Toen mijn ouders in juni 2008 samen 100 waren geworden en 12,5 jaar getrouwd waren besloten we een feest te geven.
We wilden geld inzamelen voor een goed doel. Dat ingezamelde geld wilde wij ook zelf brengen omdat mijn broertjes (Wouter 8 jaar en Joris 11 jaar) en ik (16 jaar) toen oud genoeg waren voor zo‘n avontuur. De bestemming werd Ghana, oftewel, het weeshuis van onze achternicht Mariëtte in Ghana. Met ons feest en andere acties hebben we in totaal 11.000 euro ingezameld! Ik ben heel trots op mijn ouders hoe ze dat voor elkaar hebben gekregen.
We zijn vertrokken op 18 juli en kwamen terug op 24 augustus 2008. Na aankomst in Accra zijn we onze reis gestart door meteen naar het Noorden van Ghana te reizen. Daar woont de familie van Mozes. Mozes is de man van Mariëtte . We kregen een rondleiding door hun huis. We zagen huizen die we niet hadden verwacht als wij de broers zagen. Je zou verwachten dat ze in een mooi huis wonen, maar dat was absoluut niet waar. Het is een kleine nederzettingen met kleine huisjes die niet van steen zijn. Sommige huisjes hebben rieten daken andere hebben golfplaten op het dak.
De keuken heeft geen dak. Er wordt op een vuurtje gekookt want er is geen elektriciteit en gas. Als het regent dan wordt er niet gekookt.
Water komt daar ook niet uit de kraan maar iets verderop is een put. Alleen is deze niet diep genoeg waardoor ze in de lange zomer zonder water komen te zitten en een eind moeten lopen om water te halen. Als ze naar de wc moeten wordt dat in het veld gedaan. Een toilet is er niet. We merkten aan de familie dat ze dat heel erg vonden En dat er een hele grote wens is om hun behoefte op een toilet te kunnen doen. Het hele dorp en ook de school die daar in de buurt staat waar ongeveer 200 kinderen op zitten doen in het veld hun behoefte. We waren allemaal wel geschrokken met het zien van de huisjes. De familie van Mozes is trots op haar huisjes. We werden meteen betrokken bij de familie en het schooltje tegenover hun huisjes. Alle 200 kinderen liepen zo af en toe naar buiten om hun behoeftes te doen. Het zijn allemaal hele armen kinderen die voornamelijk naar school komen omdat ze daar te eten krijgen. Omdat de hygiëne niet goed is doordat de kinderen na het doen van hun behoefte niet hun handen wassen hebben deze kinderen veel last van wormen. Een wormenkuur koste 0,70 eurocent per kind en dat hebben de ouders vaak niet. Het inkomen is ongeveer 0,70 eurocent per dag en dat heb je nodig om van te leven. Omdat wij geld ingezameld hadden in Nederland hebben we voor alle kinderen een wormenkuur gekocht en deze met z’n alle gegeven aan de kinderen. Na het innemen van de wormenkuur kreeg elk kind een sinaasappel. Het was heel bijzonder om dit te kunnen en mogen doen.
Dat de familie van Mozes, de kinderen van de school en de andere inwoners van het dorp hun behoefte op het veld moeten doen hield ons bezig. In het vliegtuig terug naar huis hebben we besloten om geld in te gaan zamelen in Nederland om een toilet te kunnen gaan bouwen in het Noorden. Dat is helemaal gelukt! In november 2008 hadden we 2700 euro bij elkaar. De toilet kost 2500 euro en we hadden nog 200 over om aan alle kinderen van de school een tweede wormenkuur te geven. Het is gigantisch leuk om te merken dat zoveel mensen geld willen geven voor een goed doel.
Na ons bezoek aan de familie van Mozes hebben we wat aan sight seeing gedaan en hebben een aantal eco projecten bekeken. Dat zijn gesubsidieerde trekpleisters die door de plaatselijke bevolking wordt gerund. De betrokken mensen hebben daardoor werk en inkomen. De opbrengst gaat in zijn geheel naar de plaatselijke bevolking. Daarna gingen we een paar dagen naar het Mole National Wildpark. Dat is een geweldig natuurpark waar we olifanten, apen en nog veel meer dieren in het echt gezien hebben van vrij dichtbij. Het aanbevelen waard om te doen.
Het reizen door Ghana ging per bus. Dat was een hele belevenis. Je kon in een luxebus reizen maar dat hebben we niet vaak gehad. Meestal gingen we met de lokale bus en die zat overvol met mensen. De bus vertrok ook pas als die vol was. Op die manier beleefde je onderweg ook heel veel. Onze langste bus reis was van Accra naar Bolgatanga duurde 21 uur. Maar ook de andere busreizen duurde altijd een paar uur omdat de wegen niet zo zijn als in Nederland. Veel reden we over landweggetjes waar geen asfalt op lag. Dat hobbelde behoorlijk en ging niet snel al leek het als je er inzat dat hij hard ging doordat het zo hobbelde en veel lawaai maakte. Maar we vonden het niet erg want je keek je ogen uit met wat je onderweg allemaal zag. Eén keer was het wat minder plezierig omdat mama en ik ziek waren doordat we wat verkeerds hadden gegeten en last van onze buik hadden en bang waren dat we het niet op konden houden. Maar gelukkig liep het goed af. Ook Wouter moest een keer spugen maar gelukkig waren we toen net uit de bus.
Na het Natuurpark gingen we op weg naar het weeshuis van Mariëtte en Mozes. Daar hadden we heel veel zin in. We zijn daar ongeveer 3 weken geweest. We werden door Mozes, Mariëtte en Sam (zoontje van hen) opgehaald van het busstation. Het was al donker en we waren behoorlijk moe. Zij brachten ons naar het oude weeshuis. Daar verbleven nu de vrijwilligers. Eerst waren de vrijwilliger bij Mariëtte thuis maar nu het nieuwe weeshuis klaar is word het oude weeshuis gebruikt voor de gasten/vrijwilligers. Na een nacht heerlijk te hebben geslapen haalde Mariëtte ons op en zijn we naar het nieuwe weeshuis gegaan. Door een hoop steun vanuit Nederland ziet het weeshuis er prachtig uit.
Een aantal kinderen kwamen al snel op ons af. Als welkom hield Mozes een kerkdienst voor ons in het weeshuis en werden we door alle kinderen van harte welkom geheten. Al gauw voelden we ons thuis en hebben we onze draai gevonden. De kinderen genoten ook van de extra aandacht die ze van ons kregen. Mijn moeder en ik hadden onze draai gevonden met het knuffelen en verzorgen van de kleintjes. Wouter had een vast vriendje en dat was Mike.
Hij vermaakte zich door met een kinderwagen kinderen rond te rijden. Daar reed hij veel mee rond en toen Mike malaria kreeg en daardoor ziek werd zorgde hij heel goed hem. Ook had Wouter veel met David, de broer van Mozes. Dat was wederzijds. We hebben ook een zwembadje neergezet waarin de kleine kinderen heerlijk in het water mochten spelen. Dit mocht niet vaak omdat je water niet mag verspillen. Ook hebben we met de grotere kinderen geknutseld. De mannen hebben met de oudere jongens een konijnenhok gebouwd.
Verder zijn ze bezig geweest met het maken van muziek en hebben ze elkaar liedjes geleerd. Ook hebben ze les gehad hoe je op de djembe kan spelen. Joris heeft ook geleerd van een aantal jongens hoe hij een klei-oven kan bouwen.
Tijdens ons verblijf waren we ook gedeeltelijk samen met twee andere dames Vera en Inge. Dat was ook heel fijn omdat je in de avond met elkaar kon napraten over de dag die geweest was want het was heel ingrijpend wat er in die weken gebeurde.
Met hen hebben we voor de verjaardag van de kinderen 2 konijnen gekocht en hebben we alle kinderen verwend met een middag zwemmen bij een hotel en als afsluiting lekker eten. Aan het eind van het feest gingen alle restjes in 1 zak mee terug naar het weeshuis waar het eten onder de achterblijvers werd verdeeld. De verjaardag van de kinderen wordt 2 keer in het jaar voor alle kinderen gelijkertijd gevierd omdat niet duidelijk is bij sommige kinderen wanneer ze jarig zijn. We hebben een leuke tijd gehad, maar we hebben ook een moeilijke tijd gehad. Joseph van nog geen jaar oud en werd ziek. Hij had zware malaria en mijn moeder heeft hem 3 keer bijna dood in haar armen gehad. Mijn moeder, en ook Vera en Inge, hebben bij hem geslapen in het ziekenhuis. Zelf heb ik ook met mijn moeder de wacht gehouden. Door ons verblijf in het ziekenhuis merk je hoe een land werkelijk in elkaar zit. Er is in Ghana zo’n andere gang van zaken. De zusters doen weinig en je moet ze achter de broek zitten. Toen we bij Joseph de wacht hielden kwam Mariëtte helemaal overstuur bij ons. Ze was door de Welfare (kinderbescherming) bij een jongen van 16 jaar geroepen. Deze jongen was door een val verlamd en kon alleen zijn hoofd nog bewegen. Hij was goed van verstand en kon met je praten. De val was meer dan een jaar geleden gebeurd en hij was sinds kort weer in het ziekenhuis opgenomen. Mariëtte vertelde dat hij zo mager was dat je dat niet kan voorstellen. Samen met Mariëtte ben ik naar die jongen toe gegaan en heb ik met hem gesproken en gezien hoe vreselijk mager hij was. Het was een velletje over alleen bot en op sommige plekken was het stuk en zwart. Het was vreselijk om te zien maar hij was helemaal bij en ik kon een echt gesprek met hem hebben. Daarnaast ben ik met Mariëtte naar een kindje van 2 jaar geweest die opgenomen was met een tumor bij het oog. Beide kinderen zijn overleden. Op het moment dat Mariëtte door de Welfare bij een kind word geroepen wordt er een zwaar appél op haar gedaan en moet zij keuzes maken hoe te helpen. Met geld kan ze dat niet altijd. Wat ze in de situatie van de 16 jarige jongen heeft gedaan is de broertjes en zusjes opvangen in het weeshuis zodat de vader kon werken voor het inkomen en de moeder bij de jongen in het ziekenhuis kon blijven om hem te verzorgen. In het ziekenhuis in Ghana moeten de ouders zelf voor hun zieke kind zorgen. Het eten moeten ze zelf kopen en meenemen naar het ziekenhuis. Als er medicijnen nodig zijn moeten ze dit ook apart kopen zodat de zusters het kunnen geven. Veel moet door familie zelf gedaan worden. Dat is in het ziekenhuis in Nederland wel anders. Mariëtte moet veel keuzes maken. Ze moet de doktoren te vriend houden en kiezen wie ze wel of niet zal helpen. Voor mij was het al moeilijk om allerlei patiënten te zien. Ik ben blij dat ik ook niet nog eens keuzes hoefde te maken… Gelukkig ging het met Joseph goed en mocht hij na een week weer uit het ziekenhuis!
Het was zo mooi om te zien dat hij door alle kinderen die in het weeshuis wonen heel erg welkom was. Iedereen had hem gemist!
Verder zijn we ook met Mozes en zijn neef naar een dorp ver in het woud geweest. Uit dit dorp komen 2 kinderen die in het weeshuis wonen. Het was schokkend om te zien hoe deze mensen leven. De 2 kinderen die uit dit dorp komen hadden ook nog een broertje maar deze was pas overleden omdat de ouders te laat hulp zijn gaan zoeken. Vreselijk voor z’n vader en moeder om je kinderen niet thuis te hebben wonen en ook nog een kind te hebben verloren. Tijdens ons bezoek hebben we ook een jonge moeder met baby meegenomen die een enorme dikke borst had en bij de baby leek een stukje darm uit het naveltje te komen. We hebben hen mee genomen en naar het ziekenhuis gebracht voor hulp. Normaal gesproken betaald Mariëtte dit maar nu konden wij de kosten van de ziekenhuis opname van Joseph en moeder en baby betalen van het geld dat we ingezameld hadden.
Naast deze zeer ingrijpend gebeurtenissen hebben we ook dingen mee gemaakt die heel gezellig en leuk waren. Zoals de keer dat we met z’n allen naar de afsluiting van het schooljaar van 1 van de kinderen uit het weeshuis waren. Dat was een giga groot feest wat 5 uur duurde. Met allerlei activiteiten die door de kinderen werden gedaan. Het was wel een hele zit vooral voor Joris en Wouter. Maar die deden het geweldig.
Voor ons als gezin was Ghana een fantastische tijd. Niet alles was makkelijk, maar ook mijn broertjes hebben het super goed gedaan. De mensen in Ghana zijn vrolijk maar leven met de dag. Het zijn warme mensen die positief in het leven staan ook al hebben ze het niet makkelijk.
Het geld wat we hadden ingezameld hebben we vooral besteed aan het zelfstandig maken van het weeshuis. We hebben een graanmachine gekocht.
Met de graanmachine kan men het eigen graan malen en kunnen de inwoners van de stad ook hun graan daar laten malen en krijgt het weeshuis geld hier voor. Op die manier heeft het weeshuis een inkomen om daar eten en zo van te kopen.
Verder hebben we cement en zand gekocht waar op dit moment stenen van gemaakt worden om een gastenverblijf en een vrijwilligershuis te bouwen.
De gasten die daar dan verblijven betalen voor hun verblijf en op die manier word het weeshuis weer een stukje zelfstandiger. Het geld is ook besteed aan de eerste levensbehoeften voor het weeshuis. Het weeshuis heeft meer dan 1000 euro nodig per maand om te kunnen leven.
Ik denk niet dat het weeshuis helemaal zonder giften kan maar het is goed denk ik dat ze niet volledig afhankelijk zijn van giften. Daarnaast zal het altijd zo blijven dat er een appél op Mariëtte en Mozes wordt gedaan om iemand te helpen.
Voor niets gaat de zon op en is en blijft het heel belangrijk om deze super lieve en gedreven mensen en hun kinderen in het weeshuis te blijven ondersteunen en dat kan op heel veel manieren.
Groetjes Sara
Ps. Eind maart ga ik waarschijnlijk voor 3 maanden terug naar Mariëtte, Mozes en de kinderen. Ben gestopt met mijn studie en wil in augustus 2009 starten met de PABO. Misschien dat mijn moeder ook nog voor 10 dagen komt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten