Eerste dag!

Afscheid ging toch gepaard met tranen, van wouter, sara (en stiekem ook joris). We gingen met een half uur vertraging om 15.00 weg, en kwamen om 04.00 aan in het hotel. In de stoel voor mij zat een geweldige kletskous naamgenoot Sara. Tijdens de reis kwamen we twee dames tegen die alletwee onderweg naar een weeshuis waren. De ene voor vijf weken, en de ander zelfs voor een jaar! Misschien bestaat Ghana alleen uit weeshuizen?
De vliegreis ging goed, hoewel we ook gelijk kennis maakte met het Ghaneese gebruik van wachten en alles op z'n tijd. Met voorbeeld van het ontbijt van vannochtend. Bijna klaar, verzekerde Ben, de hoteleigenaar. Maar het werd toch alles bij elkaar 1,5 uur wachten. Maar het was heerlijk met geroosterd brood, ommelet en thee.

Wouter is ons eyecatcher! Toen we vanochtend stiekem over het hek van ons (prachtige) hotel stonden te kijken werd Wouter meteen al bewonderd. "Is that your petit?" was de vraag aan m'n moeder.
Toen volgde ritje met de taxi. De eerste indrukken van Ghana/Accra. Gelukkig konden we eerst alles rustig bekijken vanuit de taxi, en ook bij wouter op mijn schoot, merkte ik dat hij het maar raar vond allemaal. Wij hebben rugzakken, en Ghanesen dragen hun bagage op hun hoofd. Zeker toen we onze eerste bedelaar tegen kwamen die we 50 pesewas gaven, hun halve dag inkomen, voor ons 35 eurocent. In Nederland kun je er net voor naar de wc.

Joris die bij het raam zat had het maar moeilijk met het afwijzen van alle verkopers aan het raam. Het no thank you kan hij nu al dromen.
De chauffeur was maar wat blij met Maarten naast zich en kletste honderd uit. Wat we nu al goed merken is dat voor iedereen, ook voor de mensen die het goed hebben zoals de hoteleigenaar, het inkomen van elke dag opnieuw de eerste dagbehoefte is. Ben vertelde ons ook dat het leven goed is in Ghana als je werk hebt. Als je dat niet hebt, dan kun je het wel vergeten.

Ghanesen zijn heel aardig en behulpzaam, dat moet wel gezegd worden! Het zoeken van een internet cafe kost tijd, en een hoop heen en weer gestuur in een stad van 5 miljoen mensen.
Morgen gaan we met de bus verder naar het Noorden, Kumasi. Daarvoor moeten we wel om 06.00 op het busstation zijn.
Vandaag hebben we een Ghaneese Simkaart voor onze telefoon gekocht. Bovenaan de weblog lees je ons nummer.

Dit was het tot nu toe,
Liefs Joris, Wouter, Maarten, Frieda en Sara