Afgelopen dagen

Donderdag waren we naar het dorpje van twee meisjes uit het weeshuis geweest, Adjoua en Rose. Het dorpje ligt afgelegen van sunyani, en we moesten met de auto over een onverhard hobbel en gaten weggetje. Onderweg kwamen we ook andere dorpjes tegen, allemaal stammen en heel primitief.
Vooral in het dorpje van Adjoua en Rose was het of je een paar eeuwen terug ging. Ik voelde me een bezoeker van Artis die aapjes komt kijken toen we uit de auto stapte. Maar de mensen vonden het helemaal niet erg. Ze wilde ook graag op de foto, en dan heb je toch de gelegenheid om foto's te maken die je ergens anders niet zo snel kan maken. Dat is een voordeel van Mariette en Moses hier, we leren Ghana ook op een andere manier kennen dan andere touristen.
Het huisje waar Adjoua een tijd in gelegen heeft was nog geen 2 bij 3 meter. Het was gebouwd van aarde en hout, met een rieten dak. Ze heeft daar een jaar gelegen met een infectie in haar been. Ook had ze kanker. Ze kon niet meer lopen en moest schuiven met haar kont en benen omhoog. Ze moet wel heel sterk zijn om dat zo lang vol te houden, want als de infectie in haar bloed was gekomen was ze dood geweest. Toen Mariette haar kwam halen vroeg ze of ze wel mee wilde. Ze zei toen: Mijn ouders hebben mij op de wereld gezet en zullen dus altijd mijn ouders blijven, maar dat wil niet zeggen dat ik niet ergens anders heen kan gaan. Ze was toen 13 jaar en nooit naar school geweest.
Rose was wat later gekomen. Ze was heel ziek en ondervoed maar wilde eigenlijk niet mee. Nu vind ze het wel prima. Van hun stam mogen ze niet terug komen. Ze geloven dat er kwade krachten om hun heen hangen. Af en toe komen hun ouders wel op bezoek.

Gisteren en vandaag zijn we weer even naar het weeshuis geweest. Gister zijn we ook naar een koor geweest. Ik ben ervan overtuigd dat ze heel goed zijn. Dat zie je meteen al aan de uitstraling die ze hebben. Maar de muziek stond zo hard dat je het grootste deel niet kon verstaan, dat was jammer. Toen we ook daarna weer even op internet zaten was er een bruiloft bij het zwembad. Dat was typisch zo'n gelegenheid waaraan mensen niet mochten zien waar je werkelijk woont. Het zag er prachtig uit, maar ik ben heel erg benieuwd waar het van betaald word. Iedereen ziet er op straat zo netjes uit en een groot deel slaapt onder een rieten dak en hebben niet eens een kraan. Dat verbaasd me elke keer weer, zo veel is maar schijn.

Woensdag gaan we naar de cape coast, daar is het meer gericht op touristen. Dat is iets eerder dan gepland, omdat het emotioneel voor ons allemaal wel even genoeg is. In de cape coast willen we nog wat dingen zien en doen voor we doorgaan naar de green turtle en eventjes volop gaan relaxen.

Liefs Sara