Vandaag beleven we gescheiden zeer uitenlopende ervaringen, Sara en Frieda in paniek met een bijna stervende Joseph in het ziekenhuis, de jongens spelend met de kinderen op Hanukkah en ik heb een bijeenkomst geregeld gekregen met de psychiater en psychologen van de PAAZ van het ziekenhuis wat zeer vruchtbaar en bijzonder leuk was.
Mariette, Frieda en sara gingen vanmorgen om 8.00 naar het ziekenhuis en schrokken vreselijk bij het zien van Joseph. Zijn ogen waren weggedraaid uit de oogkassen, hij reageerde niet meer, was vreselijk heet en een huidplooi bleef staan. Hij bleek uitgedroogd te zijn bij hoge koorts en het infuus bleek uit te staan al de hele nacht. Frieda sprak een verpleegster aan, zo vertelde ze mij, die ontkende dat Joseph koorts had en luchtig deed. Frieda pakte de thermometer van haar af en meette vervolgens 39.4 C en eiste dat het infuus weer aangezet werd en mariette spoede om haar eigen vertrouwde arts naast het bed te krijgen. Dat ging snel en deze zei dat een half uur later Joseph overleden zou zijn. Frieda heeft erg gehuild bij te denken aan het sterven van Joseph, waarom de verpleging ging lachen. Dit werd gelukkig adequaat door Mozes en de arts opgepakt door zeer kwaad op de verpleging te worden. Als de vochtbalans hersteld is en de koorts onderdrukt bij Joseph dan kan en sterk antibioticum wat hij al krijgt het werk doen. Zo'n 2 uur na het ingrijpen bij Joseph kom ik langs en zie inmiddels rustige open ogen van een jongetje dat goed reageert en niet wil ophouden met drinken bij een goede zuigreflex, allemaal op de armen van Sara. Mogelijk blijft frieda vannacht weer bij Joseph waken, al moet ze ook goed aan zichzelf denken nu ze door de vorige nacht waken een aardige verkoudheid heeft opgelopen. Wat Frieda nog niet weet is dat ik en lekkere parfum voor haar gekocht heb, die nu op haar kussen ligt. Dit verhaal hebben jullie via mij uit de tweede hand. Zeker zullen Frieda en sara nog hierover rechtstreeks schrijven.
Tijdens deze crisis aan de ene kant van het ziekenhuis zat ik in en andere vleugel met de psychiater en twee psychologen in opleiding en het hoofd van de afdeling psychiatrie(PAAZ). Het contact was met een wederzijds nieuwsgierigheid bijzonder leuk. Het eerste wat ik hoorde was dat twee weken daarvoor de verzekeringen hadden besloten dat lokale psychiatrie afdelingen niets meer vergoed krijgen omdat de problematiek die behandeld wordt teveel voortkomt door gebruik van drugs. Eerder daarvoor was al centraal besloten dat psychoses niet meer voor vergoeding in aanmerking komen. De psychiatrische hulp die voor vergoeding in aanmerking komt wordt nu gegeven in de drie psychiatrische ziekenhuizen die het land kent: In Accra, in Tamale, en de beste op de Cape Coast. Gevolg is dat een altijd volle afdeling nu gereduceerd was tot slecht twee patienten. Voordeel voor mij was dat ze veel tijd hadden voor het gesprek. De psychiater had maar gelijk een patient, geestelijk gehandicapt kind, meegenomen om van mij te horen wat ik ervan vind. Snel kon ik duidelijk maken dat mijn expertice niet hierbij ligt en ik een andere bedoeling heb met het gesprek. Van de gemiddelde bevolking die je in Accra op de markt vindt denkt 60% bij psychiatrische problematiek dat het spiritueel van aard is, een duivels kracht die bezit neemt van en mens. In andere delen van Ghana, o.a. het noorden, ligt dit percentage nog veel hoger. Veel hulp op dit gebied vindt dan ook plaats in gebedsdiensten of een ' gebedskamp'. Ook is bekend dat er misstanden plaats vinden voor mensen die eigenlijk de reguliere psychiatrische zorg nodig hebben. In de politiek is een discusie gaande om dit soort praktijken strafbaar te maken. Psychodiagnostiek wordt net als bij ons geclassificeerd volgens de DSM lV. Diagnostiek is hier lokaal vooral beschrijvend op basis van de klinische indruk zonder gebruik te maken van testdiagnostiek. Dat laaste is wel bekend bij de genoemde psa ziekenhuizen. Psychiatrische problematiek is meestal ernstig bij binnenkomst omdat mensen eerst lang zelf blijven zoeken en spirituele oplossingen zoeken waardoor depressies vaak al zeer ernstig zijn en psychoses al veel secondaire narigheid heeft gegeven.
Aan behandeling kennen ze zowel medicatie als gesprektherapie vanuit een holistische visie waarbij familiaire belasting, sociale factoren, somatiek, stressfactoren als neurologie zo nodig in beeld is. Gesprektherapie kan bestaan uit klassieke psychoanalyse en tot mijn blije verrassing ook uit cognitieve gedragstherapie. Bij een casus als voorbeeld bleek het heel leuk hoe we dit op precies dezelfde manier zouden aanpakken, het cognitief leren herstructureren van het irreele gedachtengoed. Helaas was de persoon die het meest met psychotherapie werkt niet aanwezig: de katholieke pastor van het ziekenhuis. Deze is door de bisschop aangesteld en is uit eigen beweging later opgeleid tot wat ze noemen ' klinisch psycholoog'. Therapie geven is, zoals ik begreep, ook vaak liefdadigheidswerk. De pastor is er niet voor aangesteld en komt vanuit vrije beweging vanaf thuis bij oproep. De eigenljke personeelformatie van deze afdeling is de psychiater en enkele verpleegkundigen. De aanwezige psychologen zijn tijdelijk hier voor hun opleiding. De psychiater doet ook veel somatisch werk in het ziekenhuis, dus is volop een generalist.
Nieuwsgeierig was ik of ze ook al bekend zijn met de methode EMDR. Dit kennen ze niet en ze toonden zoveel interesse dat de psychiater al een van de psychologen naar een computer vroeg te gaan om op internet er naar te zoeken, wat ik aan bevool. Nu ik dit schrijf komen er nog veel vragen bij mij naar boven die ik had willen vragen en realiseer ik miij dat ik wel een foto had kunnen maken, maar helaas. We hebben emailadressen uitgewisseld om contact te behouden.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten