Het is vandaag vrijdag 1 augustus en we zijn nu 14 dagen onderweg. Toen we van huis vertrokken wisten we niet wat we konden verwachten in Ghana. Vooral vond ik het spannend hoe de kinderen het zouden ervaren en hoe het reizen en het verblijf in het weeshuis voor hen zou zijn. Ik ben echt super trots op onze kinderen. We hebben heel wat moeten wachten soms uren in de zon op een heet busstation en een paar uur zitten in een overvolle bus en ze hebben geen moment geklaagd, gezeurd of gehuild. Ze lieten het over zich heen komen en namen het zo als het op dat moment was. Als ik terug denk aan de reis vanuit Bolgatanga naar Mole het natuurreservaat dan hebben we 2 en een half uur op gevouwen in een busje gehobbeld daarna 2 uur wachten in een overvol busstation in de volle zon en niet zeker zijn van een plaats in de bus. Daarna met z'n vijfen zitten op 3 zitplaatsen voor 5 uur en dan in de avond laat aankomen, het is donker en op zoek moeten naar een slaapplaats. In het hotel aangekomen blijkt het een hutje te zijn met matras op de grond, geen licht, wel een wc maar doorspoelen met een emmer en douchen doe je met een emmer. Voor Maarten en mij heel romantisch maar voor de kinderen was het behelpen maar ze hebben niet geklaagd en zijn na die monsterdag lekker gaan slapen. Geweldig vind ik dat. Ook Sara die een hele nacht boven een emmer hangt omdat ze moet spugen en zit de dag erna weer vrolijk in de bus.
Joris heeft het meeste moeite met de aandacht die hij krijgt van vooral andere kinderen. De kinderen in Ghana willen heel graag met hem praten en willen van alles van hem weten. Hij kan het moeilijk verstaan en vindt het ook moeilijk om nee te zeggen als ze iets vragen. Hij wil graag vriendelijk zijn en hen helpen en soms moet je nee durven zeggen en even niet op ze letten. Dat ligt niet in zijn aard. Wouter laat het wat makkelijker over hem heen komen en lacht even vriendelijk maar gaat dan zijn eigen gang.
We zijn nu 5 dagen in het weeshuis en voor de kinderen was het hun draai vinden. Maar dat deden ze zonder dat ze gingen zeuren of zeggen dat ze zich verveelden. Joris is veel met Maarten bezig. Maken muziek met de kinderen of zijn bezig met dingen opruimen en op dit moment met het maken van een konijnen hok. Wouter is veel bezig met de kleinere kinderen en rijdt ze rond in een karretje en speelt met ze. Wouter en Joris hebben na 5 dagen al aardig hun draai gevonden en vinden het leuk om naar de kinderen in het weeshuis te gaan elke dag. Ze worden ook heel hartelijk welkom geheten door de kinderen en de kinderen willen graag bij hen zijn en dingen met hen doen. Kralen rijgen, samen zingen, verven, maken van een klei oven, enz. Je zal het niet geloven maar de dagen vliegen om. Sara trekt veel op met de baby's en Avira en Lucas. Ze geniet ervan om met hen te spelen te verzorgen en Avira te stimuleren en te oefenen met lopen, dingen te laten pakken en het maken van contact. Lucas is een jongetje nu van 2 jaar die geboren is met een openruggetje en waterhoofd. Hij is geestelijk normaal maar zijn beentjes kan hij niet gebruiken. Hij vindt het ook erg leuk als je met hem speelt en hem uitdaagt om van alles te doen.
De kinderen zijn (even afkloppen) niet ziek geweest. Vermaken zich verder met spelletjes. Elke avond spelen we een spelletje en doen we een sudoku. Verder lezen ze wat. Wouter kan zijn strip waarschijnlijk wel dromen. Als ze ergens moeten wachten dan gaan ze lezen of samen of met ons een spelletje pesten doen met de kaarten.
Dit was het tot nu toe over de kinderen.
Liefs en groeten Frieda
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten