Gisteren hebben Frieda en Sara weer veel meegemaakt in het ziekenhuis. Hun zorgkindje is bij elkaar 3x gereanimeerd, dan is het echt toevallig dat op zo'n moment de dokter in de buurt is. Verpleging hangt voor de buis, laat infuus verstopt raken, geeft de afgesproken medicatie niet doch schrijft wel op dit gegeven te hebben. Dit laatste konden wij bewijzen omdat het infuus er al 8 uur uit was en het medicijn alleen via het infuus gegeven kon worden. Gelukkig was de dokter, die wij wel vertrouwen, woedend op de afdeling.
Vandaag gaat het goed met Joseph en heeft hij geen koorts meer.
Mariette besloot, al eerder, om gisteren de verjaardag van alle kinderen te vieren, wat ze 2x per jaar doen. Wij heben hen konijnen kado gegeven. Helaas twee scharminkels die we niet zelf hebben kunnen uitzoeken. Vandaag is een van de twee alweer teruggeven omdat die het niet lijkt te overleven. Samen met twee andere vrijwilligers Vera en inge, hebben wij alle kinderen getrakteerd op een zwemfestijn en diner in het lokale westerse hotel Eusbett. Dat was werkelijk bijzonder leuk. Tjonge wat konden die kinderen hiervan genieten.
Vandaag gingen Frieda en sara eerst nog naar het ziekenhuis en hebben Wouter en Joris en ik in hanukkah gezongen met de kinderen en gevoetbald. Dat laaste is wel zweten hier.
Daarna zijn we door mozes meegenomen naar het dorp waar het meisje gevonden werd met het rotende been, die al en jaar in een hutje verstopt zat. Dat was en zeer bijzondere ervaring omdat dit dorp zeer afgesloten van ligt van de buitenwereld en de kinderen ook niet naar school gaan, wat voor Ghanese begrippen bijzonder is begrijp ik. Ik zal er niet aan wennen, en hoop er nooit aan te gaan wennen, dat je daar als God ontvangen wordt en ook als God weer vertrekt omdat we een ziek kind en en zieke moeder hebben meegenomen die we op onze kosten laten opereren in het ziekenhuis. Zo houden we ook deze indruk in stand. Het kan gewoon niet samen gaan onze westerse wereld en deze afrikaanse wereld van gelijke waarde naast elkaar. Gelijkwaardigheid zullen we vanuit onze positie in het contact niet voor elkaar krijgen, al doen we onderschikkend en belangstellend nog zo ons best.
(Maarten)
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
2 opmerkingen:
Hoi, Maarten, Frieda, Kids,
schokkend, die verhalen.
In theorie klinkt het zo mooi: het moet geen ontwikkelingshúlp zijn maar ontwikkelingssámenwerking. Maar in de praktijk zit je met een enorme kloof, ongelijkheid, een systeem dat zo groot en zo alles doordringend is dat je moet vechten om naast elkaar te komen staan - als het al lukt, zoals jullie aangeven.
Succes, komende dagen. Over een week lezen we weer helemaal mee.
Nico, Heleen & kids
Hoi Frieda,Maarten en co.
Ontzettend indrukwekkend al die verhalen wat jullie daar meemaken .Echt een héél andere wereld en cultuur ....
Alles is voor jullie nog méér bijzonder , dramatisch en confronterend dan wij kunnen denken lijkt mij omdat het als je "het" ziet , voelt , ruikt en hoort het nog méér impact op je heeft.
Die andere wereld ( Nederland ) is ineens héél ver weg voor jullie en ik denk dat het ook wel weer heel moeilijk wordt om te wennen straks aan het "westerse " leven.
Hopelijk kunnen jullie toch nog een positieve bijdrage leveren bij al het werk daar. Elke "druppel" is toch maar meegenomen en elk ( kinder ) - leven is er 1 .
Ik vind het heel leuk om jullie verhalen te volgen !
Groetjes Wieke en succes , sterkte en ook plezier nog verder !
Een reactie posten