Afscheid en bijkomen

10 dagen lang hebben we geen internetcafe bezocht. Immers paradijselijke oorden aan het strand wilde niemand van ons inwisselen voor een internetcafe in een stad. Bovendien waren de pardijzen zo ver van de steden dat het ook veel tijd zou kosten, ten koste van het liggen onder een palmboom en en kokosnoot verorberen of surven op de enorme hoge golven en samen kaarten en dobbelen. Om de thuisreis niet al te lang te maken straks zijn we nu al onderweg naar Accra neergestreken in de omgeving van Cape Coast om ook nog wat souveniers te kopen. Deze Lodge ' Hans Cottage' is op palen boven het water gebouwd waar krokodillen ons liggen aan te kijken in afwachting van iets te eten. Dat hier ook aftandse waterfietsen in het water liggen begrijp ik niet zo goed, daar de krokodillen wel happerig zijn zodra wij iets in het water gooien.
Het afscheid in het weeshuis was hartelijk en emotioneel. De kinderen zongen ons in een kring toe, terwijl wij in het midden stonden. Mozes heeft gebeden dat alle bussen en vliegtuigen waar wij in zullen zitten in Gods handen zijn. Met Mozes en Mariette zijn we 's avonds uit eten geweest in het westerse hotel Eusbett. Het afscheid van Victoria, de kokkin voor de gasten, en met name van de beide Davids was als een afscheid van goede vrienden. We horen David senior nog zeggen, met zijn aksent, W-O-U-T-E-R, wat hij steeds deed als hij Wouter maar even zag. Die twee hadden iets speciaals samen. De volgende ochtend vroeg rijdt mariette ons met de rode brandweer auto, naar het busstation van Sunyani. We rijden over de weg voor het weeshuis langs. Voor de poort waren ze bezig met het nieuw geleverde zand en de zakken cement bouwstenen te maken. David senior was hierbij. Wij allen zien nog steeds voor ons hoe hij, zodra Mariette toetert, naar de weg toe rent om te zwaaien. Nu ik dit 10 dagen later schrijf voel ik weer dat we met enkelen echt een bijzondere band hadden. Wij reizen graag met het lokale vervoer om veel van het land mee te maken. De bus in Sunyani naar Kumasi stroomt langzaam vol, waarna hij pas zou vertrekken. Kort voor vertrek staat iemand in de bus op en gaat voor in gebed om te vragen of God deze bus wil beschermen. De hele bus voelde als een eenheid, van mensen die elkaar niet of nauwelijks kenden. De overstap in Kumasi vroeg enig uithoudingsvermogen van ons daar het markt was op woensdag (13/8) en er geen onderscheid was tussen busstation en markt. Veel mensen stonden te wachten om richting Cape Coast te gaan net als wij. Voor de zoveelste keer zijn we verbaasd dat het ons lukt om in een bus te komen. Ook hier helpen enkelen mee met lobieen voor een buskaartje voor ons, in ruil voor een fooi. Een zeer gulle lach en wat steekpenningen naar de bagagevrouw zorgt er voor dat ook nog onze rugzakken in de laadruimte komen. Ik ga pas als laatste de bus in als ik gezien heb dat deze laadklep ook gesloten is.
's Avonds komen we aan in Anomabo beache Resort, wat een overweldigend contrast is met de geuren, hitte en claimende druk van het afrikaanse stedelijke leven. We worden als een koninklijke familie ontvangen bij een houten poort met bewaking en gewezen naar een familiebungalow met en hal, drie kamers en een keuken. De keuken was pro forma omdat het resort een keurig restaurant heeft aan het strand. Dit bleek ook toen Frieda even dacht wat kleren te wassen in de keuken en de afvoer weer even hard terugstroomde op de keukenvloer. Dit resort bleek een uitvalsbasis te zijn voor welgestelde Ghanezen en luxe touristen. Het strand, eten en comfort was heerlijk maar bracht ons niet de sfeer die we zochten en gelukkig 3 dagen later vonden in de Green Turtle Lodge, 4 uren rijden naar het westen. Deze Lodge hadden wij al door vele reizigers aanbevolen gekregen en bleek een ultieme plek voor backpackers die even willen uitrusten. Op de slechte doodlopende weg van een uur rijden met onze taxi konden we ons eerst niet voorstellen dat nog zoiets zou komen. Nog steeds kan ik mij niet voorstellen hoe zoveel backpackers in deze uithoek kunnen komen. De eigenaar Tom, heeft langs het strand, onder kokospalmen lemen hutten gebouwd volgens volledig ecologisch concept. Onze ruime hut had stroom van een eigen zonnecollector op het dak en een self-composting toilet en zeer stijlvol ingericht. Aan de geweldige kwaliteit van de keuken onder het rieten dak op het strand kon het voorgaande koninklijke verblijf niet tippen. Dolfijnen hebben we er niet gezien. De grote schildpadden komen helaas pas in september. Wil je weten wat we er gedaan hebben? Het antwoord is eenvoudig. In vier dagen hebben we er niets gedaan, tot tevredenheid van ons allen.
(Maarten)