar Ghana (2x)

Kinderen in de sloppenwijk
Ouders zijn er niet.
Armoe, ziekte, wij zijn rijk
Dat kan toch zomaar niet.

Open rug, malaria
Een dokter is er niet
en wil je naar het ziekenhuis,
dat is er gewoon niet.

Na na na na
Wij gaan naar Ghana (2x)


Het weeshuis in Sunyani
is niet helemaal af.
Kan het blijven, kan het blijven?
hangt wel van ons af

Hanukkah in Ghana
vangt zoveel kinderen op
laat het niet gebeuren
zonder giften is het stop

Na na na na
Wij gaan naar Ghana (2x)

Eten, drinken dat kost geld
2 euro maar per dag.
Voor ons is dat een kleinigheid
geven, geven mag

Kijk verder dan je eigen tuin.
De wereld is maar klein.
Als je toch iets over hebt
dat vinden kinderen fijn

Na na na na
Wij gaan naar Ghana (2x)


Zo ver weg en voelt dichtbij,
zowel blank als zwart.
Een missie -- dat vinden wij
naar Ghana gaat ons hart

Een nicht van ons die stampte daar
een weeshuis uit de grond
Zoveel kinderen leven daar
zonder ouders toch gezond.

Na na na na
Wij gaan naar Ghana (2x)

Akties om geld in te zamelen

In ons eigen dorp zijn we met hulp van anderen de volgende akties gestart:

1. Een statiegeldaktie bij de supermarkt de Golff. We mochten daar een bus neer hangen waarin de mensen hun statiegeld bonnetje kan doen. In het begin kwam er z'n 10 euro per week binnen en dat is steeds meer geworden en op dit moment hebben we al 375 euro opgehaald.


2. Bij het tuincentrum de Graaf mochten we bij de kassa ook een collectebus neer zetten. Wat daar in zit is nog niet bekend.


3. De 16+ groep van de kerk hoorde van onze acties en gingen een pannenkoekenfestijn organiseren. Dat werd een enorm succes. 80 mensen en kinderen hebben daar gesmuld van heerlijke pannenkoeken en dat heeft het ongelooflijk bedrag van 1000 Euro op geleverd.


4. Verder werd er een collecte gehouden in de kerk die verdubbeld werd door de kerk en bracht ook een bedrag van 500 euro op.


5. In de school hebben we een knutselmiddag georganiseerd waar 35 kinderen aandeel hebben genomen en een aantal ouders deel genomen hebben aan een bloemschikactiviteit wat ook weer 200 euro heeft opgebracht.


6. Een inwoner van ons dorp bakt appeltaard en appelflappen voor Ghana. Ze heeft al heel veel wat taarten en appelflappen gebakken soms had ze wel 7 taarten op een dag. De opbrengt weten we nog niet maar de opbrengst zal niet misselijk zijn.


7. Ook op ons werk proberen we geld in te zamelen en vrijwilligers te vinden die een aantal weken in het weeshuis willen helpen. Op dit moment heeft dit een bedrag opgeleverd van 250 euro.


8. Op de school van de kinderen wordt na de zomervakantie in oktober een Ghana week gehouden.

Op 12 juli sluiten we alle acties en dan weten we wat alle acties bij elkaar hebben opgeleverd.

Mocht u als u dit leest ook iets willen doen voor het weeshuis in Ghana laat een reactie achter of kijk op de website van de stichting.

Geld inzamelen

In de zomervakantie van 2008 gaan wij met ons gezin naar een weeshuis in Ghana om daar een paar weken te helpen. Dit weeshuis is opgezet door de Nederlandse Marriëtte en haar man Mozes. In de Ghanese regio waar het tehuis staat is weinig opvang voor kinderen. Als een kind ernstig ziek is of te vondeling wordt gelegd was er vaak niemand die zich om hem of haar bekommerde. Nu zorgen Marriëtte en Mozes voor deze kinderen. Met sponsorgeld en giften zorgen ze dat de kinderen een veilig dak boven hun hoofd hebben en te eten krijgen. Ghana kent geen financiële ondersteuning van dit soort initiatieven.

Per maand zijn de kosten voor het verblijf van een kind in het weeshuis € 20,--. Dit bedrag is nodig voor voedsel en begeleiding. Ook proberen ze medische hulp te bieden voor zieke kinderen. Dat kost veel geld omdat de kinderen die daar wonen veel medische zorg nodig hebben omdat ze een beperking of ernstige ziekte hebben. Daarnaast heeft elk kind wel eens een dokter nodig en als er geen geld is dan krijg je in Ghana geen medische hulp. Eerst betalen en dan behandelen.
Het weeshuis heet Hannukah, wat toewijding betekent. Dankzij de toewijding van Marriëtte en Mozes worden op dit moment 27 kinderen met een uitzichtloos bestaan opgevangen met de bedoeling ervoor te zorgen dat ze als ze op hun 18e het huis verlaten een opleiding hebben en zo een eigen leven kunnen opbouwen.
Het weeshuis is volledig afhankelijk van giften en wil graag in de toekomst op eigen benen kunnen staan. Door drie verstandige investeringen te doen willen Marriëtte en Mozes ervoor zorgen dat in de toekomst het weeshuis zichzelf kan bekostigen. Ze willen een tuin aanleggen om voedsel te verbouwen en gastenverblijven en een winkeltje bouwen, waarmee inkomsten kunnen worden gegenereerd. Om op deze manier een goede toekomst voor de kinderen te verzekeren en aan basisbehoeften te kunnen voldoen.

Idee Ghana

Wij waren ons aan het orienteren op een reis naar Zuid-Oost Azie, toen we meer hoorden over een achternicht van Frieda. Dit veranderde onze plannen. Deze Mariette ging vrijwilligerswerk doen in een weeshuis in Ghana. Ze werd verliefd op de pastor van het weeshuis Moses en samen besloten zij te gaan trouwen en in een ander deel van Ghana, waar minder voorzieningen zijn, een nieuw weeshuis op te richten. Dit weeshuis is geopend in maart 2008, met dan inmiddels 27 kinderen. Het weeshuis bestaat tot nu toe geheel op basis van sponsors, giften en vrijwilligers. In de toekomst wil het eigen structurele inkomstenbronnen hebben zoals een gastenverblijf. De ouders van Mariette, Marjo en Gerrit, verzorgen in Nederland alle contacten die hiervoor nodig zijn middels een website van het weeshuis www.mchildcare.nl Zouden wij ook naar Ghana kunnen gaan om in een deel van onze reis als vrijwilliger daar te werken? Zouden we in Nederland geld kunnen inzamelen om Mariette en Moses te helpen bij de opbouw van het weeshuis?