Ziekenhuis dagje

Gister was een dag waarbij ik dingen heb gezien, die je in een jaar nog lang niet ziet. Ook mariette en mama waren gebroken. Maarten heeft ook al verteld wat er onder andere is gebeurd, maar ik wil het graag nog aan jullie vertellen hoe ik het beleefd heb de hele dag.
Toen mama de eerste nacht de wacht had gehouden bij Joseph, en die dag erop de andere 2 vrijwilligers hadden we het gevoel dat het beter ging. We weten niet waarom, maar zijn infuus met vocht hadden ze afgekoppeld. Hij dronk wel weer en zag er veel beter uit. Daarom dachten we dat het wel kon om Rita (Ghanees in dienst bij mariette) er een nachtje te laten slapen. De volgende dag bracht Mariette mama en mij naar hem toe om haar taak over te nemen. Eenmaal daar lag ons een klein hoopje ons aan te staren, met z'n mondje open, zonder huilen of enkele beweging.Z'n ogen vielen diep in de kassen en z'n huid was droog en gloeiend heet. Natuurlijk gingen wij er meteen een zuster bij halen. Volgens mij kijken de zusters vooral tv, en lopen alleen rondjes voor medicijnen heel af en toe.
NO HE IS FINE. Zeiden ze elke keer weer, en bovendien had hij volgens hen geen koorts. Ze meten hem onder de oksel op, en daar kwam iets van 37 graden uit. Mama werd wanhopig en voelde dat er nu wat moest gebeuren. Ze pakte de termometer en stopte hem tegen het geschreeuw van de zuster in zn kont. Toen kwam er al 39,7 uit, maar hij is waarschijnlijk wel hoger geweest. De zuster was kwaad en beledigd maar we zullen een nieuwe voor haar meenemen.
Toen kwam er gelukkig een Cubaanse arts, die Mariette kent. Dat was voor het eerst iemand in het ziekenhuis die wist waar hij het over had en meteen optrad. Gelijk ging het infuus eraan en we moesten hem koelen met doeken. We weten nu dat hij in ieder geval malaria 2+ (het gaat geloof ik tot 3) heeft. Gelukkig sterkte hij aardig snel aan, en de diaree werd iets minder en mama en ik hebben hem de hele dag flessen gevoerd. Gelukkig gaat het nu beter. Maar het lijkt me moeilijk voor Mariette om iets aan anderen over te laten, je moet veel zelf doen, en dat is hard werken. Ik heb me zo druk gemaakt om die zusters, elke keer het infuus open moeten spuiten omdat ze hem te lang uit hebben gezet, en moeilijk doen om een paracetemol. Dat zijn dingen waarmee je hem onnodig pijn doet. De dokter zei laten ook dat hij het niet wilde zeggen, maar dat we geen half uur later hadden moeten komen.

Ik ben niet alleen maar op zijn afdeling geweest. Mariette werd door de kinderbescherming nog bij twee andere gevallen geroepen. Vaak willen ze dan geld, omdat veel mensen de rekening niet kunnen betalen.
De eerste was een meisje net zo oud als Joseph, 10 maanden. Ze lag op de emergency en had een enorme zwelling bij haar linkeroog. Langzaam was haar linker helft verlamd geraakt. Het was zo zielig om te zien. Ze ademde schokkerig en was helemaal opgezwollen. Later ging ik weer even kijken en leek het met ademen iets beter te gaan. Maar schijn bedriegd, een paar uur later was ze overleden. Waarom komen ouders vaak zo laat? Geen geld, tenminste deze niet. Haar vader wilde er niet voor opdraaien en heeft hun al in de steek gelaten. Terwijl dit kindje niet dood had hoeven gaan. Ze had waarschijnlijk bij de geboorte een infectie opgelopen. Haar moeder heeft in dat geval een soa, waar je ook onvruchtbaar van word. Bij de geboorte krijgt het kind het in de ogen en dat moet je er meteen uitwassen. Als het gaan ontsteken moet je meteen antibiotica krijgen. Maar voor haar was het dus al te laat.
De tweede was nog schokkender. Zelfs de kinderbescherming kwam er huilend vandaan, en je kan toch zeggen dat die heel wat ziet. Hij is net zo oud als ik, en dat maakte het nog enger. Hij was altijd gezond geweest en toen moest bij zijn moeder helpen met sinasappels dragen op z'n hoofd. Hij is toen gevallen en brak zijn nek en heup. Hij is geestelijk goed, maar hij kan alleen zijn armen nog bewegen. Hij was zo mager, dat kan je je niet voorstellen. Hij ligt er nu voor de 2e keer, alweer bijna een maand. Het was bot met vel wat je zag. Overal had hij doorligplekken en zag je het bot doorheen dat ook zwart was geworden. Het stonk er naar urine en wegrottend vlees. Hij lag daar gewoon weg te rotten en niemand deed wat, tenminste zo kwam het op mij over. Het zou kunnen dat hij aids heeft omdat zijn lichaam dan niets meer opneemt. Dat kunnen ze nu niet onderzoeken want hij heeft net bloed gekregen, dus daar zou dan toch uitkomen dat hij het niet heeft. Maar zijn ouders hebben nog 5 kinderen jonger dan hij en zijn farmers, dus hebben totaal geen geld. Mariette en Moses gaan kijken wat ze kunnen doen.

Goed, mijn stukje is nu wel lang genoeg. Het is voor jullie moeilijk om te begrijpen wat wij zien denk ik, we zitten in totaal verschillende werelden. Dan gaat het niet over deze verschrikkelijke beelden, maar ook over de mooie die dit land geeft.

Liefs Sara