Eerste dagen

Ik moet zeggen dat het fijn is om weer terug te zijn. Ik merkte, wat mama al in het vorige berichtje zei, een stuk meer relaxed te zijn dan vorige keer. Ik zie meer de goede kanten van het land dan de minder goede zoals de armoede waarin veel mensen leven. Voor mij overheerst nu dat de mensen ondanks dit toch gelukkig zijn, misschien nog wel meer dan wij in het westen. Wij hebben zoveel haast en alsmaar werken en werken.. We leven maar 1 keer!
Zo, klink ik al Ghanees?

Vrijdag kwam ik aan in het weeshuis. Ik heb daar tot vanmiddag samen met Tineke gezeten. Zij is nu 63 (dat zou je nooit zeggen) en is al een half jaar aan het reizen. Ze is naar Haiti en India geweest en herinnert mij er af en toe aan dat het nog veel erger kan zijn dan hier in Ghana. Vandaag is er een vrouw met haar oom bijgekomen. Haar oom gaat over een week weer terug naar nederland, en dan zullen er weer 2 meisjes bijkomen.
Gister was het zondag en dan is het hier 'relax' dag. David junior en John waren vrij en ik ben met ze meegeweest het dorpje in. Omdat we waarschijnlijk maandag gaan verhuizen naar het nieuwe vrijwilligers huis op het terrein van het weeshuis moeten John en David een andere woonruimte zoeken. John is een enorme kletskous dus het ging allemaal een beetje langzaam en op z'n Ghanees. Maarja, wat maakt het allemaal ook uit.
'S avond namen david en ik ook Tineke mee om voetbal te kijken bij david senior's 'huis'. Huis tussen haakjes omdat het meer een kamer misschien nog wel kleiner als een slaapkamer in Nederland. De tv stoorde wel een beetje waardoor het moeilijk was om te zien waar de bal was af en toe. We hadden jammer genoeg wel het eerste goal gemist, maar we hoorde het geschreew thuis nog. Ik weet trouwens 1 ding zeker: Qua voetbal zijn alle mannen over de hele wereld hetzelfde, ze denken altijd dat ze het beter kunnen.

Vandaag gingen we met Mozes mee naar een dorpje in de bush. Een Nederlands stel wil daar een paar schoollokalen bij bouwen en hadden Mozes om een begroting gevraagd. Daarna moesten we over een hobbelweg nog verder de bush in om de locatie voor een waterkraan te bekijken. Daar lieten ze ons vanalles zien! Ze maakte daar jenever van boomsappen. Er stonden een stuk of 5 tonnen, maar hoe ze het nou precies deden geen idee..
Ook hadden ze ontzettend veel cacoabomen. Ik wist niet dat ze in een vrucht zaten en niet aan de takken maar aan de stam van de boom groeien. Volgens mij denken Ghanesen echt dat ik dom ben. Ze lachen ons trouwens regelmatig uit, maar dat vind ik wel grappig want dan mag ik dat ook doen! Ze zijn niet zo snel gekwetst. Ik vertelde ze nog dat ik ongelukkig in Nederland zou zijn zonder hun cacoabonen! Ze maakte een vrucht voor me open en daarin zaten de bonen. Ze moeten drogen want er zit een wit slijmerig spul om. Ik dacht even dat ze gek waren geworden toen ze zeiden dat ik het moest proeven, maar het was best lekker. Weer een reden voor ze om mij uit te lachen!
Ik zal volgende keer proberen een foto up te loaden. Gister was het trouwens stormerig en bewolkt. Het licht viel steeds uit. Toch ben ik verbrand..
Ja mama, ik weet het. Ik zal me beter insmeren!

Ik hoop dat m'n verhaal een beetje duidelijk is.
Even tot slot; Ik heb 250 euro aan giften mee. Waarschijnlijk wordt daar een grote container van gekocht die goed kan sluiten omdat er nu veel vliegen en beesten op af komen.

Liefs Sara

De eerste dagen in het weeshuis van Mariëtte en Mozes

Ik heb regelmatig contact met Sara via de telefoon en sms. Haar vanavond nog gesproken en had een gezelligeavond met de neef van Mozes en de andere vrijwilliger. Ze zaten ergens tv te kijken een voetbalwedstrijd en dat klonk gezellig.

Tijdens onze telefoongesprekken zijn mij 2 dingen opgevallen. Ze vertelde toen ze nog maar net in Ghana was dat haar indruk van het leven in Ghana positiever op haar overkomen dan toen ze de eerste keer er was. Ook vertelde ze mij dat de eerste keer dat wij met z'n allen er waren dat ze zich gast voelde in het vrijwilligershuis en nu had ze een gevoel van thuis komen na een dag in het weeshuis. Het is vertrouwd voor haar. Ik weet niet of het klopt maar het lijkt dat ze door een tweede keer in Ghana te zijn ze meer ruimte heeft om te kijken naar de mooie dingen die gebeuren en ze minder overspoeld wordt door het leven wat heel anders is dan die van ons.

Hopelijk schrijft ze hier zelf ook een keer over.

Ook was het leuk om te lezen dat Sara vertelde dan de eerste keer dat ze de kinderen in het weeshuis weer zag dat Lucas (jongetje dat geboren is met een openruggetje en waterhoofdje) haar herkende en dat deed haar erg goed. Hoe het verder met haar gaat en de kinderen horen we misschien gauw zelf van haar.

Sara haar mail adres is saramourits@live.nl

Liefs Frieda

Sara is vandaag aangekomen in Ghana

Gistermorgen is heeft Sara afscheid genomen van Ralph haar vriend. Dat viel niet mee en was erg emotioneel voor haar en zelf moest ik ook een traantje laten. Na het afscheid van haar vriend, was het afscheid nemen van Maarten, Joris en Wouter aan de beurd. Dat viel ook niet mee. Daarna samen op weg naar Schiphol. Het was een spannende en emotionele reis samen maar eenmaal op het vliegveld aangekomen stond alles in het teken van het inchecken van de bagage en na een snel kopje thee ging Saar ook door de gate en was ze uit het zicht. En blijf je wat onwennig achter. Gelukkig kreeg ik al snel een smsje. De vlucht was vertraagd. Uit eindelijk hoorde ik tegen 15.00 uur dat ze was overgestapt en in het vliegtuig naar Ghana zit. De hele dag heb ik mijn mobiel bij me en kijk regelmatig of ik geen smsje gemist heb. Rond 18.00 uur gebeld met Cor (vrienden) in Ghana. Zij halen Sara op van het vliegveld en ze slaapt daar een half nachtje omdat ze al weer rond 4.00 uur op moet om naar het busstation te gaan. Rond 5 uur in de ochtend vertrekt haar bus naar Sunyani.

Om 23.35 krijgen we een telefoontje van sara dat ze is aangekomen in Ghana en bij Cor en Nina is. Alles is goed gegaan en ze is moe maar tevreden over de reis. Ook nog even contact met Gerrit (vader Mariëtte) gehad. Zij waren ook benieuwd hoe het met Sara is gegaan. Sara vertelde dat ze haar aankomst heel anders heeft ervaren als de eerste keer dat we aankwamen in Ghana. Het was voor haar idee veel rustiger en haar eerste indruk van Ghana was veel positiever dan toen wij er waren.

Vanmorgen (vrijdag 17 maart) rond 8.00 Saar even aan de telefoon. Ze zat in de bus naar Sunyani en alles gaat goed. Wel had ik haar wakker gemaakt. Rond 16.00 uur belde ik op nieuw en was ze aangekomen in Sunyani en zar bij Mariëtte in de auto. Een pak van mijn hart!!!!. Ze is aangekomen en nu even de tijd nemen om te wennen en je plekje te vinden.

Rond 19.00 uur belde ze op. Klonk een beetje verloren. Ze is de afgelopen dagen erg druk en steeds in beweging geweesten de laatste 2 dagen is ze geleefd en nu is ze op de plaats waar ze wil wezen en dan val je een beetje in een gat. Op dit moment is er 1 vrijwilliger. Maandag komen er nog een paar. En op een gegeven moment valt de nacht al heel snel in Ghana en moet je je zelf vermaken en dan valt het voor een meisje van 17 jaar niet mee. Toen we er als gezin waren had je elkaar en dat is nu niet zo. Na z'n telefoontje zou ik er heel graag even heen willen gaan. Ik bel haar straks nog even.

Net ook nog even contact met Marjo gehad want die had Mariëtte gesproken. Het is heel leuk om te merken dat veel mensen met ons meeleven. Sara heeft veel telefoontjes gehad van vrienden en vriendinnen, familie en kennissen. Ook kaartjes en zelfs nog geld gekregen als gift om daar aan de kinderen te besteden. Dat gaat ze zeker doen en ze zal dit ook vermelden in de blogspot. Vandaag ook regelmatig door mensen aangesproken en gebeld om te vragen hoe het met Sara is gegaan.

Hopelijk schrijft Sara regelmatig iets op deze blogspot zodat we haar belevenissen kunnen volgen.

Nog even en dan..................!

De tijd gaat snel nog 11 dagen en dan vliegt Sara naar Ghana. Alles is geregeld! Alleen nog de tas in pakken en de laatste dingen kopen. Spannend hoor!! Sara heeft enorm veel gewerkt om geld te verdienen voor de reis. Petje af voor haar. Ze heeft zin maar vind het ook spannend. Vooral tegen het afscheid nemen ziet ze op. Het liefst gaat ze helemaal alleen naar het vliegveld maar gelukkig mag ik mee om haar uit te zwaaien. Vrienden die we tijdens onze reis in Ghana 2008 hebben leren kennen. Vangen haar op in Accra en zetten haar de volgende dag af bij het vliegtuig wat haar naar Sunyni brengt. Een heel fijn idee!!

Een verrassing!

Een aantal weken terug kwam iemand van onze kerk op bezoek. Zij zit in de ZWO commissie en vertelde dat de opbrengst van de ZWO dit jaar (2009)naar het weeshuis van Mariëtte en Mozes gaat. Helemaal geweldig!!!! De eerste collecte is al geweest. Ik weet niet wat deze heeft opgebracht. Naast dat er een aantal keren geld ingezameld wordt tijdens de dienst, worden er ook andere activiteiten gedaan om geld in te zamelen. Wij zijn hier erg blij mee.