Gistermorgen is heeft Sara afscheid genomen van Ralph haar vriend. Dat viel niet mee en was erg emotioneel voor haar en zelf moest ik ook een traantje laten. Na het afscheid van haar vriend, was het afscheid nemen van Maarten, Joris en Wouter aan de beurd. Dat viel ook niet mee. Daarna samen op weg naar Schiphol. Het was een spannende en emotionele reis samen maar eenmaal op het vliegveld aangekomen stond alles in het teken van het inchecken van de bagage en na een snel kopje thee ging Saar ook door de gate en was ze uit het zicht. En blijf je wat onwennig achter. Gelukkig kreeg ik al snel een smsje. De vlucht was vertraagd. Uit eindelijk hoorde ik tegen 15.00 uur dat ze was overgestapt en in het vliegtuig naar Ghana zit. De hele dag heb ik mijn mobiel bij me en kijk regelmatig of ik geen smsje gemist heb. Rond 18.00 uur gebeld met Cor (vrienden) in Ghana. Zij halen Sara op van het vliegveld en ze slaapt daar een half nachtje omdat ze al weer rond 4.00 uur op moet om naar het busstation te gaan. Rond 5 uur in de ochtend vertrekt haar bus naar Sunyani.
Om 23.35 krijgen we een telefoontje van sara dat ze is aangekomen in Ghana en bij Cor en Nina is. Alles is goed gegaan en ze is moe maar tevreden over de reis. Ook nog even contact met Gerrit (vader Mariëtte) gehad. Zij waren ook benieuwd hoe het met Sara is gegaan. Sara vertelde dat ze haar aankomst heel anders heeft ervaren als de eerste keer dat we aankwamen in Ghana. Het was voor haar idee veel rustiger en haar eerste indruk van Ghana was veel positiever dan toen wij er waren.
Vanmorgen (vrijdag 17 maart) rond 8.00 Saar even aan de telefoon. Ze zat in de bus naar Sunyani en alles gaat goed. Wel had ik haar wakker gemaakt. Rond 16.00 uur belde ik op nieuw en was ze aangekomen in Sunyani en zar bij Mariëtte in de auto. Een pak van mijn hart!!!!. Ze is aangekomen en nu even de tijd nemen om te wennen en je plekje te vinden.
Rond 19.00 uur belde ze op. Klonk een beetje verloren. Ze is de afgelopen dagen erg druk en steeds in beweging geweesten de laatste 2 dagen is ze geleefd en nu is ze op de plaats waar ze wil wezen en dan val je een beetje in een gat. Op dit moment is er 1 vrijwilliger. Maandag komen er nog een paar. En op een gegeven moment valt de nacht al heel snel in Ghana en moet je je zelf vermaken en dan valt het voor een meisje van 17 jaar niet mee. Toen we er als gezin waren had je elkaar en dat is nu niet zo. Na z'n telefoontje zou ik er heel graag even heen willen gaan. Ik bel haar straks nog even.
Net ook nog even contact met Marjo gehad want die had Mariëtte gesproken. Het is heel leuk om te merken dat veel mensen met ons meeleven. Sara heeft veel telefoontjes gehad van vrienden en vriendinnen, familie en kennissen. Ook kaartjes en zelfs nog geld gekregen als gift om daar aan de kinderen te besteden. Dat gaat ze zeker doen en ze zal dit ook vermelden in de blogspot. Vandaag ook regelmatig door mensen aangesproken en gebeld om te vragen hoe het met Sara is gegaan.
Hopelijk schrijft Sara regelmatig iets op deze blogspot zodat we haar belevenissen kunnen volgen.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten