Beste mensen
Al lang niets meer van ons laten horen. Door de vakantie en andere zaken is het even niet gelukt. Sorry daarvoor!
Hoe is het de laatste 2 maanden met Joseph gegaan. Joseph is in Kumasi onderzocht en men kon geen hart probleem vinden. Aids is ook onderzocht maar heeft hij ook niet. Het leek met alle aandacht die hij kreeg van de vrijwilligers dat hij wat meer aankwam en ook werd hij wat levendiger. Ging staan en probeerde te lopen. Wel had Mariëtte de wens om met hem naar Accra te gaan om hem goed te laten onderzoeken omdat ook zij niet gerustgesteld was dat het goed zou blijven gaan. Op dit moment is Mariëtte bevalen van een zoon en verblijft nog in Nederland. Tijdens de bevalling heeft het armpje van de baby klem gezetten en kan de baby deze niet bewegen. Hierdoor kan het zijn dat Mariëtte wat langer in Nederland moet blijven. Gelukkig is er een vrijwilliger Tineke die heel goed voor hem zorgt maar ook zij maakt zich toch steeds meer zorgen. Joseph leek eerst rustig aan steeds zwaarder te worden maar op dit moment staat dit al weer even stil en is hij ook weer ziek geweest. Dit doet een behoorlijke aanslag op zijn gewicht en daardoor weegt hij nu nog maar iets meer dan 5kilo. Dat is natuurlijk niets voor een kind wat in oktober 2 jaar wordt. Zorg alom en Mariëtte heeft besloten hem binnenkort op te laten nemen in het ziekenhuis in Accra. Verder wil Mariëtte Joseph bespreken met een arts in het Beverwijk ziekenhuis. Misschien beter dat hij naar Nederland komt?Kan dat? Alom zorgen. Gelukkig heb ik ruim 15oo euro binnen gekregen van hele lieve mensen die dit voor Joseph aan ons overgemaakt hebben. Geweldig. Ik weet niet of we het daarmee redden maar de ziekenhuis opname in Accra kunnen we daarvan betalen. Ik hoop heel erg dat men er achterkomt wat het probleem is met Joseph. Al met al is het een behoorlijk sterk kereltje want ik weet niet of ik het zou hebben overleeft. En het ventje heeft ons hart gestolen!
Wij willen nog graag geld in blijven zamelen voor de behandeling van Joseph.
We hebben een apart gironummer geopend (giro 1534469 op naam van H.M Tulp m.v.v. behandeling van Joseph) Natuurlijk kunt u ook geld storten op de bankrekening van de stichting van het weeshuis. Dat nummer is ABN AMRO 619509341 t.n.v behandeling Joseph. Ook daar komt elke cent te goede aan Joseph en blijft niets aan de strijkstok hangen. De stichting staat ook geregistreed bij de belastingdienst.
Hartelijk dank!!!
Word vervolgd.
Liefs Frieda
woensdag 26 augustus 2009
vrijdag 3 juli 2009
Sara is terug in Nederland!
Sorry voor dit late schrijven. Sara is 24 juni weer op Nederlandse bodem geland. Moe maar heel voldaan. 23 juni zijn ze nog met Joseph bij de dokter in Accra geweest en het goede nieuws is dat hij geen hart afwijking heeft en ook geen Aids! Geweldig he! De arts heeft iets aan zijn longen gehoord en hij krijgt nu medicijnen voor astma. Joseph was ook weer aangekomen. Het gaat heel goed met hem maar ik begreep van Mariëtte dat ze, als ze weer terug is in Ghana Joseph uit gebreid wil laten onderzoeken. Dit wil ze omdat hij toch wel erg achterblijft in zijn groei en daardoor lijkt ook zijn ontwikkleing achter te blijven. In a=Accra is een westers Ziekenhuis en daar zijn Sara en ik ook naar toe geweest toen ik in mei in Accra was. Daar kunnen ze hem onderzoeken en met het geld wat ik van heel veel lieve mensen gehad heb kan Joseph daar naar toe. Iedereen nog ongelooflijk bedankt!!!!!!!!!Mocht er dan geld overblijven dan zou Mariëtte het graag willen besteden aan zijn onderwijs zodat hij goed onderwijs kan volgen en daardoor een goede start kan maken in het leven.
Sara moet nog wel wennen aan het leven hier in Nderland en haar draai vinden. Ze heeft ongelooflijk veel meegemaakt en ervaren opgedaan. Daarnaast mist ze Joseph enorm. Ja, Joseph heeft binnen ons gezin een soeciaal plaatsje ingenomen.
Gelijk 25 juni gingen we naar de opendag voor verloskunde. Ze heeft nu het besluit genomen om de opleiding tot verloskundige te gaan volgen. Daar kan ze mee starten in het schooljaar 2010. Dit schooljaar gaat ze biologie, scheidkunde en wiskunde B doen. De vakken biologie en scheikunde had ze niet in haar pakket en heeft ze nodig voor de opleiding. Wiskunde B doet ze erbij. Daarnaast gaat ze werken.
Groeten Frieda
Sara moet nog wel wennen aan het leven hier in Nderland en haar draai vinden. Ze heeft ongelooflijk veel meegemaakt en ervaren opgedaan. Daarnaast mist ze Joseph enorm. Ja, Joseph heeft binnen ons gezin een soeciaal plaatsje ingenomen.
Gelijk 25 juni gingen we naar de opendag voor verloskunde. Ze heeft nu het besluit genomen om de opleiding tot verloskundige te gaan volgen. Daar kan ze mee starten in het schooljaar 2010. Dit schooljaar gaat ze biologie, scheidkunde en wiskunde B doen. De vakken biologie en scheikunde had ze niet in haar pakket en heeft ze nodig voor de opleiding. Wiskunde B doet ze erbij. Daarnaast gaat ze werken.
Groeten Frieda
vrijdag 19 juni 2009
Mole, Bolgataga en nu lekker relaxen!
Het is al weer eventjes geleden dat ik een internet cafe kon vinden. Vlak voor we weggingen deed het internet het niet in Sunyani. Het afscheid uit het weeshuis was heel lief. Annabel was de hele dag druk aan het brieven schrijven met de kinderen en zo kregen we een hele stapel mee. Er werd uitgebreid voor ons gebeden en gezongen. Het was aan de ene kant wel moeilijk om weg te gaan, maar ik was er ook wel weer aan toe.
We zijn dus vorige week Vrijdag begonnen met reizen. We kwamen aan het eind van de dag in Mole national park. De weg was echt heel slecht en met de Hanukkah bus was het eigenlijk geen goed plan geweest. Het dakimperial moesten we onderweg nog vast laten lassen omdat de lasnaden scheurden door de hobbels... Maar we hebben het heel goed gehad in Mole. We hebben een prachtige safari meegemaakt. In de eerste minuten kwamen we al olifanten tegen. We zaten in de groep bij 6 nederlanders en 2 engelse jongens die eigenlijk vanaf het begin af aan al niet goed luisterde naar de gids. We hebben daarna ook veel herten gezien, apen en zwijnen. Toen we een berg afliepen kwamen we bij een waterpoel uit. Veel dieren komen daar drinken en wassen. De engelsen gingen aan de rand van het water staan en ik zag het al voor me hoe snel krokodillen kunnen zijn, want die zitten er ook. Maarja, ze moeten het zelf weten. Dit keer hadden ze geluk want er kwamen geen krokodillen. Toen we verder liepen zagen we een olifant met een kind in het water zwemmen. Ze schrokken een beetje van ons en gingen het water uit een eindje van ons vandaan. De gids zei dat we niet dichterbij mochten komen maar dat vonden de engelsen juist heel interesant! De olifant werd kwaad en liep op ons af met een hoop lawaai en klapperen met zijn oren... Iedereen rende alle kanten op en Ralph en ik botsten nog tegen elkaar aan. We hadden geluk en de olifant liep weer weg. Achteraf hoorde we dat je beter jezelf klein kan maken en moet blijven staan. Maar je instinct zegt: WEGWEZEN!! Achteraf was het een hele belevenis, maar ik weet nu wel dat je goed moet oppassen voor die beesten!
Maandag en dinsdag hebben we in Bolgatanga geslapen. Ik ben daar ook naar het toiletgebouw geweest. Ze zijn nu bezig met het dak. Je moet ze nog wel achter de broek aan zitten. Maar ik heb foto's gemaakt en die komen zeker nog op de site. We zijn daar ook naar de krokodillen geweest en naar sirigu. Daar maken ze potten en typische schilderingen. Daar heb ik voor het eerst een enorm ongeluk gezien. Een grote bus en 2 auto's waren op elkaar geknalt. Ze hadden in een kar achter een tractor de lijken gelegd en een zeil erover. Het klinkt misschien heel cru, maar volgens mij is het beter om meteen dood te zijn. Als je moet wachten tot de ambulance er is...
Eergister zijn we in cape coast aangekomen. Lekker een beetje zwemmen, zonnen en lezen. Het bevalt ons prima. Vandaag gaan we naar Elmina. Daar hebben wij vroeger de slaven naartoe gebracht om ze van daar uit te verschepen.
Met de kinderen in hanukkah gaat het goed. Joseph heeft vanacht voor het eerst in Hanukkah geslapen. Hij schrok zich kapot toen hij daar wakker werd en was behoorlijk overstuur. Ik vind het wel leuk om hem straks nog even te zien. Daardoor vond ik het ook wat makkelijker om afscheid van de kinderen te nemen. Hij komt met annabel voor de afspraak met de dokter in Accra. In kumasi bleek dat zijn hart gezond is. Als de dokter in Accra dat ook zegt, ben ik gerust gesteld.
Nu gaan we gauw naar Elmina. We zitten te zweten achter de computers. Het is kwart over 11 en nu al stik warm.
Liefs!
We zijn dus vorige week Vrijdag begonnen met reizen. We kwamen aan het eind van de dag in Mole national park. De weg was echt heel slecht en met de Hanukkah bus was het eigenlijk geen goed plan geweest. Het dakimperial moesten we onderweg nog vast laten lassen omdat de lasnaden scheurden door de hobbels... Maar we hebben het heel goed gehad in Mole. We hebben een prachtige safari meegemaakt. In de eerste minuten kwamen we al olifanten tegen. We zaten in de groep bij 6 nederlanders en 2 engelse jongens die eigenlijk vanaf het begin af aan al niet goed luisterde naar de gids. We hebben daarna ook veel herten gezien, apen en zwijnen. Toen we een berg afliepen kwamen we bij een waterpoel uit. Veel dieren komen daar drinken en wassen. De engelsen gingen aan de rand van het water staan en ik zag het al voor me hoe snel krokodillen kunnen zijn, want die zitten er ook. Maarja, ze moeten het zelf weten. Dit keer hadden ze geluk want er kwamen geen krokodillen. Toen we verder liepen zagen we een olifant met een kind in het water zwemmen. Ze schrokken een beetje van ons en gingen het water uit een eindje van ons vandaan. De gids zei dat we niet dichterbij mochten komen maar dat vonden de engelsen juist heel interesant! De olifant werd kwaad en liep op ons af met een hoop lawaai en klapperen met zijn oren... Iedereen rende alle kanten op en Ralph en ik botsten nog tegen elkaar aan. We hadden geluk en de olifant liep weer weg. Achteraf hoorde we dat je beter jezelf klein kan maken en moet blijven staan. Maar je instinct zegt: WEGWEZEN!! Achteraf was het een hele belevenis, maar ik weet nu wel dat je goed moet oppassen voor die beesten!
Maandag en dinsdag hebben we in Bolgatanga geslapen. Ik ben daar ook naar het toiletgebouw geweest. Ze zijn nu bezig met het dak. Je moet ze nog wel achter de broek aan zitten. Maar ik heb foto's gemaakt en die komen zeker nog op de site. We zijn daar ook naar de krokodillen geweest en naar sirigu. Daar maken ze potten en typische schilderingen. Daar heb ik voor het eerst een enorm ongeluk gezien. Een grote bus en 2 auto's waren op elkaar geknalt. Ze hadden in een kar achter een tractor de lijken gelegd en een zeil erover. Het klinkt misschien heel cru, maar volgens mij is het beter om meteen dood te zijn. Als je moet wachten tot de ambulance er is...
Eergister zijn we in cape coast aangekomen. Lekker een beetje zwemmen, zonnen en lezen. Het bevalt ons prima. Vandaag gaan we naar Elmina. Daar hebben wij vroeger de slaven naartoe gebracht om ze van daar uit te verschepen.
Met de kinderen in hanukkah gaat het goed. Joseph heeft vanacht voor het eerst in Hanukkah geslapen. Hij schrok zich kapot toen hij daar wakker werd en was behoorlijk overstuur. Ik vind het wel leuk om hem straks nog even te zien. Daardoor vond ik het ook wat makkelijker om afscheid van de kinderen te nemen. Hij komt met annabel voor de afspraak met de dokter in Accra. In kumasi bleek dat zijn hart gezond is. Als de dokter in Accra dat ook zegt, ben ik gerust gesteld.
Nu gaan we gauw naar Elmina. We zitten te zweten achter de computers. Het is kwart over 11 en nu al stik warm.
Liefs!
maandag 15 juni 2009
ZWO commisie Kerk Beusichem en Zoelmond
De zwo commissie van de kerk in Beusichem en Zoelmond hebben het weeshuis Hanukkah uitgekozen om te ondersteunen in 2009. Het geld wat ze via collecte of andere activiteiten binnen krijgen wordt overgemaakt aan het weeshuis. Met dit geld kan Mariëtte de zorg van de kinderen die in het weeshuis wonen zo goed mogelijk doen. In het weeshuis wonen momenteel 27 kinderen. De hulp die de stichting aan Hanukkah biedt, is er op gericht de kinderen onderdak, medische zorg, onderwijs en op termijn een zelfstandig bestaan te geven. Alle projecten zijn gericht op het ter plaatse verdienen van een eigen inkomen. De medewerkers en de (wees)kinderen tussen de 16 en 18 jaar moeten helpen het werk te verrichten en voor de projecten te zorgen. Op deze wijze kan Hanukkah in de toekomst zichzelf onderhouden en hebben de kinderen als ze 18 jaar zijn en het kindertehuis verlaten, een vak geleerd waarmee ze hun eigen leven kunnen opbouwen.
Afgelopen zondag is er weer een collecte gehouden. Na de dienst konden de mensen een power point presentatie bekijken. Doormiddel van de presentatie kon men kennismaken met de kinderen die daar wonen, zien hoe het weeshuis eruit ziet en wat er zoal gebeurd in het weeshuis.
vriendelijke groet,
Frieda
Afgelopen zondag is er weer een collecte gehouden. Na de dienst konden de mensen een power point presentatie bekijken. Doormiddel van de presentatie kon men kennismaken met de kinderen die daar wonen, zien hoe het weeshuis eruit ziet en wat er zoal gebeurd in het weeshuis.
vriendelijke groet,
Frieda
Sponsorloop basisschool Roelof Veldhuizen in Eck en Wiel
De basisschool de Roelof Veldhuizen in Eck en Wiel gaat op 25 juni een sponsorloop houden. De helft van het geld wat er opgehaald wordt gaat naar het weeshuis Hanukkah! We zijn erg blij dat ze voor het weeshuis van Mariëtte en Mozes gekozen hebben. De kinderen van de school proberen zoveel mogelijk geld bij elkaar te lopen.
Wij wensen hen veel plezier en succes!!
Wij wensen hen veel plezier en succes!!
Hoe gaat het met Joseph?
De laaste keer dat Sara schreef bleek dat ze weer opnieuw voor niets naar ziekenhuis in Kumasi waren gegaan. De stroom was uitgevallen. Ja en dan doe niets natuurlijk. Afgelopen zaterdag 13 juni is Annabel met Joseph naar Kumasie geweest en is er een hart foto en zo gemaakt. Het goede nieuws is dat er geen hart probleem te zien was. Geweldig nieuws!!! Mariëtte belde mij gelijk op en was blij dat er niets aan de hand is met zijn hart maar vraagt zich wel af (en ik ook) of er iets anders aan de hand is met hem. Hij is toch regelmatig ziek geweest en wat de groei betrefd blijft hij ook achter. Het is goed om dit verder uit te zoeken vindt ze. Daarom gaat Annabel 23 juni terug naar Accra. Sara en Annabel hebben met de kinderarts die Joseph in mei heeft gezien een afspraak voor Joseph. We zijn heel benieuwd wat deze zal zeggen en welke verdere stappen er nodig zijn. In ieder geval wordt hij nog een keer op aids getest om dit echt uit tesluiten omdat men het idee heeft dat de vorige aids test niet goed is gedaan.
Natuurlijk houd het ons bezig wat de reden is dat de uitslagen van de hartfilm en onderzoek in Accra toen wees op een probleem met het hart van Joseph. Hopelijk kan de dokter in Accra op 23 juni hiermeer over zeggen. In iedergeval was Joseph op het moment toen hij in Accra was in een zeer slechte lichamelijke conditie doordat hij net weer ziek was geweest en ernstige diaree had gehad. Gaat daar je hart ook vreemd van doen??? In iedergeval de dokter was toen zeer geschrokken van Joseph. We zijn benieuwd wat ze nu van hem zegt!
Ik wil iedereen bedanken voor het geven van geld voor Joseph. Ook namens Mariëtte
Voor Joseph hebben heel veel lieve mensen geld overgemaakt of een envolop met inhoud door de brievenbus gedaan bij ons thuis. Enorm bedankt! Van dit geld hebben we de kosten van het ziekenhuis, artsen, reiskosten en medicijnen van betaald. Zeker de dokter in Accra is niet goedkoop. Maar we hebben nog aardig wat geld over en hopen dat we dit mogen bewaren mocht blijken dat er toch iets anders aan de hand is met hem. Dat is op dit moment nog niet duidelijk. We houden jullie op de hoogte en als er geld overblijft dan hoop ik dat we dit aan het weeshuis Hanukkah mogen geven. Zij kunnen dit ook goed gebruiken voor de medische post.
Iedereen heel erg bedankt!! en we houden jullie op de hoogte!
Liefs Frieda
Natuurlijk houd het ons bezig wat de reden is dat de uitslagen van de hartfilm en onderzoek in Accra toen wees op een probleem met het hart van Joseph. Hopelijk kan de dokter in Accra op 23 juni hiermeer over zeggen. In iedergeval was Joseph op het moment toen hij in Accra was in een zeer slechte lichamelijke conditie doordat hij net weer ziek was geweest en ernstige diaree had gehad. Gaat daar je hart ook vreemd van doen??? In iedergeval de dokter was toen zeer geschrokken van Joseph. We zijn benieuwd wat ze nu van hem zegt!
Ik wil iedereen bedanken voor het geven van geld voor Joseph. Ook namens Mariëtte
Voor Joseph hebben heel veel lieve mensen geld overgemaakt of een envolop met inhoud door de brievenbus gedaan bij ons thuis. Enorm bedankt! Van dit geld hebben we de kosten van het ziekenhuis, artsen, reiskosten en medicijnen van betaald. Zeker de dokter in Accra is niet goedkoop. Maar we hebben nog aardig wat geld over en hopen dat we dit mogen bewaren mocht blijken dat er toch iets anders aan de hand is met hem. Dat is op dit moment nog niet duidelijk. We houden jullie op de hoogte en als er geld overblijft dan hoop ik dat we dit aan het weeshuis Hanukkah mogen geven. Zij kunnen dit ook goed gebruiken voor de medische post.
Iedereen heel erg bedankt!! en we houden jullie op de hoogte!
Liefs Frieda
Waar zijn Sara en Ralph?
Sara en Ralph zijn op dit moment in Bolgatanga. Bolgatanga ligt in het noorden van Ghana en daar woont de familie van Mozes. Toen wij (als gezin) in de zomer van 2008 in Ghana waren zijn we ook naar Bolgatanga geweest. We hebben daar een school van 200leerlingen bezocht en de familie van Mozes. Tijdens ons bezoek kwamen we er achter dat er geen toilet was voor de kinderen van de school en hun ouders. Iedereen deed zijn behoefte in het veld. Een hele ongezonde situatie is dat. Tijdens de gesprekken met de broers van Mozes kwamen we erachter dat ze heel graag een toilet zouden willen hebben maar dat ze het geld er niet voor hadden om de grondstoffen te kunnen kopen. We hebben dit met Mariëtte en Mozes besproken en besloten in Nederland geld in te gaan zamelen voor de bouw van een grote toilet. Dit is geweldig gelukt door alle lieve mensen die geld gestort of geven hebben aan ons. Een bedrag van 2700 euro is overgemaakt naar Mozes en hij zorgd dat de materialen gekocht worden en houd in de gaten of het ook besteed word aan de toilet. Dat is niet niets want de reis naar Bolgatanga vanuit Suyani is lang en de weg is slecht. Maar de bouw is gestart en zijn ze nu bezig met het dak van de toilet. Sara gaat Kijken en foto's nemen van de toilet zodat we aan alle mensen die gegeven hebben kunnen laten zien dat het met bouw de goede kant op gaat. Verder gaart Sara ook kijken bij de kinderen op de school.Op dinsdag 16 juni vertrekken ze naar de kust. Eeen hele lange bus reis waar ze in een plaatsje wat Kosa heet een paar dagen gaan uitrusten. Op zaterdag 20 juni vertrekken ze dan weer naar Accra om nog wat inkopen te doen en om op 23 juni Joseph en Annebel te ontmoeten. Joseph moet dan terugkomen voor controlen bij de kinderarts. We zijn heel benieuwd wat zij van Joseph vindt!!
Groeten Frieda
Groeten Frieda
zondag 7 juni 2009
Ralph in Ghana!
Wat een drama weer maandag in het ziekenhuis! We moesten dit keer met de bus. Dan heb ik het niet over zo'n prettige airco bus, maar 1 waarbij we met zijn zessen achterin gepropt zaten met 3 kinderen op schoot. Dan klots je met elke hobbel lekker door elkaar en tegen elkaar. We waren al om half 4 wakker want we konden ook mozes niet meer bereiken en moesten dus een taxi zien te vinden. Op zich hadden we daar best geluk mee en waren we snel in Kumasi.
Om half 9 in het ziekenhuis aangekomen konden we uiteindelijk om kwart over 11 een dokter spreken. Toen we het kamertje in kwamen zat er een dokter met 14 studenten om zich heen. En dan moet jij daar je verhaal doen, heel gemakkelijk... Uiteindelijk hebben we voor elkaar gekregen dat we de x-ray en een hartecho doen. Waarschijnlijk zou de x-ray wel gemaakt zijn binnen een uur en dan konden we meteen met hem mee de echo doen (volgens de dokter). Maar om 3 uur zaten we nog te wachten op de foto, en de dokter was allang weg. Toen hadden wij zo iets van: 'Er klopt iets niet!' Na een paar keer vragen en heen en weer gestuur bleek dat onze formulieren weggegooit waren. Toen er later een foto gemaakt werd zei de man dat hij ons geroepen had en hem toen maar had weggegooid. Toen had ik hem even zitten! Ik heb hem meteen verteld dat hij kan zien dat wij blank zijn, ik geen ghanees spreek en dat hij best het fatsoen kan opbrengen nog een keer te roepen of even naar ons toe te lopen. Het is hier zo normaal dat je meteen aan komt rennen als je naam geroepen wordt. Van service is hier geen sprake.
Omdat de dokter dus al weg was moesten we gister weer terug naar het ziekenhuis. Dat was geloof ik ondertussen al de 5de keer, maar nu kon Ralph tenminste meteen zien hoe het er daar uit ziet en voor al hoe het daar gaat. We hadden een nummer gekregen die we konden bellen als we er waren. Maar de bus was kapot en we waren alweer 2,5 uur te laat. Tegen de tijd dat we bij de dokter aankwamen was de stroom uitgevallen en helaas werkt het echo apparaat niet op de generator. Dus volgende week zaterdag weer terug. Ralph en ik zijn er dan niet meer maar Annabel wil gelukkig wel weer gaan!
Maar goed, dat vertel ik dus na volgende week weer. Verder hebben we vandaag weer zeskamp gedaan. Als afsluiting hebben we weer buikschuiven gedaan op matrassen. Altijd een succes! Lees chaos en zooitje...
Ralph heeft het wel naar zijn zin. Hij begint al wat te wennen aan het Ghaneese leven en de mensen.
Nu gaan we gauw eten. Morgen gaan we waarschijnlijk naar de nijlpaarden voor een dag of 2.
Liefs ons.
Om half 9 in het ziekenhuis aangekomen konden we uiteindelijk om kwart over 11 een dokter spreken. Toen we het kamertje in kwamen zat er een dokter met 14 studenten om zich heen. En dan moet jij daar je verhaal doen, heel gemakkelijk... Uiteindelijk hebben we voor elkaar gekregen dat we de x-ray en een hartecho doen. Waarschijnlijk zou de x-ray wel gemaakt zijn binnen een uur en dan konden we meteen met hem mee de echo doen (volgens de dokter). Maar om 3 uur zaten we nog te wachten op de foto, en de dokter was allang weg. Toen hadden wij zo iets van: 'Er klopt iets niet!' Na een paar keer vragen en heen en weer gestuur bleek dat onze formulieren weggegooit waren. Toen er later een foto gemaakt werd zei de man dat hij ons geroepen had en hem toen maar had weggegooid. Toen had ik hem even zitten! Ik heb hem meteen verteld dat hij kan zien dat wij blank zijn, ik geen ghanees spreek en dat hij best het fatsoen kan opbrengen nog een keer te roepen of even naar ons toe te lopen. Het is hier zo normaal dat je meteen aan komt rennen als je naam geroepen wordt. Van service is hier geen sprake.
Omdat de dokter dus al weg was moesten we gister weer terug naar het ziekenhuis. Dat was geloof ik ondertussen al de 5de keer, maar nu kon Ralph tenminste meteen zien hoe het er daar uit ziet en voor al hoe het daar gaat. We hadden een nummer gekregen die we konden bellen als we er waren. Maar de bus was kapot en we waren alweer 2,5 uur te laat. Tegen de tijd dat we bij de dokter aankwamen was de stroom uitgevallen en helaas werkt het echo apparaat niet op de generator. Dus volgende week zaterdag weer terug. Ralph en ik zijn er dan niet meer maar Annabel wil gelukkig wel weer gaan!
Maar goed, dat vertel ik dus na volgende week weer. Verder hebben we vandaag weer zeskamp gedaan. Als afsluiting hebben we weer buikschuiven gedaan op matrassen. Altijd een succes! Lees chaos en zooitje...
Ralph heeft het wel naar zijn zin. Hij begint al wat te wennen aan het Ghaneese leven en de mensen.
Nu gaan we gauw eten. Morgen gaan we waarschijnlijk naar de nijlpaarden voor een dag of 2.
Liefs ons.
zondag 31 mei 2009
Ghaneese bruidloft.
Ja dames en heren het is zo ver! Eindelijk ga ik een Ghaneese bruidloft meemaken. Annabel en ik hebben Nancy (26 jaar) uitgehuwelijkt.
Gister gingen we met Solid mee uit. Hij maakt kleding voor ons, vandaar dat hij ons een keer mee vroeg. Ik was daar al een keer geweest met 2 fysiotherapie studenten die hier voor hun stage zaten. Het is een terras met stukje waar je kan dansen en een liveband. Opzich heel leuk, alleen je hebt altijd wel mannen om je heen. Solid had een oogje op Nancy. Toen Annabel aan hem vroeg hoe oud hij was en toen antwoordde dat hij perfect bij Nancy zou passen kon zijn dag niet meer stuk.
Hij had het al helemaal bedacht: Ze zouden binnen 3 weken gaan trouwen. Dan zou Nancy regelmatig terug komen voor hem tot hij naar Nederland kon, of ze bleven gewoon hier in Ghana wonen. Dan konden ze zelfs een heel huis laten bouwen! Ze konden natuurlijk ook in Engeland gaan wonen want daar kom je sneller aan een verblijfsvergunning. Dan zou Nancy gewoon kunnen blijven werken als kinderverpleegkundige en dan zou hij koken, wassen, schoonmaken en kleren voor haar maken. Hij heeft haar vandaag alweer een keer gesmst en gebeld.
Jammer genoeg is Nancy het niet helemaal met hem eens. Dan betekend natuurlijk niet dat Annabel en ik haar niet heerlijk kunnen pesten. Maar een bruidloft zit er dus niet in, jammer...
Afgelopen woensdag zijn we meegeweest naar de school van de kinderen. Een aantal kinderen die gesponsoord worden zitten op een prive school, maar de rest op een overheidschool. Ik wilde wel eens zien hoe dat er daar aan toe ging.
Ten eerste was iedereen te laat. De kinderen, maar ook de juffen en de hoofdjuf. De kinderen die echt een uur te laat waren kregen tikken op hun handen of benen met een stok. Ik had er moeite mee om er niets over te zeggen, maar eigenlijk deden wij dat niet zo heel lang geleden ook nog. Ghana loopt gewoon met alles nog een beetje achter.
Ze moesten in rijen buiten gaan staan en liedjes zingen, en daarna naar een lokaal voor bijbelstudie. Ze leerden daar te bidden en liedjes te zingen. Voor ze echt naar hun eigenlijk lokaal gingen was het al 9 uur geweest. Een juf plaatste ons in klassen om te kunnen kijken hoe de lessen gaan. Toen we voorbij een klas kwamen die geen juf hadden vroeg ze of wij dat niet konden doen. Hun juf was weggegaan en nu wachten ze op een nieuwe die de overheid moet sturen. Dit vind ik dus erger dan het slaan. Kinderen zitten zonder juf de hele dag te niksen. Nancy en Annabel gingen bij een klas kijken en ik ging les geven. De kinderen hadden zo iets van: Een blanke voor de klas? Die ons toch niet slaat? Grapje zeker? Maar na een tijdje ging het steeds beter. Een jongen die maar bleef kletsen heb ik voor de klas gezet zo van ga jij maar les geven, je weet het allemaal al zo goed! Hij stond met zijn mond vol tanden en heeft de rest van de les meegedaan. Ik denk dat dit veel meer met kinderen doet dat gelijk te slaan. Uiteindelijk vond ik het echt heel leuk om te doen! Het is dat ik volgende week weer weg ben, anders had ik vaker terug gekomen. Het heeft nu geen zin om maar voor eventjes te gaan. Ik denk wel dat het een goed idee is om alle kids naar de priveschool te krijgen!
Donderdag avond hebben we een feestje gegeven omdat Grace haar examens had gehaald. We hadden wat frisdrank en koekjes ingeslagen en de kinderen hadden de boxen buiten in de zomerhut gezet voor wat muziek en dansen maar! Het eten en drinken was binnen 5 minuten op, maar het was wel heel gezellig. Met een springtouw limbodansen en om de beurt kinderen in de kring dansen. Dan is het zo leuk om die kinderen te zien dansen. Allemaal uitslovertjes, stuk voor stuk! Het feestje stelde niet eens veel voor, maar toch een leuk relax momentje voor de kinderen.
Verder hebben we gevoetbald met de kids, verstoppertje gespeeld, zwembadje opgezet, etc. Ik heb ook een Ghanees spelletje geleerd. Je moet 1 steen omhoog gooien, en dan 1 oppakken en weer vangen. En dat met steeds meer stenen. Nou dat is veel moeilijker dan je denkt!
Donderdag zijn we trouwens niet meer naar het ziekenhuis geweest met Joseph. Mozes was naar het Noorden om het toiletgebouw te bekijken en er gelijk voor te zorgen dat hij afgebouwd wordt. Hopelijk kunnen we dan morgen gaan, en anders pas donderdag. De tijd begint al aardig te dringen want dindsag ga ik meelopen op de kraamafdeling, en we willen ook nog talentenshow organiseren.
Maar internet doet weer moeilijk dus ik stop er snel mee!
Groetjeesss
Gister gingen we met Solid mee uit. Hij maakt kleding voor ons, vandaar dat hij ons een keer mee vroeg. Ik was daar al een keer geweest met 2 fysiotherapie studenten die hier voor hun stage zaten. Het is een terras met stukje waar je kan dansen en een liveband. Opzich heel leuk, alleen je hebt altijd wel mannen om je heen. Solid had een oogje op Nancy. Toen Annabel aan hem vroeg hoe oud hij was en toen antwoordde dat hij perfect bij Nancy zou passen kon zijn dag niet meer stuk.
Hij had het al helemaal bedacht: Ze zouden binnen 3 weken gaan trouwen. Dan zou Nancy regelmatig terug komen voor hem tot hij naar Nederland kon, of ze bleven gewoon hier in Ghana wonen. Dan konden ze zelfs een heel huis laten bouwen! Ze konden natuurlijk ook in Engeland gaan wonen want daar kom je sneller aan een verblijfsvergunning. Dan zou Nancy gewoon kunnen blijven werken als kinderverpleegkundige en dan zou hij koken, wassen, schoonmaken en kleren voor haar maken. Hij heeft haar vandaag alweer een keer gesmst en gebeld.
Jammer genoeg is Nancy het niet helemaal met hem eens. Dan betekend natuurlijk niet dat Annabel en ik haar niet heerlijk kunnen pesten. Maar een bruidloft zit er dus niet in, jammer...
Afgelopen woensdag zijn we meegeweest naar de school van de kinderen. Een aantal kinderen die gesponsoord worden zitten op een prive school, maar de rest op een overheidschool. Ik wilde wel eens zien hoe dat er daar aan toe ging.
Ten eerste was iedereen te laat. De kinderen, maar ook de juffen en de hoofdjuf. De kinderen die echt een uur te laat waren kregen tikken op hun handen of benen met een stok. Ik had er moeite mee om er niets over te zeggen, maar eigenlijk deden wij dat niet zo heel lang geleden ook nog. Ghana loopt gewoon met alles nog een beetje achter.
Ze moesten in rijen buiten gaan staan en liedjes zingen, en daarna naar een lokaal voor bijbelstudie. Ze leerden daar te bidden en liedjes te zingen. Voor ze echt naar hun eigenlijk lokaal gingen was het al 9 uur geweest. Een juf plaatste ons in klassen om te kunnen kijken hoe de lessen gaan. Toen we voorbij een klas kwamen die geen juf hadden vroeg ze of wij dat niet konden doen. Hun juf was weggegaan en nu wachten ze op een nieuwe die de overheid moet sturen. Dit vind ik dus erger dan het slaan. Kinderen zitten zonder juf de hele dag te niksen. Nancy en Annabel gingen bij een klas kijken en ik ging les geven. De kinderen hadden zo iets van: Een blanke voor de klas? Die ons toch niet slaat? Grapje zeker? Maar na een tijdje ging het steeds beter. Een jongen die maar bleef kletsen heb ik voor de klas gezet zo van ga jij maar les geven, je weet het allemaal al zo goed! Hij stond met zijn mond vol tanden en heeft de rest van de les meegedaan. Ik denk dat dit veel meer met kinderen doet dat gelijk te slaan. Uiteindelijk vond ik het echt heel leuk om te doen! Het is dat ik volgende week weer weg ben, anders had ik vaker terug gekomen. Het heeft nu geen zin om maar voor eventjes te gaan. Ik denk wel dat het een goed idee is om alle kids naar de priveschool te krijgen!
Donderdag avond hebben we een feestje gegeven omdat Grace haar examens had gehaald. We hadden wat frisdrank en koekjes ingeslagen en de kinderen hadden de boxen buiten in de zomerhut gezet voor wat muziek en dansen maar! Het eten en drinken was binnen 5 minuten op, maar het was wel heel gezellig. Met een springtouw limbodansen en om de beurt kinderen in de kring dansen. Dan is het zo leuk om die kinderen te zien dansen. Allemaal uitslovertjes, stuk voor stuk! Het feestje stelde niet eens veel voor, maar toch een leuk relax momentje voor de kinderen.
Verder hebben we gevoetbald met de kids, verstoppertje gespeeld, zwembadje opgezet, etc. Ik heb ook een Ghanees spelletje geleerd. Je moet 1 steen omhoog gooien, en dan 1 oppakken en weer vangen. En dat met steeds meer stenen. Nou dat is veel moeilijker dan je denkt!
Donderdag zijn we trouwens niet meer naar het ziekenhuis geweest met Joseph. Mozes was naar het Noorden om het toiletgebouw te bekijken en er gelijk voor te zorgen dat hij afgebouwd wordt. Hopelijk kunnen we dan morgen gaan, en anders pas donderdag. De tijd begint al aardig te dringen want dindsag ga ik meelopen op de kraamafdeling, en we willen ook nog talentenshow organiseren.
Maar internet doet weer moeilijk dus ik stop er snel mee!
Groetjeesss
zaterdag 23 mei 2009
See the doctor..
Ik vind het wel fijn om nog even in Hanukkah te zijn voor ik ga reizen met Ralph. Die komt 3 juni al. Ik heb al wat dingetjes uitgezocht waar we heen gaan, waaronder het noorden waar we bij de wc gaan kijken. Moses gaat er zelf binnenkort ook heen om er zeker van te zijn dat hij straks af is en dat het geld goed gebruikt word. Ik ben heel erg benieuwd hoe het er straks uit ziet!
Met Joseph gaat het heel goed. Hij is al veel te verwend. We zijn zaterdag de 16de terug gekomen vanuit Accra. De dokter was heel blij en verrast met de vorderingen die Joseph heeft gemaakt. Hij was al ruim een kilo aangekomen in 10 dagen. Dat hebben Annabel en ik eventjes gedaan, en daar zijn we stiekem best trots op! We hebben met de dokter in Accra besproken wat er nu verder moest gebeuren en over eerdere testresultaten. Zij had nog geen cardioloog gesproken maar eigenlijk kon deze ook niet genoeg zien aan het materiaal wat we nu hadden. Ze vertelde ons over een ziekenhuis in Kumasi waar men alle apparatuur heeft om uit te zoeken wat Jo nu precies heeft en of hij inderdaad een operatie nodig heeft. En zo konden we dus weer terug naar Sunyani! Mooi, want we waren alletwee Accra zat.
Jo is het er helemaal niet zo mee eens dat we weer terug zijn. Hij vind het ook niet leuk dat hij nu de aandacht moet delen met 26 andere kids. Hij slaapt en eet nog wel bij ons. Maar als wij in Hanukkah zijn is hij dat ook. Nu wij even zijn internetten zit hij ook in Hanukkah. Daar moet hij aan wennen want anders wordt het echt heel moeilijk voor hem als wij straks weg zijn. Hij is nog steeds veel levendiger en huilt zelfs als hij het er niet mee eens is. Voor ons wat minder leuk, want hij krijgt steeds meer streken. De pap die hij hier in Hanukkah krijgt vind hij bijvoorbeeld niet lekker en als er niet genoeg suiker in zit laat hij het gewoon weer uit zijn mond lopen. Ook gaat hij kreunend plat op tafel liggen als hij moe is en het eten niet lekker vind. In Hanukkah huilt hij ook als hij ons ziet en dat houd pas op als we hem oppakken. Het is een etter, maar toch ga ik het moeilijk krijgen als ik hem achter moet laten straks.
Omdat we bang waren dat alles op zijn beloop zou komen, zijn we deze week al 2 keer naar het ziekenhuis in Kumasi gegaan. Dat is zo'n 2,5 uur als het verkeer mee zit en David (helpt veel in hanukkah) lekker hard doorrijd. Dat moet trouwens doodvermoeiend zijn als je die wegen ziet hier in Ghana. Je zou denken dat grote steden als Kumasi en zeker Accra goede wegen heeft. Nou vergeet het maar! Gewoon 1 baans met gaten zo af en toe.
Jammer genoeg ging dat niet zo makkelijk als wij hoopte. Iemand had eerder in de week een 'afspraak' gemaakt voor ons met de cardioloog op donderdag(eergister). Dat bleek helemaal niet zo te zijn en we werden overal naartoe gestuurd! Uiteindelijk moesten we gister terug komen want dan zou de dokter er zijn. Nou oke, dan doen we dat toch? Eenmaal weer terug in Kumasi de volgende dag weer overal heen gestuurd en uiteindelijk terug naar de kinderarts waar we donderdag het eerst waren geweest. O, zei de hoofdzuster, de kinderarts is er vandaag niet die was er gister!
Om toch maar wat te bereiken zijn we naar de emergency gegaan. Dat was ook voor kinderen. Ik zag kinderen met ouders binnenkomen waarvan ik zeker begreep dat ze voor mochten, maar niet dat ze nu pas kwamen! Een jongetje kon alleen nog maar liggen, een meisje die voor pampus in een rolstoel lag en een ander meisje die gewoon echt gek was. Ze bleef dingen roepen en had haar dat alle kanten opstond waardoor ze nog gekker leek. Waarschijnlijk laat ze absoluut niet toe dat iemand iets aan haar doet, en ook veel te veel beweegd. Ze was zelfs een beetje eng. Bovendien was het heel triets om te zien. Waarom komen ze zo laat? Het ging hier trouwens ook een stuk minder vriendelijk dan in het ziekenhuis in Sunyani vond ik. Ik zou volgens mij ook gek worden als zuster met al die moeders om me heen.
Maargoed, na lang wachten moeten we donderdag weer terug komen en hopelijk kunnen ze dan meteen de testen doen... Hier heeft er ook een dokter geluisterd naar zijn hartje en die zei niets te kunnen horen. Misschien was hij dan wel zo zwak dat zijn hart er ook flink onder leed. Dat zou aan de ene kant mooi zijn omdat hem veel eten en drinken makkelijker is dan een operatie. Maar aan de andere kant is hij nog steeds klein en zijn er dan meer kinderen die er slecht aan toe zijn?
Wat de dokter in Accra ook nog opperde was HIV. Toen ik vertelde dat hij daarop getest was maar dat de uitslag er al binnen 30 minuten was schrok ze wel. Dat kan gewoon echt niet! Dit duurt minstens 24 uur! We vonden het wel vreemd dat het zo snel ging. Maar dat wisten wij natuurlijk niet, wat dat betreft jammer dat we geen medische achtergrond hebben. 23 juni hebben we weer een afspraak met Jo in Accra, en dan laten we hem meteen daar nog een keer testen. Toch jammer dat die test zo is gegaan hier in Sunyani.
Ik laat snel weten hoe het verder gaat donderdag. Ik hoop dat we in ieder geval iets meer weten dan.
Liefs Saar
Met Joseph gaat het heel goed. Hij is al veel te verwend. We zijn zaterdag de 16de terug gekomen vanuit Accra. De dokter was heel blij en verrast met de vorderingen die Joseph heeft gemaakt. Hij was al ruim een kilo aangekomen in 10 dagen. Dat hebben Annabel en ik eventjes gedaan, en daar zijn we stiekem best trots op! We hebben met de dokter in Accra besproken wat er nu verder moest gebeuren en over eerdere testresultaten. Zij had nog geen cardioloog gesproken maar eigenlijk kon deze ook niet genoeg zien aan het materiaal wat we nu hadden. Ze vertelde ons over een ziekenhuis in Kumasi waar men alle apparatuur heeft om uit te zoeken wat Jo nu precies heeft en of hij inderdaad een operatie nodig heeft. En zo konden we dus weer terug naar Sunyani! Mooi, want we waren alletwee Accra zat.
Jo is het er helemaal niet zo mee eens dat we weer terug zijn. Hij vind het ook niet leuk dat hij nu de aandacht moet delen met 26 andere kids. Hij slaapt en eet nog wel bij ons. Maar als wij in Hanukkah zijn is hij dat ook. Nu wij even zijn internetten zit hij ook in Hanukkah. Daar moet hij aan wennen want anders wordt het echt heel moeilijk voor hem als wij straks weg zijn. Hij is nog steeds veel levendiger en huilt zelfs als hij het er niet mee eens is. Voor ons wat minder leuk, want hij krijgt steeds meer streken. De pap die hij hier in Hanukkah krijgt vind hij bijvoorbeeld niet lekker en als er niet genoeg suiker in zit laat hij het gewoon weer uit zijn mond lopen. Ook gaat hij kreunend plat op tafel liggen als hij moe is en het eten niet lekker vind. In Hanukkah huilt hij ook als hij ons ziet en dat houd pas op als we hem oppakken. Het is een etter, maar toch ga ik het moeilijk krijgen als ik hem achter moet laten straks.
Omdat we bang waren dat alles op zijn beloop zou komen, zijn we deze week al 2 keer naar het ziekenhuis in Kumasi gegaan. Dat is zo'n 2,5 uur als het verkeer mee zit en David (helpt veel in hanukkah) lekker hard doorrijd. Dat moet trouwens doodvermoeiend zijn als je die wegen ziet hier in Ghana. Je zou denken dat grote steden als Kumasi en zeker Accra goede wegen heeft. Nou vergeet het maar! Gewoon 1 baans met gaten zo af en toe.
Jammer genoeg ging dat niet zo makkelijk als wij hoopte. Iemand had eerder in de week een 'afspraak' gemaakt voor ons met de cardioloog op donderdag(eergister). Dat bleek helemaal niet zo te zijn en we werden overal naartoe gestuurd! Uiteindelijk moesten we gister terug komen want dan zou de dokter er zijn. Nou oke, dan doen we dat toch? Eenmaal weer terug in Kumasi de volgende dag weer overal heen gestuurd en uiteindelijk terug naar de kinderarts waar we donderdag het eerst waren geweest. O, zei de hoofdzuster, de kinderarts is er vandaag niet die was er gister!
Om toch maar wat te bereiken zijn we naar de emergency gegaan. Dat was ook voor kinderen. Ik zag kinderen met ouders binnenkomen waarvan ik zeker begreep dat ze voor mochten, maar niet dat ze nu pas kwamen! Een jongetje kon alleen nog maar liggen, een meisje die voor pampus in een rolstoel lag en een ander meisje die gewoon echt gek was. Ze bleef dingen roepen en had haar dat alle kanten opstond waardoor ze nog gekker leek. Waarschijnlijk laat ze absoluut niet toe dat iemand iets aan haar doet, en ook veel te veel beweegd. Ze was zelfs een beetje eng. Bovendien was het heel triets om te zien. Waarom komen ze zo laat? Het ging hier trouwens ook een stuk minder vriendelijk dan in het ziekenhuis in Sunyani vond ik. Ik zou volgens mij ook gek worden als zuster met al die moeders om me heen.
Maargoed, na lang wachten moeten we donderdag weer terug komen en hopelijk kunnen ze dan meteen de testen doen... Hier heeft er ook een dokter geluisterd naar zijn hartje en die zei niets te kunnen horen. Misschien was hij dan wel zo zwak dat zijn hart er ook flink onder leed. Dat zou aan de ene kant mooi zijn omdat hem veel eten en drinken makkelijker is dan een operatie. Maar aan de andere kant is hij nog steeds klein en zijn er dan meer kinderen die er slecht aan toe zijn?
Wat de dokter in Accra ook nog opperde was HIV. Toen ik vertelde dat hij daarop getest was maar dat de uitslag er al binnen 30 minuten was schrok ze wel. Dat kan gewoon echt niet! Dit duurt minstens 24 uur! We vonden het wel vreemd dat het zo snel ging. Maar dat wisten wij natuurlijk niet, wat dat betreft jammer dat we geen medische achtergrond hebben. 23 juni hebben we weer een afspraak met Jo in Accra, en dan laten we hem meteen daar nog een keer testen. Toch jammer dat die test zo is gegaan hier in Sunyani.
Ik laat snel weten hoe het verder gaat donderdag. Ik hoop dat we in ieder geval iets meer weten dan.
Liefs Saar
woensdag 20 mei 2009
sara, Anabel en Joseph zijn weer terug in het weeshuis!
Na een vermoeiende reis zijn ze weer terug in het weeshuis. De kinderen en de anderen waren heel blij om Joseph weer terug te zien. Op dit moment krijgt hij veel 1op 1 aandacht en gaat het eten geven zoals het in Accra gaat gewoon door. Hopelijk wordt hij niet ziek en kunnen ze snel terecht bij de cardioloog in Accra!
Gisteren hoorde ik van Saar dat ze zich niet zo lekker voelde. Ik hoop dat het gauw beter gaat. Het zijn de agelopen weken toch hele intensieve en emotionele dagen geweest. Nu kan ze wat bij komen in het weeshuis. Het is voor haar toch een soort thuis komen daar.
Groet Frieda
Gisteren hoorde ik van Saar dat ze zich niet zo lekker voelde. Ik hoop dat het gauw beter gaat. Het zijn de agelopen weken toch hele intensieve en emotionele dagen geweest. Nu kan ze wat bij komen in het weeshuis. Het is voor haar toch een soort thuis komen daar.
Groet Frieda
donderdag 14 mei 2009
Hoe is het bezoek bij de kinderarts op 14 mei geweest.
Gisteren zijn Sara en Annabel met Joseph naar de kinderarts geweest. De kinderarts was zeer blij verrast. Joseph was meer dan een kilo gegroeid in 10 dagen. Dat is bijna een kwart van zijn vorige gewicht. Dit is positief voor Joseph. Als hij voldoende rust en om de 2 uur voeding krijgt aan geboden dan wordt het voedsel opgenomen en komt hij aan. Ook begrijp ik van de meiden dat Joseph veel activer is nu en volop aan het kletsen is. Hij voelt zich een stuk beter nu. Heeft interssen in de buitenwereld. De meiden kregen van de kinderarts veel complimenten hoe ze voor hem hebben gezorgd. De kinderarts heeft Joseph verwezen naar de cardioloog in Kumasi. Kumasi ligt 3 uur rijden van Sunyani. Zaterdag gaan ze met de bus 9 uur hobbelen weer terug naar het weeshuis in Sunyani. Mozes probeert zo snel mogelijk een afspraak te maken met de cardioloog in Kumasi zodat Joseph daar volgende week naar toe kan. Het liefst zo snel mogelijk omdat hij nu in een redelijke conditie is. Hopelijk wordt hij niet weer ziek waardoor hij wat hij nu is aangekomen weer verliest. Mariëtte en Mozes zijn erg blij dat Joseph weer terug naar Sunyani kan en dat het nu goed met hem gaat. Ze hopen snel te weten wat er precies met Joseph aan de hand is zodat duidelijk is wat er aan gedaan kan worden.
Sara en Anabel zijn ook blij weer terug tegaan naar het weeshuis in Sunyani en de andere kinderen weer te zien. Ik ben benieuwd hoe de kinderen reageren als Joseph weer terug is. Vorig jaar toen Joseph uit het ziekenhuis kwam waren de kinderen zo blij om hem te zien en zag je Joseph ook helemaal opleven. Maar goed hij is nu natuurlijk wel heel erg verwend door de meiden en heeft alle aandacht gehad die hij maar kan wensen. Mariëtte vindt het wel heel belangrijk dat Joseph nog heel veel 1 op 1 aandacht krijgt en dat hij om de 2 uur eten krijgt. Hierdoor zal hij nog veel bij de vrijwilligers zijn tot duidelijk wordt wat er aan de hand is en wat er gedaan kan worden. Eventueel komt Joseph in het huis van Mariëtte en zorgt zolang Mariëtte in Nederland is (Mariëtte is zwanger en gaat in Nederland in juni bevallen)iemand voor hem bij haar in huis. Even afwachten maar op dit moment het gelukkig goed nieuws!
Groeten Frieda
Sara en Anabel zijn ook blij weer terug tegaan naar het weeshuis in Sunyani en de andere kinderen weer te zien. Ik ben benieuwd hoe de kinderen reageren als Joseph weer terug is. Vorig jaar toen Joseph uit het ziekenhuis kwam waren de kinderen zo blij om hem te zien en zag je Joseph ook helemaal opleven. Maar goed hij is nu natuurlijk wel heel erg verwend door de meiden en heeft alle aandacht gehad die hij maar kan wensen. Mariëtte vindt het wel heel belangrijk dat Joseph nog heel veel 1 op 1 aandacht krijgt en dat hij om de 2 uur eten krijgt. Hierdoor zal hij nog veel bij de vrijwilligers zijn tot duidelijk wordt wat er aan de hand is en wat er gedaan kan worden. Eventueel komt Joseph in het huis van Mariëtte en zorgt zolang Mariëtte in Nederland is (Mariëtte is zwanger en gaat in Nederland in juni bevallen)iemand voor hem bij haar in huis. Even afwachten maar op dit moment het gelukkig goed nieuws!
Groeten Frieda
zondag 10 mei 2009
Joseph en Josuha in bad
Joseph vond het in bad gaan maar helemaal niks. Josuha vond het heerlijk. Josuha is 12 maanden en Joseph is 18 maanden.
Nog even wil ik terug komen op de actie om geld in tezamelen voor de behandeling van Joseph. We hebben een apart gironummer geopend (giro 1534469 op naam van H.M Tulp m.v.v. behandeling van Joseph) Natuurlijk kunt u ook geld storten op de bankrekening van de stichting van het weeshuis. Dat nummer is ABN AMRO 619509341 t.n.v behandeling Joseph. Ook daar komt elke cent te goede aan Joseph en blijft niets aan de strijkstok hangen. De stichting staat ook geregistreed bij de belastingdienst.
Ik hoop dat heel veel mensen geld willen overmaken. Joseph moet behandeld worden anders overleefd hij het niet!
Heel veel dank!!
Frieda
Middag zwemmen in het Usbeth Hotel in Sunyani
Als uitje nemen de vrijwilligers de kinderen soms mee naar het Usbeth Hotel. Daar mogen ze gratis zwemmen en krijgen ze van de vrijwilligers een flesje drinken en popcorn. Ze vinden dat helemaal geweldig! Alle kinderen kunnen niet zwemmen dus moeten ze bandjes om hun armen en een zwemband om. Altijd weer een feest!
Eieren verven met Pasen.
Dit vonden de kinderen helemaal geweldig heb ik van Saar begrepen. Ook het zoeken en op eten van de eieren was een feest.
zaterdag 9 mei 2009
Te lang niets geschreven!
Gelukkig heeft mijn lieve moedertje nog wel wat geschreven waardoor het niet helemaal onbekend is waar ik ben en wat ik nu doe. Internet is hier nergens echt zoals in Nederland. Alleen in het Eusbett Hotel in Sunyani heeft wel (redelijk) goed internet maar die doet het niet altijd.
Ik ben nu in Accra de hoofdstad van Ghana. Annabel (18 jaar) en ik zitten hier met Joseph. Hij was in 2008 ook erg ziek geweest, en zeker mama was ervan overtuigd dat er iets mis met hem is. Hij is 1,5 jaar en weegt nog geen 5 kilo. Misschien was ik nog zwaarder met mijn geboorte. Dus toen wij in de bus zaten naar Accra voor een paar dagen nietsen vorige week vrijdag besloten wij om toch wat research te doen in de ziekenhuizen hier. Veel niksen werd het dus niet. We hebben een soort huisarts gevonden die in het westen gestudeerd heeft. Joseph kwam op zondag naar ons toe, en op maandag hadden we een afspraak. Mama heeft ook al verteld over de bloedtesten etc. Maar de dokter was meteen erg serieus over zijn toestand. Het was wel fijn om een keer meteen serieus genomen te worden! Joseph vond de testen helemaal niets en aangezien annabel en ik zelf al bang zijn voor naalden moest mama hem op schoot. Die is ook geen held en mama en Joseph waren er beide verdrietig onder. Gelukkig is daardoor wel een hoop duidelijk geworden. De dokter wilde heel eerlijk zijn. Joseph heeft iets aan zijn hartje, maar wat is nog niet precies duidelijk. Maar voor we daar iets aan kunnen doen moeten we hem eerst opboosten! Hij heeft namelijk ook ergens een infectie en is uitgedroogd en uitgehongerd. De 14de hebben we weer een afspraak. Nu moeten we hem vooral veel eten en drinken geven. Annabel en ik hebben het idee dat hij nu al levendiger is. Hij zit nu bijvoorbeeld constant mijn duimen vast te pakken terwijl ik aan het typen ben, en een haarband op de grond te gooien met de bedoeling dat ik hem dan weer terug geef om hem nog eens op de grond te gooien. Ook hebben we een tandenborsteltje gekocht (voor zijn 4 tandjes) en kan hij met ons meepoetsen s'ochtends en s'avonds. Hij eet veel pap, maar ook boterhammen met smeerkaas. Hij eet met ons mee(als hij niet te moe is). We zijn al echt aan het moederen. Gister ging hij aan onze handen echt stapjes zetten. We voelden ons echt moedertjes van: oh hij loopt, hij loopt!
Het liefst zou ik hem mee naar Nederland nemen, maar dat kan gewoon echt niet. We hebben gister een tip gehad van 2 vrouwen dat ze in kaapstad in zuid-afrika in het rode kruis ziekenhuis hartoperaties gratis doen en dan sponsors zoeken voor de vlucht. Misschien dat dit een optie is. Als we de vlucht wel moeten betalen is het altijd nog goedkoper dan een hartoperatie betalen. We proberen in ieder geval vanalles. Toch duurt het nog even voordat hij daar heen kan. We hoorden dat een kind na een hartoperatie 4 tot 5 kilo kan afvallen, en dat weegt Joseph nog maar net. Hij zou dat nu niet overleven.
Goed dat was Joseph. Verder gaat het met mij goed. Ik heb ondertussen ook een keer een allergie gehad. Ik zat van top tot teen onder de rode uitslag. En jeuken! Ik werd er helemaal gek van. Ik heb van de dokter een prik in het bloedvat en een prik in de spier gehad en pilletjes voor 10 dagen. Je ziet het nu nog steeds heel licht, maar ik hoop dat dit nog weg trekt. Hopelijk heb ik nu alles gehad voor komende tijd.
In hanukkah hebben we allerlei dingen ondernomen voor we naar Accra gingen. Op onze laatste dag hebben we de matrassen naar buiten gelegd. Daar zit een soort plastic om. We hebben er sop op gegooid en de kinderen met scheerschuim ingesmeerd en buikschuiven maar! Voor ons was het best gestress met al die kids. Dan had er weer 1 spul in de ogen, en dan was het water weer op. Maar voor de kinderen was het wel heel leuk.
Op de laatste dag van Mariette (die is nu in Nederland) hebben we een zeskamp georganiseerd. We moesten 30 medailles maken en we hebben spelletjes in elkaar geknutseld als waterballon op lepel en spijkerpoepen. Het was echt heel leuk om te doen!
Ik heb ook nog niet verteld over dat er vlak na elkaar 2 kinderen ziek waren in Hanukkah. Eerst was het lucas, een jongetje die met een open ruggetje en waterhoofd is geboren. Hij heeft nu verlamde beetjes. Lucas moest opgenomen worden. Hij had malaria. Voordat ze dat testen doen geven ze hem eerst maar gewoon standaard antibiotica en iets tegen malaria. Daarom vonden we het opzich niet zo erg als ze een keer de medicijnen vergaten want ook voor antibiotica kan je imuum raken. Toch herinnerde ze mij eraan hoe dat met Joseph ging een half jaar geleden. Drama. Je moet ze zo achter de broek zitten! Nancy, een vrijwilliger die kinderverpleegkundige is, ging uitleggen aan de zusters wat ze in Nederland allemaal moet doen. Voor ze dat vertelde wilde ze allemaal met haar mee naar Nederland, daarna niet meer. Ze vonden het toch een beetje te veel. Af en toe vind ik het gewoon lachwekkend. Soms staan er wel 10 zusters in je kamer met een dokter gesprek. Daarna komt er weer een zuster binnen die uit moet rekenen hoeveel er uit het flesje moet druppelen door het infuus als het in 4 keer gegeven moet worden. En dan lukt het niet en moeten er weer een paar komen helpen.. Gaan ze weer weg, komen ze weer terug... Rekenmachientje erbij... Pardon, wat leren jullie in je opleiding?
Lucas konden we het ziekenhuis uit krijgen toen de medicijnen op waren en we naar de stad moesten om nieuwe te halen. We hebben de dokter weten over te halen dat we ook wel over kunnen gaan op siroop en dat we dat thuis kunnen geven. Toch heeft het een week geduurd.
Maar daarna werd Joshua ziek. Waarschijnlijk had hij ergens een infectie. Joshua is nog maar 1 jaar en natuurlijk wat kwetsbaarder. Dus wij gingen weer om de beurt naar het ziekenhuis. Nu is iedereen weer gezond en gaat het weer goed in Hanukkah. Er zitten zonder ons nog steeds 3 vrijwilligers dus ze worden goed vermaakt.
Ik heb vast nog veel meer te vertellen maar ik weet het allemaal niet meer! Nu zijn we vooral lekker in het guesthouse om Joseph vol te gooien. We hebben ons eigen keukentje en badkamer. We hebben zelfs een tvtje met niet alleen maar verschrikkelijke Ghaneese schreeuwsoaps maar zelfs met CSI. Vanavond kunnen we bones kijken, echt heerlijk. Laatst waren we naar het strand geweest. Het water vond Joseph echt helemaal niets. Het was net een meisje als we hem met zijn voetjes in het water zetten zo zielig gilde hij! We worden wel constant aangesproken. Dat is in accra standaard erger als in Sunyani en helemaal als je met een zwarte baby loopt. Als je een taxi neemt hier moet je standaard iets minder dan de helft minder bieden dan ze vragen en dan kom je uiteindelijk op de goede prijs uit. Dat is dan nog steeds meer als de locale bevolking maar dat is gewoon zo.
Nou, hopelijk kan ik nu wat meer schrijven. Maar we kunnen Joseph niet overal mee naar toe nemen. Niet leuk voor hem! Hij is ook snel moe. Het is ook niet handig want hij zit nu de kralen van mijn shirt af te bijten. Toch knap met 4 tandjes. Ik zal mama vragen of ze na het weekeind wat foto's op site wil zetten. Dat durf ik niet te doen want dan kan je een virus op je camera krijgen en dat risico wil ik niet lopen.
Tot snel!
Liefs Sara
Ik ben nu in Accra de hoofdstad van Ghana. Annabel (18 jaar) en ik zitten hier met Joseph. Hij was in 2008 ook erg ziek geweest, en zeker mama was ervan overtuigd dat er iets mis met hem is. Hij is 1,5 jaar en weegt nog geen 5 kilo. Misschien was ik nog zwaarder met mijn geboorte. Dus toen wij in de bus zaten naar Accra voor een paar dagen nietsen vorige week vrijdag besloten wij om toch wat research te doen in de ziekenhuizen hier. Veel niksen werd het dus niet. We hebben een soort huisarts gevonden die in het westen gestudeerd heeft. Joseph kwam op zondag naar ons toe, en op maandag hadden we een afspraak. Mama heeft ook al verteld over de bloedtesten etc. Maar de dokter was meteen erg serieus over zijn toestand. Het was wel fijn om een keer meteen serieus genomen te worden! Joseph vond de testen helemaal niets en aangezien annabel en ik zelf al bang zijn voor naalden moest mama hem op schoot. Die is ook geen held en mama en Joseph waren er beide verdrietig onder. Gelukkig is daardoor wel een hoop duidelijk geworden. De dokter wilde heel eerlijk zijn. Joseph heeft iets aan zijn hartje, maar wat is nog niet precies duidelijk. Maar voor we daar iets aan kunnen doen moeten we hem eerst opboosten! Hij heeft namelijk ook ergens een infectie en is uitgedroogd en uitgehongerd. De 14de hebben we weer een afspraak. Nu moeten we hem vooral veel eten en drinken geven. Annabel en ik hebben het idee dat hij nu al levendiger is. Hij zit nu bijvoorbeeld constant mijn duimen vast te pakken terwijl ik aan het typen ben, en een haarband op de grond te gooien met de bedoeling dat ik hem dan weer terug geef om hem nog eens op de grond te gooien. Ook hebben we een tandenborsteltje gekocht (voor zijn 4 tandjes) en kan hij met ons meepoetsen s'ochtends en s'avonds. Hij eet veel pap, maar ook boterhammen met smeerkaas. Hij eet met ons mee(als hij niet te moe is). We zijn al echt aan het moederen. Gister ging hij aan onze handen echt stapjes zetten. We voelden ons echt moedertjes van: oh hij loopt, hij loopt!
Het liefst zou ik hem mee naar Nederland nemen, maar dat kan gewoon echt niet. We hebben gister een tip gehad van 2 vrouwen dat ze in kaapstad in zuid-afrika in het rode kruis ziekenhuis hartoperaties gratis doen en dan sponsors zoeken voor de vlucht. Misschien dat dit een optie is. Als we de vlucht wel moeten betalen is het altijd nog goedkoper dan een hartoperatie betalen. We proberen in ieder geval vanalles. Toch duurt het nog even voordat hij daar heen kan. We hoorden dat een kind na een hartoperatie 4 tot 5 kilo kan afvallen, en dat weegt Joseph nog maar net. Hij zou dat nu niet overleven.
Goed dat was Joseph. Verder gaat het met mij goed. Ik heb ondertussen ook een keer een allergie gehad. Ik zat van top tot teen onder de rode uitslag. En jeuken! Ik werd er helemaal gek van. Ik heb van de dokter een prik in het bloedvat en een prik in de spier gehad en pilletjes voor 10 dagen. Je ziet het nu nog steeds heel licht, maar ik hoop dat dit nog weg trekt. Hopelijk heb ik nu alles gehad voor komende tijd.
In hanukkah hebben we allerlei dingen ondernomen voor we naar Accra gingen. Op onze laatste dag hebben we de matrassen naar buiten gelegd. Daar zit een soort plastic om. We hebben er sop op gegooid en de kinderen met scheerschuim ingesmeerd en buikschuiven maar! Voor ons was het best gestress met al die kids. Dan had er weer 1 spul in de ogen, en dan was het water weer op. Maar voor de kinderen was het wel heel leuk.
Op de laatste dag van Mariette (die is nu in Nederland) hebben we een zeskamp georganiseerd. We moesten 30 medailles maken en we hebben spelletjes in elkaar geknutseld als waterballon op lepel en spijkerpoepen. Het was echt heel leuk om te doen!
Ik heb ook nog niet verteld over dat er vlak na elkaar 2 kinderen ziek waren in Hanukkah. Eerst was het lucas, een jongetje die met een open ruggetje en waterhoofd is geboren. Hij heeft nu verlamde beetjes. Lucas moest opgenomen worden. Hij had malaria. Voordat ze dat testen doen geven ze hem eerst maar gewoon standaard antibiotica en iets tegen malaria. Daarom vonden we het opzich niet zo erg als ze een keer de medicijnen vergaten want ook voor antibiotica kan je imuum raken. Toch herinnerde ze mij eraan hoe dat met Joseph ging een half jaar geleden. Drama. Je moet ze zo achter de broek zitten! Nancy, een vrijwilliger die kinderverpleegkundige is, ging uitleggen aan de zusters wat ze in Nederland allemaal moet doen. Voor ze dat vertelde wilde ze allemaal met haar mee naar Nederland, daarna niet meer. Ze vonden het toch een beetje te veel. Af en toe vind ik het gewoon lachwekkend. Soms staan er wel 10 zusters in je kamer met een dokter gesprek. Daarna komt er weer een zuster binnen die uit moet rekenen hoeveel er uit het flesje moet druppelen door het infuus als het in 4 keer gegeven moet worden. En dan lukt het niet en moeten er weer een paar komen helpen.. Gaan ze weer weg, komen ze weer terug... Rekenmachientje erbij... Pardon, wat leren jullie in je opleiding?
Lucas konden we het ziekenhuis uit krijgen toen de medicijnen op waren en we naar de stad moesten om nieuwe te halen. We hebben de dokter weten over te halen dat we ook wel over kunnen gaan op siroop en dat we dat thuis kunnen geven. Toch heeft het een week geduurd.
Maar daarna werd Joshua ziek. Waarschijnlijk had hij ergens een infectie. Joshua is nog maar 1 jaar en natuurlijk wat kwetsbaarder. Dus wij gingen weer om de beurt naar het ziekenhuis. Nu is iedereen weer gezond en gaat het weer goed in Hanukkah. Er zitten zonder ons nog steeds 3 vrijwilligers dus ze worden goed vermaakt.
Ik heb vast nog veel meer te vertellen maar ik weet het allemaal niet meer! Nu zijn we vooral lekker in het guesthouse om Joseph vol te gooien. We hebben ons eigen keukentje en badkamer. We hebben zelfs een tvtje met niet alleen maar verschrikkelijke Ghaneese schreeuwsoaps maar zelfs met CSI. Vanavond kunnen we bones kijken, echt heerlijk. Laatst waren we naar het strand geweest. Het water vond Joseph echt helemaal niets. Het was net een meisje als we hem met zijn voetjes in het water zetten zo zielig gilde hij! We worden wel constant aangesproken. Dat is in accra standaard erger als in Sunyani en helemaal als je met een zwarte baby loopt. Als je een taxi neemt hier moet je standaard iets minder dan de helft minder bieden dan ze vragen en dan kom je uiteindelijk op de goede prijs uit. Dat is dan nog steeds meer als de locale bevolking maar dat is gewoon zo.
Nou, hopelijk kan ik nu wat meer schrijven. Maar we kunnen Joseph niet overal mee naar toe nemen. Niet leuk voor hem! Hij is ook snel moe. Het is ook niet handig want hij zit nu de kralen van mijn shirt af te bijten. Toch knap met 4 tandjes. Ik zal mama vragen of ze na het weekeind wat foto's op site wil zetten. Dat durf ik niet te doen want dan kan je een virus op je camera krijgen en dat risico wil ik niet lopen.
Tot snel!
Liefs Sara
donderdag 7 mei 2009
Actie voor Joseph!!!!!!!!!!
Beste Familie, vrienden en andere belangstellenden
Zoals jullie hebben kunnen lezen ben ik op 24 april aangekomen in het weeshuis. Toen ik Joseph in mijn armen kreeg was ik erg geschrokken en emotioneel. Joseph bleek net weer ziek te zijn geweest en zag er niet goed uit. Ik begreep dat hij nog maar 4.2 kilo woog en dat is veel te weinig als je 18 maanden oud bent. Ook voelde hij slap aan en leek hij weinig interesse te hebben in zijn omgeving. In de dagen dat ik in het weeshuis was ging ik me steeds meer zorgen maken. Ook Mariëtte en Mozes maakten zich zorgen om hem. In de afgelopen tijd is hij regelmatig nagekeken door een arts in Sunyani en die heeft keer op keer gezegd dat Mariëtte en Mozes de tijd moeten geven aan Joseph om te groeien en aan te komen. In overleg met Mariëtte besloten Sara, Annabel (vrijwilliger) en ik om naar Accra te gaan om te informeren bij een ziekenhuis over Joseph. Op vrijdag 1 mei zijn wij naar Accra vertrokken met de bus. Na 9 uren hobbelen kwamen wij daar aan. In de hoofdstad Accra heb je meerdere ziekenhuizen. We zouden in eerste instantie naar een ziekenhuis gaan waar de doorsnee Ghanees naar toe gaat. Op advies van Mariëtte zijn we naar een meer westers ziekenhuis gegaan om in eerste instantie, zonder Joseph, informatie in te winnen. In overleg met een arts maakten wij een plan voor onderzoek en kregen wij een indicatie voor wat de onderzoeken zouden kunnen gaan kosten. De kosten voor het onderzoek en verblijf zou ongeveer op 1250. 00 euro komen. Dit deden we op zaterdag 2 mei. We maakten alvast voor Joseph, die nog in Sunyani was, een afspraak bij de kinderarts van het ziekenhuis voor dinsdag 5 mei. Om ons netwerk te vergroten hebben we ook bij een particulier huisarts/kinderarts een afspraak gemaakt voor maandag 4 mei. We deden dit in overleg met Mariëtte. Zij is immers de voogd van alle kinderen van Hanukkah. In Ghana heb ik vorig jaar mensen leren kennen ( Cor en Nina) en die heb ik gebeld en gevraagd wat zij zouden doen. Zij gaven het advies om ook naar deze huisarts te gaan. Deze vrouwelijke kinderarts heeft gestudeerd in het westen. Cor en Nina gaan met hun kinderen daar naar toe.
Joseph werd op zondag 3 mei gebracht door iemand vanuit het weeshuis, dezelfde lange zware reis over een deels onverharde weg. We waren blij toen hij er was. Het is zo´n lief mannetje maar je ziet gewoon dat het niet goed met hem gaat. Na het onderzoek van de kinderarts gaf ze al snel aan dat Joseph heel ziek is en dat hij waarschijnlijk een hartprobleem heeft en misschien ook iets aan zijn nieren heeft. We waren allemaal geschrokken ook omdat ze aan gaf dat we niet te lang moeten wachten om hem te helpen. We werden doorgestuurd naar een onderzoekcentrum waar ze bloed hebben afgenomen, urine hebben nagekeken, een hart foto en een ECG hebben gemaakt. Joseph vond het maar niks en zeker het bloedprikken vond hij heel vervelend omdat het vinden van een goed bloedvat niet makkelijk was in z´n kleine dunne armpje. Aan het eind van de middag waren we weer terug bij de kinderarts met alle uitslagen. Daaruit bleek dat Joseph in een hele slechte conditie is en een bevestiging van een hart probleem. De precieze aard van het hartprobleem is dan nog niet duidelijk. In eerste instantie is dan, en nu nog, het doel dat Joseph in een betere conditie komt omdat hij nu te zwak is voor behandeling. Hij kreeg allerlei medicijnen mee en een antibiotica kuur voor een blaas infectie. We kregen de opdracht mee dat hij om de 2 uur moet eten en drinken. Steeds kleine beetjes. Dat hij veel rust moet hebben en aansterken. Na 10 dagen op 14 mei wil de kinderarts hem weer terug zien en in de tussen tijd zal zij overleggen met een cardioloog. Heel toevallig is de vader van Annabel in Nederland cardioloog. Dit vertelde we tegen de kinderarts en zij vond het een goed idee om de uitslag van Joseph door te faxen naar de vader van Annabel. Zoals jullie wel begrijpen was het voor ons en Joseph een hele emotionele en zware dag. Het vervelende was dat ik ook nog op die maandag 4 mei terug naar Nederland moest en Sara en Annabel achter moest laten in Accra. Maar Mariëtte en ik zijn er volledig van overtuigd dat die twee heel goed voor Joseph zullen zorgen. Maar het is natuurlijk een hele verantwoording voor twee meiden van 17 en 18 jaar. Gelukkig hebben ze een hele fijne kamer met een douche en eigen keukentje. Daarnaast kunnen ze de kinderarts bellen als er iets is.
De vader van Annabel heeft de ECG bekeken en vermoedt dat er een opening zit tussen de twee kamers. De linkerkamer laat het bloed door naar de rechterkamer. Hierdoor krijgt Joseph te weinig voeding omdat het bloed onvoldoende door zijn lichaam word getransporteerd. En word de rechterkamer overbelast. Maar voor de vader van Annabel is het moeilijk om hier zeker van te zijn omdat hij Joseph niet heeft gezien en hij zou ook nog graag een echo van het hart zou willen zien.
Zoals het er nu uit ziet heeft Joseph een hart operatie nodig. In Ghana is er slechts èèn arts die dat kan doen. Op 14 mei hopen we daar meer over te horen en zal Joseph ook nog gezien moeten worden door die cardioloog.
Aan dit alles zit een behoorlijk prijskaartje en daarom zijn Mariëtte en ik bezig om dit onder de aandacht te brengen en hopen we dat mensen die dit lezen Joseph willen helpen door geld te storten. Elke euro is er één.
Daarom willen we jullie vragen om een bijdrage te storten op giro 1534469, op naam van H.M.Tulp, m.v.v. behandeling Joseph.
Elke cent word gebruikt voor Joseph. We weten niet hoeveel het gaat kosten maar veel zal het zijn. Joseph moet geopereerd worden anders zal hij het niet overleven!
We houden jullie op de hoogte hoe het met hem gaat!!!!
Heel erg bedankt
Frieda
Zoals jullie hebben kunnen lezen ben ik op 24 april aangekomen in het weeshuis. Toen ik Joseph in mijn armen kreeg was ik erg geschrokken en emotioneel. Joseph bleek net weer ziek te zijn geweest en zag er niet goed uit. Ik begreep dat hij nog maar 4.2 kilo woog en dat is veel te weinig als je 18 maanden oud bent. Ook voelde hij slap aan en leek hij weinig interesse te hebben in zijn omgeving. In de dagen dat ik in het weeshuis was ging ik me steeds meer zorgen maken. Ook Mariëtte en Mozes maakten zich zorgen om hem. In de afgelopen tijd is hij regelmatig nagekeken door een arts in Sunyani en die heeft keer op keer gezegd dat Mariëtte en Mozes de tijd moeten geven aan Joseph om te groeien en aan te komen. In overleg met Mariëtte besloten Sara, Annabel (vrijwilliger) en ik om naar Accra te gaan om te informeren bij een ziekenhuis over Joseph. Op vrijdag 1 mei zijn wij naar Accra vertrokken met de bus. Na 9 uren hobbelen kwamen wij daar aan. In de hoofdstad Accra heb je meerdere ziekenhuizen. We zouden in eerste instantie naar een ziekenhuis gaan waar de doorsnee Ghanees naar toe gaat. Op advies van Mariëtte zijn we naar een meer westers ziekenhuis gegaan om in eerste instantie, zonder Joseph, informatie in te winnen. In overleg met een arts maakten wij een plan voor onderzoek en kregen wij een indicatie voor wat de onderzoeken zouden kunnen gaan kosten. De kosten voor het onderzoek en verblijf zou ongeveer op 1250. 00 euro komen. Dit deden we op zaterdag 2 mei. We maakten alvast voor Joseph, die nog in Sunyani was, een afspraak bij de kinderarts van het ziekenhuis voor dinsdag 5 mei. Om ons netwerk te vergroten hebben we ook bij een particulier huisarts/kinderarts een afspraak gemaakt voor maandag 4 mei. We deden dit in overleg met Mariëtte. Zij is immers de voogd van alle kinderen van Hanukkah. In Ghana heb ik vorig jaar mensen leren kennen ( Cor en Nina) en die heb ik gebeld en gevraagd wat zij zouden doen. Zij gaven het advies om ook naar deze huisarts te gaan. Deze vrouwelijke kinderarts heeft gestudeerd in het westen. Cor en Nina gaan met hun kinderen daar naar toe.
Joseph werd op zondag 3 mei gebracht door iemand vanuit het weeshuis, dezelfde lange zware reis over een deels onverharde weg. We waren blij toen hij er was. Het is zo´n lief mannetje maar je ziet gewoon dat het niet goed met hem gaat. Na het onderzoek van de kinderarts gaf ze al snel aan dat Joseph heel ziek is en dat hij waarschijnlijk een hartprobleem heeft en misschien ook iets aan zijn nieren heeft. We waren allemaal geschrokken ook omdat ze aan gaf dat we niet te lang moeten wachten om hem te helpen. We werden doorgestuurd naar een onderzoekcentrum waar ze bloed hebben afgenomen, urine hebben nagekeken, een hart foto en een ECG hebben gemaakt. Joseph vond het maar niks en zeker het bloedprikken vond hij heel vervelend omdat het vinden van een goed bloedvat niet makkelijk was in z´n kleine dunne armpje. Aan het eind van de middag waren we weer terug bij de kinderarts met alle uitslagen. Daaruit bleek dat Joseph in een hele slechte conditie is en een bevestiging van een hart probleem. De precieze aard van het hartprobleem is dan nog niet duidelijk. In eerste instantie is dan, en nu nog, het doel dat Joseph in een betere conditie komt omdat hij nu te zwak is voor behandeling. Hij kreeg allerlei medicijnen mee en een antibiotica kuur voor een blaas infectie. We kregen de opdracht mee dat hij om de 2 uur moet eten en drinken. Steeds kleine beetjes. Dat hij veel rust moet hebben en aansterken. Na 10 dagen op 14 mei wil de kinderarts hem weer terug zien en in de tussen tijd zal zij overleggen met een cardioloog. Heel toevallig is de vader van Annabel in Nederland cardioloog. Dit vertelde we tegen de kinderarts en zij vond het een goed idee om de uitslag van Joseph door te faxen naar de vader van Annabel. Zoals jullie wel begrijpen was het voor ons en Joseph een hele emotionele en zware dag. Het vervelende was dat ik ook nog op die maandag 4 mei terug naar Nederland moest en Sara en Annabel achter moest laten in Accra. Maar Mariëtte en ik zijn er volledig van overtuigd dat die twee heel goed voor Joseph zullen zorgen. Maar het is natuurlijk een hele verantwoording voor twee meiden van 17 en 18 jaar. Gelukkig hebben ze een hele fijne kamer met een douche en eigen keukentje. Daarnaast kunnen ze de kinderarts bellen als er iets is.
De vader van Annabel heeft de ECG bekeken en vermoedt dat er een opening zit tussen de twee kamers. De linkerkamer laat het bloed door naar de rechterkamer. Hierdoor krijgt Joseph te weinig voeding omdat het bloed onvoldoende door zijn lichaam word getransporteerd. En word de rechterkamer overbelast. Maar voor de vader van Annabel is het moeilijk om hier zeker van te zijn omdat hij Joseph niet heeft gezien en hij zou ook nog graag een echo van het hart zou willen zien.
Zoals het er nu uit ziet heeft Joseph een hart operatie nodig. In Ghana is er slechts èèn arts die dat kan doen. Op 14 mei hopen we daar meer over te horen en zal Joseph ook nog gezien moeten worden door die cardioloog.
Aan dit alles zit een behoorlijk prijskaartje en daarom zijn Mariëtte en ik bezig om dit onder de aandacht te brengen en hopen we dat mensen die dit lezen Joseph willen helpen door geld te storten. Elke euro is er één.
Daarom willen we jullie vragen om een bijdrage te storten op giro 1534469, op naam van H.M.Tulp, m.v.v. behandeling Joseph.
Elke cent word gebruikt voor Joseph. We weten niet hoeveel het gaat kosten maar veel zal het zijn. Joseph moet geopereerd worden anders zal hij het niet overleven!
We houden jullie op de hoogte hoe het met hem gaat!!!!
Heel erg bedankt
Frieda
dinsdag 28 april 2009
Mijn eerste dagen in Ghana!
Mijn aankomst in het weeshuis was heel emotioneel. De kinderen waren op de hoogte dat ik kwam en kwamen me enthousiast tegemoet. Het was geweldig om iedereen weer te zien. Iedereen zag er geweldig uit en waren goed gegroeit. Sommige meiden waren echt al dames geworden en zaten in de groeispurt. Op een gegeven moment kreeg ik Joseph in mijn armen en dat was heel emotioneel. Joseph was pas weer ziek geweest en ik schrok enorm hoe weinig hij gegroeit was. Ik denk dat hij het afgelopen 8 maamden niets is gegroeit en aangekomen. Er werd mij verteld dat hij ongeveer 4.2 kilo weegt en hij is nu 18 maanden. Het liefst was ik meteen met hem in het vliegtuig gestapt en naar Nederland gegaan zo geschrokken was ik van hem. Hij voelde ook slap aan toen ik hem in mijn armen had en ik dacht echt het gaat niet goed met hem. Later hoorde ik dat iemand hem uit zijn bedje had gehaald en dat hij nog half slapend was toen ik hem in mijn armen kreeg en daarom zo slap was. Maar goed gaat het niet met hem. Ik heb gelijk Maarten gebeld en gevraagd of wij niet iets kunnen doen. Op dat moment breekt er iets in me en wilde ik van alles doen wat maar mogelijk was. Sara liet me later een foto zien van nog geen maand geleden en toen zag hij er veel beter uit dan nu. Als z'n kleintje ziek wordt dan zie je dat gelijk aan zijn gewicht. Met Mariette over hem gehad en ze zijn bezig om te achterhalen wat er met hem is dat hij niet groeit en zo. Hij ontwikkeld zich wel maar alles gaat langzaam. Mariette gaat binnenkort naar Accra en gaat daar in het ziekenhuis overleggen wat er gedaan kan worden voor Joseph. Gelukkig heeft hij iemand uit Nederland die hem sponsert en de kosten op zich neemt. Het liefst zou ik hem meenemen naar Nederland en laten onderzoeken maar dat gaat niet zo makkelijk. Verder kreeg ik Joshua in mijn armen. Hij is nu een jaar oud en doet het heel lekker. Is gegroeit en kruipt en kan met hulp staan. Heel leuk om te zien hoe hij zich heeft ontwikkeld in de afgelopen 8 maanden. Hij is in zijn ontwikkeling Joseph al wel voorbij. Joshua heeft veel meer interessen in de wereld om hem heen dan Joseph. Joseph zit het liefst op je arm met de duim in zijn mond wat rond te kijken of te slapen. Hij is helemaal weg van Sara. Als hij Sara haar stem hoord dan word hij gelijk activer en wil dan naar haar toe. Sara gaat dan meestal wat verder weg zitten zodat hij naar haar toe moet kruipen. Da doet hij dan ook. Saar moet uit kijken dat hij niet te erg aan haar gaat wennen maar dat is wel moeilijk. Die twee hebben wat samen. Je ziet hem dan zo genieten en als ze hem neer zet dan gaat hij huilen.
Al met al een hele emotionele dag vrijdag 24 april. Ook voor Maarten want ik was even volledig in paniek en wilde dat hij met een oplossing kwam wat ik kon doen. Maar ja hij kon ook niets doen. Ik was er ook niet op voorbereid en werd overvallen door wat ik zag en voelde in mijn armen. Lucas is echt gegroeit en doet het geweldig. Hij is vrolijk en geniet. Dat zie je bij al de kinderen die daar wonen. Ze voelen zich echt thuis en zijn erg op elkaar betrokken. Zowel de meiden als de jongens zorgen voor de kleintjes. Als er een huilt dan word hij of zij getroost door een ander. Ook is er alle aandacht voor de kinderen met een handicap zoals Lucas , Afia Puma en Daniel.
Zaterdag 25 april zijn we met veel mensen naar het huis van Mariette en Mozes geweest. Mariette Gaat maandag morgen vroeg naar Accra. Ze gaat naar Nederland om daar te bevallen. Als afscheid gaf ze een feestje met lekker eten, drinken en veel gezelligheid.
Op zondag 26 april heeft ze afscheid genomen van de kinderen. We hebben een zeskamp georganiseerd met allemaal leuke spelletjes, zoals spijker poepen, spekkie happen, waterballon op de lepel, met een ballon overlopen 2 aan twee, flessen om gooien met een water ballon en zo verder. Het was reuze gezellig. De kinderen en ook Mariette en Mozes genoten enorm. De kinderen hadden ook nog een dansje in gestudeerd en we hadden een boekje gemaakt waar allemaal tekeningen van de kinderen in zaten. Dit kan ze bekijken in het vliegtuig.
De afgelopen dagen zijn er ook Nederlanders geweest die een film hebben gemaakt over het weeshuis. Deze film komt op de site van mchildcare en op Youtube. Deze film word ook gebruikt als promotiefilm voor iemand die de marathon gaat lopen in New York. Hij probeert dan geld bij een te lopen voor het weeshuis om daarvan de medischepost bij elkaar te krijgen. Het project heet LOOP VOOR HOOP. Google daar maar eens op dan kom je vanzelf op de site. Nu moet ik stoppen. Ik weet niet of ik in Ghana nog op internet kan. In Nederland lukt het zeker en zal ik verder vertellen.
Met Saar gaat het op dit moment redelijk. Ze heeft vanaf zaterdag avond erg veel last van een soort allergie. Heeft enorm veel jeuk gehad en we zijn maandag naar het ziekenhuis geweest. Ze heeft toen twee injecties gehad met cortison. Het gaat nu beter met de jeuk maar ze heeft 2 hele slechte nachten gehad met daarnaast ook behoorlijk diaree. Ze is nog erg moe Gelukkig lijkt het nu beter te gaan en heeft ze nog elke dag een een cortison tablet. Als alles goed is gaan we morgen naar een ander weeshuis anderhalf uur hier vandaan. Daar wonen gehandicapte kinderen en volwassenen.
Liefs Frieda
Al met al een hele emotionele dag vrijdag 24 april. Ook voor Maarten want ik was even volledig in paniek en wilde dat hij met een oplossing kwam wat ik kon doen. Maar ja hij kon ook niets doen. Ik was er ook niet op voorbereid en werd overvallen door wat ik zag en voelde in mijn armen. Lucas is echt gegroeit en doet het geweldig. Hij is vrolijk en geniet. Dat zie je bij al de kinderen die daar wonen. Ze voelen zich echt thuis en zijn erg op elkaar betrokken. Zowel de meiden als de jongens zorgen voor de kleintjes. Als er een huilt dan word hij of zij getroost door een ander. Ook is er alle aandacht voor de kinderen met een handicap zoals Lucas , Afia Puma en Daniel.
Zaterdag 25 april zijn we met veel mensen naar het huis van Mariette en Mozes geweest. Mariette Gaat maandag morgen vroeg naar Accra. Ze gaat naar Nederland om daar te bevallen. Als afscheid gaf ze een feestje met lekker eten, drinken en veel gezelligheid.
Op zondag 26 april heeft ze afscheid genomen van de kinderen. We hebben een zeskamp georganiseerd met allemaal leuke spelletjes, zoals spijker poepen, spekkie happen, waterballon op de lepel, met een ballon overlopen 2 aan twee, flessen om gooien met een water ballon en zo verder. Het was reuze gezellig. De kinderen en ook Mariette en Mozes genoten enorm. De kinderen hadden ook nog een dansje in gestudeerd en we hadden een boekje gemaakt waar allemaal tekeningen van de kinderen in zaten. Dit kan ze bekijken in het vliegtuig.
De afgelopen dagen zijn er ook Nederlanders geweest die een film hebben gemaakt over het weeshuis. Deze film komt op de site van mchildcare en op Youtube. Deze film word ook gebruikt als promotiefilm voor iemand die de marathon gaat lopen in New York. Hij probeert dan geld bij een te lopen voor het weeshuis om daarvan de medischepost bij elkaar te krijgen. Het project heet LOOP VOOR HOOP. Google daar maar eens op dan kom je vanzelf op de site. Nu moet ik stoppen. Ik weet niet of ik in Ghana nog op internet kan. In Nederland lukt het zeker en zal ik verder vertellen.
Met Saar gaat het op dit moment redelijk. Ze heeft vanaf zaterdag avond erg veel last van een soort allergie. Heeft enorm veel jeuk gehad en we zijn maandag naar het ziekenhuis geweest. Ze heeft toen twee injecties gehad met cortison. Het gaat nu beter met de jeuk maar ze heeft 2 hele slechte nachten gehad met daarnaast ook behoorlijk diaree. Ze is nog erg moe Gelukkig lijkt het nu beter te gaan en heeft ze nog elke dag een een cortison tablet. Als alles goed is gaan we morgen naar een ander weeshuis anderhalf uur hier vandaan. Daar wonen gehandicapte kinderen en volwassenen.
Liefs Frieda
Reis naar Ghana.
Op 23 april ben ik vertrokken. Maarten heeft me naar het station van Culemborg gebracht en vandaar ben ik met de trein via Utrecht naar Schiphol gegaan. Ik was heerlijk op tijd en ben gelijk mijn koffers gaan in checken zodat ik vrij was om nog even te schoppen. Heb niet echt wat gekocht maar toch even wat winkels in en uit gewandeld. Om 13.00 uur ben ik mezelf in gaan checken en was lekker op tijd omdat het vliegtuig pas om 14.15 zou vertrekken. Het bleek een enorme rij van mensen te zijn die stonden te wachten om het vliegtuig in te gaan. In de rij stonden weinig blanken en ik voelde me al gelijk een beetje in Ghana. Had contact met een man uit Ghana en daar heb mee staan praten. Onder tussen nog even Maarten, Giena en mijn moeder gebeld en de rij werd maar langaam kleiner. Kon ik vast wennen als ik in Ghna was daar moet je ook geen haast hebben. Eindelijk in het vliegtuig en we vertrokken drie kwatier later. Ik zat tussen een Ghaneese man die in Canada woond en nu op vakantie gaat naar zijn familie en naast een student uit Canada die toevallig in Sunyani voor 4 maanden op de universiteit gaat lesgeven. De reis verliep daarna helemaal geweldig. Heb heerlijk zitten lezen en film gekeken. Precies op tijd kwamen we aan in Accra. Daar moest ik erg lang op de koffers wachten omdat er problemen waren met het uitladen. Ben je toch even bang dat je koffers er niet zijn maar na een uurtje had ik de beide koffers. Gelukkig stond Nina (vrienden die in Accra wonen)me op te wachten en gingen we naar hun huis. Heerlijk om even bij te komen. Al is dit de tweede keer dat ik hier ben blijft het heel indrukwekkend. Het is een totaal andere wereld waar je in terecht kom en niet te vergeten de temperatuur. Na een goede nachtrust zijn we de volgende morgen na het ontbijt de kinderen naar school gaan brengen. In Ghana begint de school om 8.00 uur en staat iedereen op rond 6.00 uur en wordt er om 7.00 uur ontbeten om rond 7.30 in de auto te zitten en naar school gebracht te worden. De kinderen zitten op een internationale school en zijn daar tot 15.00 uur. Het was leuk om de school te bekijken en te zien dat de kinderen van 4 jaar al echt leren lezen en schrijven. Al van af het eerste jaar wordt er veel minder gespeeld op school dan in Nederland en leren ze al gelijk het gehele alfabet. Naast de gewone school gaan ze ook naar de Nederlandse school. Daarnaast hebben ze nog hun sport en huiswerk want ook hebben ze al heel jong huiswerk mee.
Rond 9.30 uur bracht Nina mij naar het vliegveld. Daar vertrok het kleine vliegtuig naar Sunyani. Ik heb niet geteld hoeveel mensen er in konden maar ik denk 40 mensen. Het vliegtuig maakte ook nog een tussen stop in Kumasie om vandaar uit naar Sunyani te vliegen. Het was een hele belevenis. We vlogen niet hoog en konden alles heel goed zien. Soms ging het vliegtuig wat op en neer. En wat ik niet verwacht had kregen we ook wat te eten en te drinken. We konden kiezen uit 3 verschillende broodjes. Ik had het niet willen missen. Wat een fantastisch land om te zien zo hoog uit de lucht. Dan komt Sunyani in het zicht. Hier heb ik erg naar uit gekeken. Sara weer te zien en Mariette en de kinderen.
Mariette en Sara stonden mij al op te wachten. Heerlijk om elkaar weer te zien. Saar zag er goed uit en Mariette heeft al een heerlijke buik. De baby groeit goed. Toen we de koffers hadden zijn we naar het weeshuis gegaan.
Liefs Frieda
Rond 9.30 uur bracht Nina mij naar het vliegveld. Daar vertrok het kleine vliegtuig naar Sunyani. Ik heb niet geteld hoeveel mensen er in konden maar ik denk 40 mensen. Het vliegtuig maakte ook nog een tussen stop in Kumasie om vandaar uit naar Sunyani te vliegen. Het was een hele belevenis. We vlogen niet hoog en konden alles heel goed zien. Soms ging het vliegtuig wat op en neer. En wat ik niet verwacht had kregen we ook wat te eten en te drinken. We konden kiezen uit 3 verschillende broodjes. Ik had het niet willen missen. Wat een fantastisch land om te zien zo hoog uit de lucht. Dan komt Sunyani in het zicht. Hier heb ik erg naar uit gekeken. Sara weer te zien en Mariette en de kinderen.
Mariette en Sara stonden mij al op te wachten. Heerlijk om elkaar weer te zien. Saar zag er goed uit en Mariette heeft al een heerlijke buik. De baby groeit goed. Toen we de koffers hadden zijn we naar het weeshuis gegaan.
Liefs Frieda
maandag 20 april 2009
Nog drie nachtjes slapen en dan............
Het is bijna zover. Over drie nachten ga ik ook naar Ghana. Best spannend en erg leuk. Kijk er naar uit om de kinderen in het weeshuis en Mariëtte en Mozes weer te zien. Natuurlijk heb ik Saar gemist en kan niet wachten om te zien hoe het nu met haar is. Het lijkt allemaal goed te gaan maar eerst zien dan geloven. Als ik donderdag in Ghana aankom dan word ik opgewacht door Nina. Nina en Cor hebben we leren kennen toen we de eerste keer in Ghana waren. Leuk om hen weer te zien. de afgelopen tijd veel via de mail met elkaar contact gehad maar nu hebben we weer even kort de tijd om bij te kletsen. Cor en Nina doen veel voor ons aan voorbereidingen in Ghana en dat is geweldig. Zij vangen ons op. Zorgen voor een simkaart zodat we meteen in Ghana goedkoop kunnen bellen en bereikbaar zijn voor familie in Nederland en wisselen al vast wat geld voor ons om. En hebben voor mij al een vliegticket geregeld van uit Accra naar Sunyani. Ik kom in een gespreid bedje zo. Geeft een fijn gevoel. Ben nu bezig met de laatste voorbereidingen en ga dinsdag en woensdag nog naar mijn werk en geef dan nog 2 trainingen. Mijn hoofd staat daar eigenlijk op dit moment niet zo naar maar als ik eenmaal bezig ben dan gaat het helemaal goed komen. Ik heb nog geld gekregen van een aantal mensen en dat neem ik mee. Sara heeft ook nog geld mee voor het weeshuis. Ik had begrepen dat er al wel een doel voor is maar weet niet precies wat het is. Als het mij duidelijk is waar het aan besteed gaat worden dan laat ik het jullie weten via de site. Iedereen die geld gegeven heeft heel erg bedankt. Ik zal foto`s maken van het gasten en vrijwilligersverblijf. Daar is heel wat geld in gaan zitten wat bij ons is binnen gekomen. Verder ga ik kijken en horen hoe het staat met het gebouw van de graanmachine en de medische post. Sara gaat als het goed is naar het Noorden Bolgatanga om te kijken hoe het met de bouw van het toilet gaat. We houden jullie op de hoogte!!
Liefs en groet,
Frieda
Liefs en groet,
Frieda
donderdag 16 april 2009
De afgelopen week.
Ik heb al weer veel te lang niet meer op internet gezeten en ben al weer bijna vergeten wat ik allemaal te vertellen heb. Ik zal maar beginnen met dat ik ziek ben geweest. Ik kon weinig slapen had spierpijn in mijn rug en nek, opgezetten klieren in mijn nek en koortsaanvallen. Eerst getest op malaria, maar dat was het niet. De volgende dag weer terug voor een uitgebreidere test en ik heb waarschijnlijk ergens een infectie. Maar het gaat sinds vandaag weer beter. Dat is mooi want dan kan ik eindelijk eens bij lucas zitten want die is opgenomen in het ziekenhuis. Hij heeft het soort malaria waarbij het naar de hersenen gaat. Dat is gevaarlijk en daar hebben we in het weeshuis een voorbeeld van. Afia Puma is daardoor voor haar leven lang gehandicapt en zal waarschijnlijk nooit meer kunnen lopen. Lucas heeft verlamde beentjes doordat hij met een open ruggetje is geboren en een waterhoofdje. Toch is hij heel slim en (normaal) heel vrolijk. Vanavond zal ik bij hem zijn om een oogje in het zeil te houden bij de zusters. Dat blijkt iedere keer toch weer nodig te zijn...
We hebben voor pasen eieren geschilderd. Jammer genoeg heb ik geen fototoestel bij me omdat ik rechtstreeks uit het ziekenhuis kom voor Josephs Aids test. Hij heeft geen Aids! Gelukkig.. Maar volgende keer zal ik foto's meenemen en dan zien jullie misschien wat voor chaos het was. Ze moesten af en toe wisselen maar zeker de kleintjes pikten dat niet en zette het op een krijsen. Wat ook een leuke truc was van de ouderen om het ei af te pakken en te zeggen: He/she is finished.
De volgende dag gingen we de eieren verstoppen. Toen Mariette uit ging leggen wat de bedoeling was begonnen ze al te juichen. Ze wisten wat het was en hadden het een keer gedaan met snoepjes. De kinderen renden overal heen. Ik had er een in mn zak gestopt. Ze hadden het niet door tot mariette zei dat we er nog een miste en dat we maar is bij de vrijwilligers moesten kijken. Alle vrijwilligers rende weg met de kinderen erachteraan. Het was echt een succes!
Een deze dagen gaan we nog kijken voor een grote afvalcontainer. Maar daar was nu van alles tussen gekomen.
Dan wil ik nog graag vertellen over een salsa feest wat we hebben meegemaakt laatst. Fantastisch! Rond het zwembad hadden ze tafels en dansvloer. En grote Ghanese mannen die onwijs mooi konden dansen! We zijn inmiddels met 6 vrijwilligers in totaal. Dus we hadden een aardige tafel vol blanken. Tineke heeft danslessen gevolgd maar die durfde toch niet als blanke mee te dansen op het podium met hun groep. Kon ik me opzich wel voorstellen.
Zodra er omgeroepen werd dat de dansers iedereen mochten pakken waarschuwde Mariet ons al dat Annabel en ik het eerst eruit gepikt zouden worden. En tada, op dat moment stond er ook meteen een voor mijn neus. Ondanks alle aandacht was het echt heel gaaf. Toen iedereen aan het dansen was waren we constant omsingeld. Maargoed, geef ze eens ongelijk... Ik ga wel Salsa les nemen denk ik!
Het is trouwens lang niet altijd zou warm als ik dacht. Gister overdag wel, maar toen tante Giena belde om te checken hoe het met me ging hoorde zij de donder door de telefoon ook. ECHT HEEL HARD... Regen kletterde bijna door alle kiertjes en je moest alles voor het raam wegschuiven.
Nou, dat was het weer.
Liefs Saar
We hebben voor pasen eieren geschilderd. Jammer genoeg heb ik geen fototoestel bij me omdat ik rechtstreeks uit het ziekenhuis kom voor Josephs Aids test. Hij heeft geen Aids! Gelukkig.. Maar volgende keer zal ik foto's meenemen en dan zien jullie misschien wat voor chaos het was. Ze moesten af en toe wisselen maar zeker de kleintjes pikten dat niet en zette het op een krijsen. Wat ook een leuke truc was van de ouderen om het ei af te pakken en te zeggen: He/she is finished.
De volgende dag gingen we de eieren verstoppen. Toen Mariette uit ging leggen wat de bedoeling was begonnen ze al te juichen. Ze wisten wat het was en hadden het een keer gedaan met snoepjes. De kinderen renden overal heen. Ik had er een in mn zak gestopt. Ze hadden het niet door tot mariette zei dat we er nog een miste en dat we maar is bij de vrijwilligers moesten kijken. Alle vrijwilligers rende weg met de kinderen erachteraan. Het was echt een succes!
Een deze dagen gaan we nog kijken voor een grote afvalcontainer. Maar daar was nu van alles tussen gekomen.
Dan wil ik nog graag vertellen over een salsa feest wat we hebben meegemaakt laatst. Fantastisch! Rond het zwembad hadden ze tafels en dansvloer. En grote Ghanese mannen die onwijs mooi konden dansen! We zijn inmiddels met 6 vrijwilligers in totaal. Dus we hadden een aardige tafel vol blanken. Tineke heeft danslessen gevolgd maar die durfde toch niet als blanke mee te dansen op het podium met hun groep. Kon ik me opzich wel voorstellen.
Zodra er omgeroepen werd dat de dansers iedereen mochten pakken waarschuwde Mariet ons al dat Annabel en ik het eerst eruit gepikt zouden worden. En tada, op dat moment stond er ook meteen een voor mijn neus. Ondanks alle aandacht was het echt heel gaaf. Toen iedereen aan het dansen was waren we constant omsingeld. Maargoed, geef ze eens ongelijk... Ik ga wel Salsa les nemen denk ik!
Het is trouwens lang niet altijd zou warm als ik dacht. Gister overdag wel, maar toen tante Giena belde om te checken hoe het met me ging hoorde zij de donder door de telefoon ook. ECHT HEEL HARD... Regen kletterde bijna door alle kiertjes en je moest alles voor het raam wegschuiven.
Nou, dat was het weer.
Liefs Saar
dinsdag 14 april 2009
Hoe gaat het met Sara?
Bijna elke dag heb ik wel contact met Sara. Zoals ik het begrijp heeft ze haar draai gevonden en heeft ze leuk contact met de andere vrijwilligers. Ze is druk met het verzorgen van de kleine kinderen. Daarnaast moeten er met 2 kinderen elke dag geoefend worden omdat ze dat niet zelf kunnen ook gaat ze mee naar de fysiotherapie met deze kinderen. De kosten van deze therapie word betaald door mensen in Nederland. Ook heeft Saar Pasen gevierd met de kinderen. Ze had uit Nederland allemaal paas spullen mee genomen zoals eierverf en plakplaatjes enzo. Ze heeft eieren gekocht voor de kinderen (vrij duur in Ghana en de kinderen krijgen die niet vaak) en deze laten schilderen door de kinderen. Een dag later heeft zijn de eieren verstopt en mochten de kinderen ze zoeken. Dit vonden ze erg leuk om te doen en dat je ze daarna mag op eten is helemaal te gek.
De dagen gaan snel voorbij met alles wat ze doet in het weeshuis. Daarnaast gaat ze samen met andere vrijwilligers wel eens de stad in. Ik weet niet of er veel te doen is, daar moet ze zelf maar eens over schrijven.
Op dit moment is ze ziek. Sinds gisteren 2de Paasdag heeft Sara koorts en voelt zich grieperig. In het weeshuis hebben een aantal kinderen malaria en het kan zijn dat Sara dit ook heeft. Ze is vanmorgen naar het ziekenhuis geweest om bloed af te nemen. Vanmiddag krijgt ze de uitslag. Het hoeft niet zo te zijn maar het is goed om het uit te sluiten.
In het ziekenhuis ligt op dit moment ook Lucas (het kindje wat met een openruggetje is geboren. Hij heeft ook zwaar malaria. De vrijwilligers zijn omste beurd bij hem in het ziekenhuis om voor hem te zorgen. Saar heeft ook bij hem geslapen maar op dit moment voelt ze zich niet goed om dat te doen. Ze ligt nu in het vrijwilligershuis op haar kamer en Mariëtte bezoekt haar regelmatig dus dat zit wel goed. Natuurlijk ook de vrijwilligers zorgen voor haar. Veel eetlust heeft ze niet alleen trek in gekookte rijst. Ze belde me net op en vertelde dat Joseph bij haar lag in bed. Joseph is het kindje wat ik vorig jaar tot 3 keer toe bijna dood in mijn armen heb gehad. Joseph is ook ziek. Het gaat niet zo goed met hem. Hij eet wel goed maar hij wordt maar niet groter en dikker. Het lijkt of hij het eten niet opneemt. Het is echt het zorgen kindje. Over 2 maanden is hij 18 maanden en dan gaan ze hem testen op Aids. Het kan zijn dat dat de oorzaak is dat hij niet groeit. Verder wordt zijn urine en ontlasting getest op allerlei ziekten. Hopelijk is het geen Aids en vinden ze de oorzaak waardoor hij niet groeit. Het raakt me enorm dat het met hem niet goed gaat.
Zo dit was het tot op dit moment. Ik houd jullie op de hoogte.
groet Frieda
De dagen gaan snel voorbij met alles wat ze doet in het weeshuis. Daarnaast gaat ze samen met andere vrijwilligers wel eens de stad in. Ik weet niet of er veel te doen is, daar moet ze zelf maar eens over schrijven.
Op dit moment is ze ziek. Sinds gisteren 2de Paasdag heeft Sara koorts en voelt zich grieperig. In het weeshuis hebben een aantal kinderen malaria en het kan zijn dat Sara dit ook heeft. Ze is vanmorgen naar het ziekenhuis geweest om bloed af te nemen. Vanmiddag krijgt ze de uitslag. Het hoeft niet zo te zijn maar het is goed om het uit te sluiten.
In het ziekenhuis ligt op dit moment ook Lucas (het kindje wat met een openruggetje is geboren. Hij heeft ook zwaar malaria. De vrijwilligers zijn omste beurd bij hem in het ziekenhuis om voor hem te zorgen. Saar heeft ook bij hem geslapen maar op dit moment voelt ze zich niet goed om dat te doen. Ze ligt nu in het vrijwilligershuis op haar kamer en Mariëtte bezoekt haar regelmatig dus dat zit wel goed. Natuurlijk ook de vrijwilligers zorgen voor haar. Veel eetlust heeft ze niet alleen trek in gekookte rijst. Ze belde me net op en vertelde dat Joseph bij haar lag in bed. Joseph is het kindje wat ik vorig jaar tot 3 keer toe bijna dood in mijn armen heb gehad. Joseph is ook ziek. Het gaat niet zo goed met hem. Hij eet wel goed maar hij wordt maar niet groter en dikker. Het lijkt of hij het eten niet opneemt. Het is echt het zorgen kindje. Over 2 maanden is hij 18 maanden en dan gaan ze hem testen op Aids. Het kan zijn dat dat de oorzaak is dat hij niet groeit. Verder wordt zijn urine en ontlasting getest op allerlei ziekten. Hopelijk is het geen Aids en vinden ze de oorzaak waardoor hij niet groeit. Het raakt me enorm dat het met hem niet goed gaat.
Zo dit was het tot op dit moment. Ik houd jullie op de hoogte.
groet Frieda
vrijdag 3 april 2009
Bijna verhuizen.
Morgen is het zo ver! Het vrijwilligers huis op het terrein van Hanukkah is bijna af. Ik heb me nog best verbaasd over hoe snel het allemaal gaat. Ook mariette is op z'n Ghanees tevreden. Niet alles is helemaal recht, maar zo is dat nou eenmaal. Ik weet al welke kamer ik in ieder geval NIET wil, want daar zat gister al een mega spin. Vanmiddag gaan we de boel een beetje schoonmaken zodat morgen alle spullen erin kunnen. Nancy en Tineke zijn morgen naar de apen en watervallen, dus ik heb belooft extra hard te werken. Dat kan ik makkelijk met die spierballen van mij... (Ralph ik hoor je me hier uitlachen)
Gister zijn Nancy en ik naar de fisiotherapie van Afia Puma en Lucas geweest. Normaal schijnen er Nederlanders te zitten, maar nu stelde het niets voor. Na een uur wachten konden we eindelijk naar binnen. Volgens mij had de dokter geen dossier gelezen! Ik deed maar voor wat we met Afia en Lucas doen en we kregen te horen dat we dan maar wat meer moesten oefenen. Pardon, Tineke oefent elke ochtend trouw? Toen we maar weer weggingen begon de dokter over de beentjes van lucas. Dat hij misschien maar een operatie moest hebben. Ik heb meteen maar verteld dat die nooit gewerkt hebben en dat ook nooit zullen doen. Gelukkig was de zuster het daarmee eens. Volgens mariette zeiden ze dat vaker. Heel apart.
Liefs
Gister zijn Nancy en ik naar de fisiotherapie van Afia Puma en Lucas geweest. Normaal schijnen er Nederlanders te zitten, maar nu stelde het niets voor. Na een uur wachten konden we eindelijk naar binnen. Volgens mij had de dokter geen dossier gelezen! Ik deed maar voor wat we met Afia en Lucas doen en we kregen te horen dat we dan maar wat meer moesten oefenen. Pardon, Tineke oefent elke ochtend trouw? Toen we maar weer weggingen begon de dokter over de beentjes van lucas. Dat hij misschien maar een operatie moest hebben. Ik heb meteen maar verteld dat die nooit gewerkt hebben en dat ook nooit zullen doen. Gelukkig was de zuster het daarmee eens. Volgens mariette zeiden ze dat vaker. Heel apart.
Liefs
maandag 30 maart 2009
Eerste dagen
Ik moet zeggen dat het fijn is om weer terug te zijn. Ik merkte, wat mama al in het vorige berichtje zei, een stuk meer relaxed te zijn dan vorige keer. Ik zie meer de goede kanten van het land dan de minder goede zoals de armoede waarin veel mensen leven. Voor mij overheerst nu dat de mensen ondanks dit toch gelukkig zijn, misschien nog wel meer dan wij in het westen. Wij hebben zoveel haast en alsmaar werken en werken.. We leven maar 1 keer!
Zo, klink ik al Ghanees?
Vrijdag kwam ik aan in het weeshuis. Ik heb daar tot vanmiddag samen met Tineke gezeten. Zij is nu 63 (dat zou je nooit zeggen) en is al een half jaar aan het reizen. Ze is naar Haiti en India geweest en herinnert mij er af en toe aan dat het nog veel erger kan zijn dan hier in Ghana. Vandaag is er een vrouw met haar oom bijgekomen. Haar oom gaat over een week weer terug naar nederland, en dan zullen er weer 2 meisjes bijkomen.
Gister was het zondag en dan is het hier 'relax' dag. David junior en John waren vrij en ik ben met ze meegeweest het dorpje in. Omdat we waarschijnlijk maandag gaan verhuizen naar het nieuwe vrijwilligers huis op het terrein van het weeshuis moeten John en David een andere woonruimte zoeken. John is een enorme kletskous dus het ging allemaal een beetje langzaam en op z'n Ghanees. Maarja, wat maakt het allemaal ook uit.
'S avond namen david en ik ook Tineke mee om voetbal te kijken bij david senior's 'huis'. Huis tussen haakjes omdat het meer een kamer misschien nog wel kleiner als een slaapkamer in Nederland. De tv stoorde wel een beetje waardoor het moeilijk was om te zien waar de bal was af en toe. We hadden jammer genoeg wel het eerste goal gemist, maar we hoorde het geschreew thuis nog. Ik weet trouwens 1 ding zeker: Qua voetbal zijn alle mannen over de hele wereld hetzelfde, ze denken altijd dat ze het beter kunnen.
Vandaag gingen we met Mozes mee naar een dorpje in de bush. Een Nederlands stel wil daar een paar schoollokalen bij bouwen en hadden Mozes om een begroting gevraagd. Daarna moesten we over een hobbelweg nog verder de bush in om de locatie voor een waterkraan te bekijken. Daar lieten ze ons vanalles zien! Ze maakte daar jenever van boomsappen. Er stonden een stuk of 5 tonnen, maar hoe ze het nou precies deden geen idee..
Ook hadden ze ontzettend veel cacoabomen. Ik wist niet dat ze in een vrucht zaten en niet aan de takken maar aan de stam van de boom groeien. Volgens mij denken Ghanesen echt dat ik dom ben. Ze lachen ons trouwens regelmatig uit, maar dat vind ik wel grappig want dan mag ik dat ook doen! Ze zijn niet zo snel gekwetst. Ik vertelde ze nog dat ik ongelukkig in Nederland zou zijn zonder hun cacoabonen! Ze maakte een vrucht voor me open en daarin zaten de bonen. Ze moeten drogen want er zit een wit slijmerig spul om. Ik dacht even dat ze gek waren geworden toen ze zeiden dat ik het moest proeven, maar het was best lekker. Weer een reden voor ze om mij uit te lachen!
Ik zal volgende keer proberen een foto up te loaden. Gister was het trouwens stormerig en bewolkt. Het licht viel steeds uit. Toch ben ik verbrand..
Ja mama, ik weet het. Ik zal me beter insmeren!
Ik hoop dat m'n verhaal een beetje duidelijk is.
Even tot slot; Ik heb 250 euro aan giften mee. Waarschijnlijk wordt daar een grote container van gekocht die goed kan sluiten omdat er nu veel vliegen en beesten op af komen.
Liefs Sara
Zo, klink ik al Ghanees?
Vrijdag kwam ik aan in het weeshuis. Ik heb daar tot vanmiddag samen met Tineke gezeten. Zij is nu 63 (dat zou je nooit zeggen) en is al een half jaar aan het reizen. Ze is naar Haiti en India geweest en herinnert mij er af en toe aan dat het nog veel erger kan zijn dan hier in Ghana. Vandaag is er een vrouw met haar oom bijgekomen. Haar oom gaat over een week weer terug naar nederland, en dan zullen er weer 2 meisjes bijkomen.
Gister was het zondag en dan is het hier 'relax' dag. David junior en John waren vrij en ik ben met ze meegeweest het dorpje in. Omdat we waarschijnlijk maandag gaan verhuizen naar het nieuwe vrijwilligers huis op het terrein van het weeshuis moeten John en David een andere woonruimte zoeken. John is een enorme kletskous dus het ging allemaal een beetje langzaam en op z'n Ghanees. Maarja, wat maakt het allemaal ook uit.
'S avond namen david en ik ook Tineke mee om voetbal te kijken bij david senior's 'huis'. Huis tussen haakjes omdat het meer een kamer misschien nog wel kleiner als een slaapkamer in Nederland. De tv stoorde wel een beetje waardoor het moeilijk was om te zien waar de bal was af en toe. We hadden jammer genoeg wel het eerste goal gemist, maar we hoorde het geschreew thuis nog. Ik weet trouwens 1 ding zeker: Qua voetbal zijn alle mannen over de hele wereld hetzelfde, ze denken altijd dat ze het beter kunnen.
Vandaag gingen we met Mozes mee naar een dorpje in de bush. Een Nederlands stel wil daar een paar schoollokalen bij bouwen en hadden Mozes om een begroting gevraagd. Daarna moesten we over een hobbelweg nog verder de bush in om de locatie voor een waterkraan te bekijken. Daar lieten ze ons vanalles zien! Ze maakte daar jenever van boomsappen. Er stonden een stuk of 5 tonnen, maar hoe ze het nou precies deden geen idee..
Ook hadden ze ontzettend veel cacoabomen. Ik wist niet dat ze in een vrucht zaten en niet aan de takken maar aan de stam van de boom groeien. Volgens mij denken Ghanesen echt dat ik dom ben. Ze lachen ons trouwens regelmatig uit, maar dat vind ik wel grappig want dan mag ik dat ook doen! Ze zijn niet zo snel gekwetst. Ik vertelde ze nog dat ik ongelukkig in Nederland zou zijn zonder hun cacoabonen! Ze maakte een vrucht voor me open en daarin zaten de bonen. Ze moeten drogen want er zit een wit slijmerig spul om. Ik dacht even dat ze gek waren geworden toen ze zeiden dat ik het moest proeven, maar het was best lekker. Weer een reden voor ze om mij uit te lachen!
Ik zal volgende keer proberen een foto up te loaden. Gister was het trouwens stormerig en bewolkt. Het licht viel steeds uit. Toch ben ik verbrand..
Ja mama, ik weet het. Ik zal me beter insmeren!
Ik hoop dat m'n verhaal een beetje duidelijk is.
Even tot slot; Ik heb 250 euro aan giften mee. Waarschijnlijk wordt daar een grote container van gekocht die goed kan sluiten omdat er nu veel vliegen en beesten op af komen.
Liefs Sara
zondag 29 maart 2009
De eerste dagen in het weeshuis van Mariëtte en Mozes
Ik heb regelmatig contact met Sara via de telefoon en sms. Haar vanavond nog gesproken en had een gezelligeavond met de neef van Mozes en de andere vrijwilliger. Ze zaten ergens tv te kijken een voetbalwedstrijd en dat klonk gezellig.
Tijdens onze telefoongesprekken zijn mij 2 dingen opgevallen. Ze vertelde toen ze nog maar net in Ghana was dat haar indruk van het leven in Ghana positiever op haar overkomen dan toen ze de eerste keer er was. Ook vertelde ze mij dat de eerste keer dat wij met z'n allen er waren dat ze zich gast voelde in het vrijwilligershuis en nu had ze een gevoel van thuis komen na een dag in het weeshuis. Het is vertrouwd voor haar. Ik weet niet of het klopt maar het lijkt dat ze door een tweede keer in Ghana te zijn ze meer ruimte heeft om te kijken naar de mooie dingen die gebeuren en ze minder overspoeld wordt door het leven wat heel anders is dan die van ons.
Hopelijk schrijft ze hier zelf ook een keer over.
Ook was het leuk om te lezen dat Sara vertelde dan de eerste keer dat ze de kinderen in het weeshuis weer zag dat Lucas (jongetje dat geboren is met een openruggetje en waterhoofdje) haar herkende en dat deed haar erg goed. Hoe het verder met haar gaat en de kinderen horen we misschien gauw zelf van haar.
Sara haar mail adres is saramourits@live.nl
Liefs Frieda
Tijdens onze telefoongesprekken zijn mij 2 dingen opgevallen. Ze vertelde toen ze nog maar net in Ghana was dat haar indruk van het leven in Ghana positiever op haar overkomen dan toen ze de eerste keer er was. Ook vertelde ze mij dat de eerste keer dat wij met z'n allen er waren dat ze zich gast voelde in het vrijwilligershuis en nu had ze een gevoel van thuis komen na een dag in het weeshuis. Het is vertrouwd voor haar. Ik weet niet of het klopt maar het lijkt dat ze door een tweede keer in Ghana te zijn ze meer ruimte heeft om te kijken naar de mooie dingen die gebeuren en ze minder overspoeld wordt door het leven wat heel anders is dan die van ons.
Hopelijk schrijft ze hier zelf ook een keer over.
Ook was het leuk om te lezen dat Sara vertelde dan de eerste keer dat ze de kinderen in het weeshuis weer zag dat Lucas (jongetje dat geboren is met een openruggetje en waterhoofdje) haar herkende en dat deed haar erg goed. Hoe het verder met haar gaat en de kinderen horen we misschien gauw zelf van haar.
Sara haar mail adres is saramourits@live.nl
Liefs Frieda
vrijdag 27 maart 2009
Sara is vandaag aangekomen in Ghana
Gistermorgen is heeft Sara afscheid genomen van Ralph haar vriend. Dat viel niet mee en was erg emotioneel voor haar en zelf moest ik ook een traantje laten. Na het afscheid van haar vriend, was het afscheid nemen van Maarten, Joris en Wouter aan de beurd. Dat viel ook niet mee. Daarna samen op weg naar Schiphol. Het was een spannende en emotionele reis samen maar eenmaal op het vliegveld aangekomen stond alles in het teken van het inchecken van de bagage en na een snel kopje thee ging Saar ook door de gate en was ze uit het zicht. En blijf je wat onwennig achter. Gelukkig kreeg ik al snel een smsje. De vlucht was vertraagd. Uit eindelijk hoorde ik tegen 15.00 uur dat ze was overgestapt en in het vliegtuig naar Ghana zit. De hele dag heb ik mijn mobiel bij me en kijk regelmatig of ik geen smsje gemist heb. Rond 18.00 uur gebeld met Cor (vrienden) in Ghana. Zij halen Sara op van het vliegveld en ze slaapt daar een half nachtje omdat ze al weer rond 4.00 uur op moet om naar het busstation te gaan. Rond 5 uur in de ochtend vertrekt haar bus naar Sunyani.
Om 23.35 krijgen we een telefoontje van sara dat ze is aangekomen in Ghana en bij Cor en Nina is. Alles is goed gegaan en ze is moe maar tevreden over de reis. Ook nog even contact met Gerrit (vader Mariëtte) gehad. Zij waren ook benieuwd hoe het met Sara is gegaan. Sara vertelde dat ze haar aankomst heel anders heeft ervaren als de eerste keer dat we aankwamen in Ghana. Het was voor haar idee veel rustiger en haar eerste indruk van Ghana was veel positiever dan toen wij er waren.
Vanmorgen (vrijdag 17 maart) rond 8.00 Saar even aan de telefoon. Ze zat in de bus naar Sunyani en alles gaat goed. Wel had ik haar wakker gemaakt. Rond 16.00 uur belde ik op nieuw en was ze aangekomen in Sunyani en zar bij Mariëtte in de auto. Een pak van mijn hart!!!!. Ze is aangekomen en nu even de tijd nemen om te wennen en je plekje te vinden.
Rond 19.00 uur belde ze op. Klonk een beetje verloren. Ze is de afgelopen dagen erg druk en steeds in beweging geweesten de laatste 2 dagen is ze geleefd en nu is ze op de plaats waar ze wil wezen en dan val je een beetje in een gat. Op dit moment is er 1 vrijwilliger. Maandag komen er nog een paar. En op een gegeven moment valt de nacht al heel snel in Ghana en moet je je zelf vermaken en dan valt het voor een meisje van 17 jaar niet mee. Toen we er als gezin waren had je elkaar en dat is nu niet zo. Na z'n telefoontje zou ik er heel graag even heen willen gaan. Ik bel haar straks nog even.
Net ook nog even contact met Marjo gehad want die had Mariëtte gesproken. Het is heel leuk om te merken dat veel mensen met ons meeleven. Sara heeft veel telefoontjes gehad van vrienden en vriendinnen, familie en kennissen. Ook kaartjes en zelfs nog geld gekregen als gift om daar aan de kinderen te besteden. Dat gaat ze zeker doen en ze zal dit ook vermelden in de blogspot. Vandaag ook regelmatig door mensen aangesproken en gebeld om te vragen hoe het met Sara is gegaan.
Hopelijk schrijft Sara regelmatig iets op deze blogspot zodat we haar belevenissen kunnen volgen.
Om 23.35 krijgen we een telefoontje van sara dat ze is aangekomen in Ghana en bij Cor en Nina is. Alles is goed gegaan en ze is moe maar tevreden over de reis. Ook nog even contact met Gerrit (vader Mariëtte) gehad. Zij waren ook benieuwd hoe het met Sara is gegaan. Sara vertelde dat ze haar aankomst heel anders heeft ervaren als de eerste keer dat we aankwamen in Ghana. Het was voor haar idee veel rustiger en haar eerste indruk van Ghana was veel positiever dan toen wij er waren.
Vanmorgen (vrijdag 17 maart) rond 8.00 Saar even aan de telefoon. Ze zat in de bus naar Sunyani en alles gaat goed. Wel had ik haar wakker gemaakt. Rond 16.00 uur belde ik op nieuw en was ze aangekomen in Sunyani en zar bij Mariëtte in de auto. Een pak van mijn hart!!!!. Ze is aangekomen en nu even de tijd nemen om te wennen en je plekje te vinden.
Rond 19.00 uur belde ze op. Klonk een beetje verloren. Ze is de afgelopen dagen erg druk en steeds in beweging geweesten de laatste 2 dagen is ze geleefd en nu is ze op de plaats waar ze wil wezen en dan val je een beetje in een gat. Op dit moment is er 1 vrijwilliger. Maandag komen er nog een paar. En op een gegeven moment valt de nacht al heel snel in Ghana en moet je je zelf vermaken en dan valt het voor een meisje van 17 jaar niet mee. Toen we er als gezin waren had je elkaar en dat is nu niet zo. Na z'n telefoontje zou ik er heel graag even heen willen gaan. Ik bel haar straks nog even.
Net ook nog even contact met Marjo gehad want die had Mariëtte gesproken. Het is heel leuk om te merken dat veel mensen met ons meeleven. Sara heeft veel telefoontjes gehad van vrienden en vriendinnen, familie en kennissen. Ook kaartjes en zelfs nog geld gekregen als gift om daar aan de kinderen te besteden. Dat gaat ze zeker doen en ze zal dit ook vermelden in de blogspot. Vandaag ook regelmatig door mensen aangesproken en gebeld om te vragen hoe het met Sara is gegaan.
Hopelijk schrijft Sara regelmatig iets op deze blogspot zodat we haar belevenissen kunnen volgen.
zondag 15 maart 2009
Nog even en dan..................!
De tijd gaat snel nog 11 dagen en dan vliegt Sara naar Ghana. Alles is geregeld! Alleen nog de tas in pakken en de laatste dingen kopen. Spannend hoor!! Sara heeft enorm veel gewerkt om geld te verdienen voor de reis. Petje af voor haar. Ze heeft zin maar vind het ook spannend. Vooral tegen het afscheid nemen ziet ze op. Het liefst gaat ze helemaal alleen naar het vliegveld maar gelukkig mag ik mee om haar uit te zwaaien. Vrienden die we tijdens onze reis in Ghana 2008 hebben leren kennen. Vangen haar op in Accra en zetten haar de volgende dag af bij het vliegtuig wat haar naar Sunyni brengt. Een heel fijn idee!!
Een verrassing!
Een aantal weken terug kwam iemand van onze kerk op bezoek. Zij zit in de ZWO commissie en vertelde dat de opbrengst van de ZWO dit jaar (2009)naar het weeshuis van Mariëtte en Mozes gaat. Helemaal geweldig!!!! De eerste collecte is al geweest. Ik weet niet wat deze heeft opgebracht. Naast dat er een aantal keren geld ingezameld wordt tijdens de dienst, worden er ook andere activiteiten gedaan om geld in te zamelen. Wij zijn hier erg blij mee.
zaterdag 17 januari 2009
De wens om een medische hulppost bij het weeshuis te bouwen
Steeds vaker kloppen mensen van buiten het weeshuis voor hulp voor hun kinderen bij het weeshuis aan. Deze ouders kunnen de zorg van hun kinderen goed aan maar hebben niet de mogelijkheid om goede medische zorg te bieden.
Daarom willen Mariëtte en Mozes graag een medische post bouwen bij het weeshuis.Door een medische post kunnen ouders en kinderen in de omgeving van Sunyani en de kinderen uit het weeshuis medische zorg krijgen die ze nodig hebben en de kans op een gezond leven vergroten. Belangrijk is ook dat de ouders goede voorlichting krijgen over hoe gezond te leven.
Veel ouders hebben geen geld voor eenvoudige ingrepen of medicatie zoals een malariakuur. De drempel om naar een ziekenhuis te gaan is groot. Daardoor wachten de mensen vaak te lang waardoor de ziekte alleen maar erger wordt. Het komt zelf regelmatig voor dat een kind overlijd doordat de ouders te laat in het ziekenhuis komen. Zelf hebben we dit ook gezien toen we bij Mariëtte en Mozes waren.
Mariëtte en Mozes willen deze drempel verlagen!
Inmiddels hebben ze het salaris van een verpleegster gesponsord gekregen. Dit voor een periode van 5 jaar! Maar er is natuurlijk meer nodig.
Daarom willen wij proberen om geld in te zamelen om cement en zand te kunnen kopen voor de bouw van de medische post. Daarnaast is er ook geld nodig voor de inboedel van de post. Als ik eind april naar het weeshuis ga kan ik het geld persooonlijk aan Mariëtte en Mozes geven en samen de spullen gaan kopen net zoals we dat gedaan hebben in de zomer vakantie 2008. Als u wilt helpen graag!!! U kunt u geld over maken naar het gironummer van de stichting (zie website www.mchildcare.nl ) of naar giro nummer Maarten Tulp 1534469 t.n.v medische post Ghana. Mariëtte en Mozes zullen u heel dankbaar zijn en elke cent wordt besteedt niets blijft ergens hangen dat beloof ik u.
Op deze manier kunnen kinderen geholpen worden en binnen hun eigen veilige gezinssituatie hun toekomst gezond tegemoet zien.
Helpt u mee???
Super bedankt!!
Frieda, Maarten, Sara, Joris en Wouter
Daarom willen Mariëtte en Mozes graag een medische post bouwen bij het weeshuis.Door een medische post kunnen ouders en kinderen in de omgeving van Sunyani en de kinderen uit het weeshuis medische zorg krijgen die ze nodig hebben en de kans op een gezond leven vergroten. Belangrijk is ook dat de ouders goede voorlichting krijgen over hoe gezond te leven.
Veel ouders hebben geen geld voor eenvoudige ingrepen of medicatie zoals een malariakuur. De drempel om naar een ziekenhuis te gaan is groot. Daardoor wachten de mensen vaak te lang waardoor de ziekte alleen maar erger wordt. Het komt zelf regelmatig voor dat een kind overlijd doordat de ouders te laat in het ziekenhuis komen. Zelf hebben we dit ook gezien toen we bij Mariëtte en Mozes waren.
Mariëtte en Mozes willen deze drempel verlagen!
Inmiddels hebben ze het salaris van een verpleegster gesponsord gekregen. Dit voor een periode van 5 jaar! Maar er is natuurlijk meer nodig.
Daarom willen wij proberen om geld in te zamelen om cement en zand te kunnen kopen voor de bouw van de medische post. Daarnaast is er ook geld nodig voor de inboedel van de post. Als ik eind april naar het weeshuis ga kan ik het geld persooonlijk aan Mariëtte en Mozes geven en samen de spullen gaan kopen net zoals we dat gedaan hebben in de zomer vakantie 2008. Als u wilt helpen graag!!! U kunt u geld over maken naar het gironummer van de stichting (zie website www.mchildcare.nl ) of naar giro nummer Maarten Tulp 1534469 t.n.v medische post Ghana. Mariëtte en Mozes zullen u heel dankbaar zijn en elke cent wordt besteedt niets blijft ergens hangen dat beloof ik u.
Op deze manier kunnen kinderen geholpen worden en binnen hun eigen veilige gezinssituatie hun toekomst gezond tegemoet zien.
Helpt u mee???
Super bedankt!!
Frieda, Maarten, Sara, Joris en Wouter
Sara gaat terug naar het weeshuis
Vrijdag 16 januari hebben Sara en haar vriend Ralph een vliegticket gekocht naar Ghana. Op 26 maart vliegt Sara voor 3 maanden naar Ghana. Waar ze ruim 2 maanden gaat helpen in het weeshuis.Daarnaast hoopt ze ook les te kunnen gaan geven op een school waar één van de kinderen naar school gaat. Op 2 juni komt haar vriend Ralph ook naar het weeshuis en dan willen ze na een paar dagen samen in het weeshuis te zijn geweest doorgaan naar het noorden van Ghana. In het noorden ligt de stad Bolgatanga. Daar zijn wij ook naar toe geweest toen we in Ghana waren en hebben toen kunnen zien hoe de familie van Mozes woont en hebben een school bezocht waar ongeveer 200 kinderen verblijven. De bewoners en de kinderen van de school doen hun behoefte in het veld. U kunt zich voorstellen dat dit niet gezond is voor de mensen en kinderen. Daarom hebben we met hulp van heel veel mensen 2700 euro opgehaald en wordt er binnenkort een groot toilet gebouw neer gezet. Sara en Ralph gaan samen kijken hoe het met de bouw van de toilet staat. Zelf vertrek ik op 23 april naar Ghana en vlieg ik op 4 mei weer terug naar Nederland. Het lijkt me geweldig om de kinderen, Mariëtte en Mozes weer terug te zien en kort voor de kinderen te kunnen zorgen. Natuurlijk is het ook fijn om Saar te zien. Daarnaast ben ik benieuwd hoe het staat met de bouw van het gastenverblijf en het vrijwilligershuis waar we geld voor ingezameld hebben om cement en zand voor te kopen om stenen te maken. Ook hebben we van dat geld een graanmachine gekocht en zand en cement voor de bouw van het gebouw waar de graanmachine in komt te staan. Ik ben benieuwd hoe het daarmee staat.
Ik vind het wel spannend dat Sara daar alleen heen gaat maar we hebben het goed kunnen regelen. Als ze op Acra aankomt dan wordt ze door een Nederlandse familie op gehaald. Deze familie hebben we leren kennen toen wij in de zomer van 2008 in Ghana waren. Zij waren toen zo ontzettend vriendelijk om ons op tevangen in Acra voor dat we naar Nederland vlogen. Sara kan bij hen een nachtje slapen en dan zetten ze haar op het vliegtuig naar Sunyanie waar het weeshuis staat en daar word ze door Mariëtte en Mozes van het vliegveld opgehaald.
Alle prikken, het vliegticket en een nieuw paspoort is geregeld. Nu nog het visum, de malaria pillen en de reisverzekering na kijken of deze ook in orde is voor 3 maanden en dan is alles gereed om te vertrekken.
Tot die tijd is ze hard aan het werk om geld te verdienen voor de reis. En loopt ze 1 dag in de week mee op een basisschool groep 3 om te kijken of de PABO echt iets voor haar is. Ze heeft al een paar keer een dag meegelopen en ze lijkt enthousiast. Wie weet is leerkracht iets voor haar. Ik ben trots op haar hoe ze dit alles heeft aangepakt. En dat voor een meisje van 17 jaar. Ik ben benieuwd hoe het haar zal vergaan. Het is toch iets heel anders om daar alleen te zijn dan met je familie. Via de webblog houdt ze ons op de hoogte.
word vervolgd Frieda
Ik vind het wel spannend dat Sara daar alleen heen gaat maar we hebben het goed kunnen regelen. Als ze op Acra aankomt dan wordt ze door een Nederlandse familie op gehaald. Deze familie hebben we leren kennen toen wij in de zomer van 2008 in Ghana waren. Zij waren toen zo ontzettend vriendelijk om ons op tevangen in Acra voor dat we naar Nederland vlogen. Sara kan bij hen een nachtje slapen en dan zetten ze haar op het vliegtuig naar Sunyanie waar het weeshuis staat en daar word ze door Mariëtte en Mozes van het vliegveld opgehaald.
Alle prikken, het vliegticket en een nieuw paspoort is geregeld. Nu nog het visum, de malaria pillen en de reisverzekering na kijken of deze ook in orde is voor 3 maanden en dan is alles gereed om te vertrekken.
Tot die tijd is ze hard aan het werk om geld te verdienen voor de reis. En loopt ze 1 dag in de week mee op een basisschool groep 3 om te kijken of de PABO echt iets voor haar is. Ze heeft al een paar keer een dag meegelopen en ze lijkt enthousiast. Wie weet is leerkracht iets voor haar. Ik ben trots op haar hoe ze dit alles heeft aangepakt. En dat voor een meisje van 17 jaar. Ik ben benieuwd hoe het haar zal vergaan. Het is toch iets heel anders om daar alleen te zijn dan met je familie. Via de webblog houdt ze ons op de hoogte.
word vervolgd Frieda
Mijn terugblik op de reis, in vogelvlucht
Toen mijn ouders in juni 2008 samen 100 waren geworden en 12,5 jaar getrouwd waren besloten we een feest te geven.
We wilden geld inzamelen voor een goed doel. Dat ingezamelde geld wilde wij ook zelf brengen omdat mijn broertjes (Wouter 8 jaar en Joris 11 jaar) en ik (16 jaar) toen oud genoeg waren voor zo‘n avontuur. De bestemming werd Ghana, oftewel, het weeshuis van onze achternicht Mariëtte in Ghana. Met ons feest en andere acties hebben we in totaal 11.000 euro ingezameld! Ik ben heel trots op mijn ouders hoe ze dat voor elkaar hebben gekregen.
We zijn vertrokken op 18 juli en kwamen terug op 24 augustus 2008. Na aankomst in Accra zijn we onze reis gestart door meteen naar het Noorden van Ghana te reizen. Daar woont de familie van Mozes. Mozes is de man van Mariëtte . We kregen een rondleiding door hun huis. We zagen huizen die we niet hadden verwacht als wij de broers zagen. Je zou verwachten dat ze in een mooi huis wonen, maar dat was absoluut niet waar. Het is een kleine nederzettingen met kleine huisjes die niet van steen zijn. Sommige huisjes hebben rieten daken andere hebben golfplaten op het dak.
De keuken heeft geen dak. Er wordt op een vuurtje gekookt want er is geen elektriciteit en gas. Als het regent dan wordt er niet gekookt.
Water komt daar ook niet uit de kraan maar iets verderop is een put. Alleen is deze niet diep genoeg waardoor ze in de lange zomer zonder water komen te zitten en een eind moeten lopen om water te halen. Als ze naar de wc moeten wordt dat in het veld gedaan. Een toilet is er niet. We merkten aan de familie dat ze dat heel erg vonden En dat er een hele grote wens is om hun behoefte op een toilet te kunnen doen. Het hele dorp en ook de school die daar in de buurt staat waar ongeveer 200 kinderen op zitten doen in het veld hun behoefte. We waren allemaal wel geschrokken met het zien van de huisjes. De familie van Mozes is trots op haar huisjes. We werden meteen betrokken bij de familie en het schooltje tegenover hun huisjes. Alle 200 kinderen liepen zo af en toe naar buiten om hun behoeftes te doen. Het zijn allemaal hele armen kinderen die voornamelijk naar school komen omdat ze daar te eten krijgen. Omdat de hygiëne niet goed is doordat de kinderen na het doen van hun behoefte niet hun handen wassen hebben deze kinderen veel last van wormen. Een wormenkuur koste 0,70 eurocent per kind en dat hebben de ouders vaak niet. Het inkomen is ongeveer 0,70 eurocent per dag en dat heb je nodig om van te leven. Omdat wij geld ingezameld hadden in Nederland hebben we voor alle kinderen een wormenkuur gekocht en deze met z’n alle gegeven aan de kinderen. Na het innemen van de wormenkuur kreeg elk kind een sinaasappel. Het was heel bijzonder om dit te kunnen en mogen doen.
Dat de familie van Mozes, de kinderen van de school en de andere inwoners van het dorp hun behoefte op het veld moeten doen hield ons bezig. In het vliegtuig terug naar huis hebben we besloten om geld in te gaan zamelen in Nederland om een toilet te kunnen gaan bouwen in het Noorden. Dat is helemaal gelukt! In november 2008 hadden we 2700 euro bij elkaar. De toilet kost 2500 euro en we hadden nog 200 over om aan alle kinderen van de school een tweede wormenkuur te geven. Het is gigantisch leuk om te merken dat zoveel mensen geld willen geven voor een goed doel.
Na ons bezoek aan de familie van Mozes hebben we wat aan sight seeing gedaan en hebben een aantal eco projecten bekeken. Dat zijn gesubsidieerde trekpleisters die door de plaatselijke bevolking wordt gerund. De betrokken mensen hebben daardoor werk en inkomen. De opbrengst gaat in zijn geheel naar de plaatselijke bevolking. Daarna gingen we een paar dagen naar het Mole National Wildpark. Dat is een geweldig natuurpark waar we olifanten, apen en nog veel meer dieren in het echt gezien hebben van vrij dichtbij. Het aanbevelen waard om te doen.
Het reizen door Ghana ging per bus. Dat was een hele belevenis. Je kon in een luxebus reizen maar dat hebben we niet vaak gehad. Meestal gingen we met de lokale bus en die zat overvol met mensen. De bus vertrok ook pas als die vol was. Op die manier beleefde je onderweg ook heel veel. Onze langste bus reis was van Accra naar Bolgatanga duurde 21 uur. Maar ook de andere busreizen duurde altijd een paar uur omdat de wegen niet zo zijn als in Nederland. Veel reden we over landweggetjes waar geen asfalt op lag. Dat hobbelde behoorlijk en ging niet snel al leek het als je er inzat dat hij hard ging doordat het zo hobbelde en veel lawaai maakte. Maar we vonden het niet erg want je keek je ogen uit met wat je onderweg allemaal zag. Eén keer was het wat minder plezierig omdat mama en ik ziek waren doordat we wat verkeerds hadden gegeten en last van onze buik hadden en bang waren dat we het niet op konden houden. Maar gelukkig liep het goed af. Ook Wouter moest een keer spugen maar gelukkig waren we toen net uit de bus.
Na het Natuurpark gingen we op weg naar het weeshuis van Mariëtte en Mozes. Daar hadden we heel veel zin in. We zijn daar ongeveer 3 weken geweest. We werden door Mozes, Mariëtte en Sam (zoontje van hen) opgehaald van het busstation. Het was al donker en we waren behoorlijk moe. Zij brachten ons naar het oude weeshuis. Daar verbleven nu de vrijwilligers. Eerst waren de vrijwilliger bij Mariëtte thuis maar nu het nieuwe weeshuis klaar is word het oude weeshuis gebruikt voor de gasten/vrijwilligers. Na een nacht heerlijk te hebben geslapen haalde Mariëtte ons op en zijn we naar het nieuwe weeshuis gegaan. Door een hoop steun vanuit Nederland ziet het weeshuis er prachtig uit.
Een aantal kinderen kwamen al snel op ons af. Als welkom hield Mozes een kerkdienst voor ons in het weeshuis en werden we door alle kinderen van harte welkom geheten. Al gauw voelden we ons thuis en hebben we onze draai gevonden. De kinderen genoten ook van de extra aandacht die ze van ons kregen. Mijn moeder en ik hadden onze draai gevonden met het knuffelen en verzorgen van de kleintjes. Wouter had een vast vriendje en dat was Mike.
Hij vermaakte zich door met een kinderwagen kinderen rond te rijden. Daar reed hij veel mee rond en toen Mike malaria kreeg en daardoor ziek werd zorgde hij heel goed hem. Ook had Wouter veel met David, de broer van Mozes. Dat was wederzijds. We hebben ook een zwembadje neergezet waarin de kleine kinderen heerlijk in het water mochten spelen. Dit mocht niet vaak omdat je water niet mag verspillen. Ook hebben we met de grotere kinderen geknutseld. De mannen hebben met de oudere jongens een konijnenhok gebouwd.
Verder zijn ze bezig geweest met het maken van muziek en hebben ze elkaar liedjes geleerd. Ook hebben ze les gehad hoe je op de djembe kan spelen. Joris heeft ook geleerd van een aantal jongens hoe hij een klei-oven kan bouwen.
Tijdens ons verblijf waren we ook gedeeltelijk samen met twee andere dames Vera en Inge. Dat was ook heel fijn omdat je in de avond met elkaar kon napraten over de dag die geweest was want het was heel ingrijpend wat er in die weken gebeurde.
Met hen hebben we voor de verjaardag van de kinderen 2 konijnen gekocht en hebben we alle kinderen verwend met een middag zwemmen bij een hotel en als afsluiting lekker eten. Aan het eind van het feest gingen alle restjes in 1 zak mee terug naar het weeshuis waar het eten onder de achterblijvers werd verdeeld. De verjaardag van de kinderen wordt 2 keer in het jaar voor alle kinderen gelijkertijd gevierd omdat niet duidelijk is bij sommige kinderen wanneer ze jarig zijn. We hebben een leuke tijd gehad, maar we hebben ook een moeilijke tijd gehad. Joseph van nog geen jaar oud en werd ziek. Hij had zware malaria en mijn moeder heeft hem 3 keer bijna dood in haar armen gehad. Mijn moeder, en ook Vera en Inge, hebben bij hem geslapen in het ziekenhuis. Zelf heb ik ook met mijn moeder de wacht gehouden. Door ons verblijf in het ziekenhuis merk je hoe een land werkelijk in elkaar zit. Er is in Ghana zo’n andere gang van zaken. De zusters doen weinig en je moet ze achter de broek zitten. Toen we bij Joseph de wacht hielden kwam Mariëtte helemaal overstuur bij ons. Ze was door de Welfare (kinderbescherming) bij een jongen van 16 jaar geroepen. Deze jongen was door een val verlamd en kon alleen zijn hoofd nog bewegen. Hij was goed van verstand en kon met je praten. De val was meer dan een jaar geleden gebeurd en hij was sinds kort weer in het ziekenhuis opgenomen. Mariëtte vertelde dat hij zo mager was dat je dat niet kan voorstellen. Samen met Mariëtte ben ik naar die jongen toe gegaan en heb ik met hem gesproken en gezien hoe vreselijk mager hij was. Het was een velletje over alleen bot en op sommige plekken was het stuk en zwart. Het was vreselijk om te zien maar hij was helemaal bij en ik kon een echt gesprek met hem hebben. Daarnaast ben ik met Mariëtte naar een kindje van 2 jaar geweest die opgenomen was met een tumor bij het oog. Beide kinderen zijn overleden. Op het moment dat Mariëtte door de Welfare bij een kind word geroepen wordt er een zwaar appél op haar gedaan en moet zij keuzes maken hoe te helpen. Met geld kan ze dat niet altijd. Wat ze in de situatie van de 16 jarige jongen heeft gedaan is de broertjes en zusjes opvangen in het weeshuis zodat de vader kon werken voor het inkomen en de moeder bij de jongen in het ziekenhuis kon blijven om hem te verzorgen. In het ziekenhuis in Ghana moeten de ouders zelf voor hun zieke kind zorgen. Het eten moeten ze zelf kopen en meenemen naar het ziekenhuis. Als er medicijnen nodig zijn moeten ze dit ook apart kopen zodat de zusters het kunnen geven. Veel moet door familie zelf gedaan worden. Dat is in het ziekenhuis in Nederland wel anders. Mariëtte moet veel keuzes maken. Ze moet de doktoren te vriend houden en kiezen wie ze wel of niet zal helpen. Voor mij was het al moeilijk om allerlei patiënten te zien. Ik ben blij dat ik ook niet nog eens keuzes hoefde te maken… Gelukkig ging het met Joseph goed en mocht hij na een week weer uit het ziekenhuis!
Het was zo mooi om te zien dat hij door alle kinderen die in het weeshuis wonen heel erg welkom was. Iedereen had hem gemist!
Verder zijn we ook met Mozes en zijn neef naar een dorp ver in het woud geweest. Uit dit dorp komen 2 kinderen die in het weeshuis wonen. Het was schokkend om te zien hoe deze mensen leven. De 2 kinderen die uit dit dorp komen hadden ook nog een broertje maar deze was pas overleden omdat de ouders te laat hulp zijn gaan zoeken. Vreselijk voor z’n vader en moeder om je kinderen niet thuis te hebben wonen en ook nog een kind te hebben verloren. Tijdens ons bezoek hebben we ook een jonge moeder met baby meegenomen die een enorme dikke borst had en bij de baby leek een stukje darm uit het naveltje te komen. We hebben hen mee genomen en naar het ziekenhuis gebracht voor hulp. Normaal gesproken betaald Mariëtte dit maar nu konden wij de kosten van de ziekenhuis opname van Joseph en moeder en baby betalen van het geld dat we ingezameld hadden.
Naast deze zeer ingrijpend gebeurtenissen hebben we ook dingen mee gemaakt die heel gezellig en leuk waren. Zoals de keer dat we met z’n allen naar de afsluiting van het schooljaar van 1 van de kinderen uit het weeshuis waren. Dat was een giga groot feest wat 5 uur duurde. Met allerlei activiteiten die door de kinderen werden gedaan. Het was wel een hele zit vooral voor Joris en Wouter. Maar die deden het geweldig.
Voor ons als gezin was Ghana een fantastische tijd. Niet alles was makkelijk, maar ook mijn broertjes hebben het super goed gedaan. De mensen in Ghana zijn vrolijk maar leven met de dag. Het zijn warme mensen die positief in het leven staan ook al hebben ze het niet makkelijk.
Het geld wat we hadden ingezameld hebben we vooral besteed aan het zelfstandig maken van het weeshuis. We hebben een graanmachine gekocht.
Met de graanmachine kan men het eigen graan malen en kunnen de inwoners van de stad ook hun graan daar laten malen en krijgt het weeshuis geld hier voor. Op die manier heeft het weeshuis een inkomen om daar eten en zo van te kopen.
Verder hebben we cement en zand gekocht waar op dit moment stenen van gemaakt worden om een gastenverblijf en een vrijwilligershuis te bouwen.
De gasten die daar dan verblijven betalen voor hun verblijf en op die manier word het weeshuis weer een stukje zelfstandiger. Het geld is ook besteed aan de eerste levensbehoeften voor het weeshuis. Het weeshuis heeft meer dan 1000 euro nodig per maand om te kunnen leven.
Ik denk niet dat het weeshuis helemaal zonder giften kan maar het is goed denk ik dat ze niet volledig afhankelijk zijn van giften. Daarnaast zal het altijd zo blijven dat er een appél op Mariëtte en Mozes wordt gedaan om iemand te helpen.
Voor niets gaat de zon op en is en blijft het heel belangrijk om deze super lieve en gedreven mensen en hun kinderen in het weeshuis te blijven ondersteunen en dat kan op heel veel manieren.
Groetjes Sara
Ps. Eind maart ga ik waarschijnlijk voor 3 maanden terug naar Mariëtte, Mozes en de kinderen. Ben gestopt met mijn studie en wil in augustus 2009 starten met de PABO. Misschien dat mijn moeder ook nog voor 10 dagen komt.
Abonneren op:
Posts (Atom)