See the doctor..

Ik vind het wel fijn om nog even in Hanukkah te zijn voor ik ga reizen met Ralph. Die komt 3 juni al. Ik heb al wat dingetjes uitgezocht waar we heen gaan, waaronder het noorden waar we bij de wc gaan kijken. Moses gaat er zelf binnenkort ook heen om er zeker van te zijn dat hij straks af is en dat het geld goed gebruikt word. Ik ben heel erg benieuwd hoe het er straks uit ziet!

Met Joseph gaat het heel goed. Hij is al veel te verwend. We zijn zaterdag de 16de terug gekomen vanuit Accra. De dokter was heel blij en verrast met de vorderingen die Joseph heeft gemaakt. Hij was al ruim een kilo aangekomen in 10 dagen. Dat hebben Annabel en ik eventjes gedaan, en daar zijn we stiekem best trots op! We hebben met de dokter in Accra besproken wat er nu verder moest gebeuren en over eerdere testresultaten. Zij had nog geen cardioloog gesproken maar eigenlijk kon deze ook niet genoeg zien aan het materiaal wat we nu hadden. Ze vertelde ons over een ziekenhuis in Kumasi waar men alle apparatuur heeft om uit te zoeken wat Jo nu precies heeft en of hij inderdaad een operatie nodig heeft. En zo konden we dus weer terug naar Sunyani! Mooi, want we waren alletwee Accra zat.
Jo is het er helemaal niet zo mee eens dat we weer terug zijn. Hij vind het ook niet leuk dat hij nu de aandacht moet delen met 26 andere kids. Hij slaapt en eet nog wel bij ons. Maar als wij in Hanukkah zijn is hij dat ook. Nu wij even zijn internetten zit hij ook in Hanukkah. Daar moet hij aan wennen want anders wordt het echt heel moeilijk voor hem als wij straks weg zijn. Hij is nog steeds veel levendiger en huilt zelfs als hij het er niet mee eens is. Voor ons wat minder leuk, want hij krijgt steeds meer streken. De pap die hij hier in Hanukkah krijgt vind hij bijvoorbeeld niet lekker en als er niet genoeg suiker in zit laat hij het gewoon weer uit zijn mond lopen. Ook gaat hij kreunend plat op tafel liggen als hij moe is en het eten niet lekker vind. In Hanukkah huilt hij ook als hij ons ziet en dat houd pas op als we hem oppakken. Het is een etter, maar toch ga ik het moeilijk krijgen als ik hem achter moet laten straks.

Omdat we bang waren dat alles op zijn beloop zou komen, zijn we deze week al 2 keer naar het ziekenhuis in Kumasi gegaan. Dat is zo'n 2,5 uur als het verkeer mee zit en David (helpt veel in hanukkah) lekker hard doorrijd. Dat moet trouwens doodvermoeiend zijn als je die wegen ziet hier in Ghana. Je zou denken dat grote steden als Kumasi en zeker Accra goede wegen heeft. Nou vergeet het maar! Gewoon 1 baans met gaten zo af en toe.
Jammer genoeg ging dat niet zo makkelijk als wij hoopte. Iemand had eerder in de week een 'afspraak' gemaakt voor ons met de cardioloog op donderdag(eergister). Dat bleek helemaal niet zo te zijn en we werden overal naartoe gestuurd! Uiteindelijk moesten we gister terug komen want dan zou de dokter er zijn. Nou oke, dan doen we dat toch? Eenmaal weer terug in Kumasi de volgende dag weer overal heen gestuurd en uiteindelijk terug naar de kinderarts waar we donderdag het eerst waren geweest. O, zei de hoofdzuster, de kinderarts is er vandaag niet die was er gister!
Om toch maar wat te bereiken zijn we naar de emergency gegaan. Dat was ook voor kinderen. Ik zag kinderen met ouders binnenkomen waarvan ik zeker begreep dat ze voor mochten, maar niet dat ze nu pas kwamen! Een jongetje kon alleen nog maar liggen, een meisje die voor pampus in een rolstoel lag en een ander meisje die gewoon echt gek was. Ze bleef dingen roepen en had haar dat alle kanten opstond waardoor ze nog gekker leek. Waarschijnlijk laat ze absoluut niet toe dat iemand iets aan haar doet, en ook veel te veel beweegd. Ze was zelfs een beetje eng. Bovendien was het heel triets om te zien. Waarom komen ze zo laat? Het ging hier trouwens ook een stuk minder vriendelijk dan in het ziekenhuis in Sunyani vond ik. Ik zou volgens mij ook gek worden als zuster met al die moeders om me heen.
Maargoed, na lang wachten moeten we donderdag weer terug komen en hopelijk kunnen ze dan meteen de testen doen... Hier heeft er ook een dokter geluisterd naar zijn hartje en die zei niets te kunnen horen. Misschien was hij dan wel zo zwak dat zijn hart er ook flink onder leed. Dat zou aan de ene kant mooi zijn omdat hem veel eten en drinken makkelijker is dan een operatie. Maar aan de andere kant is hij nog steeds klein en zijn er dan meer kinderen die er slecht aan toe zijn?

Wat de dokter in Accra ook nog opperde was HIV. Toen ik vertelde dat hij daarop getest was maar dat de uitslag er al binnen 30 minuten was schrok ze wel. Dat kan gewoon echt niet! Dit duurt minstens 24 uur! We vonden het wel vreemd dat het zo snel ging. Maar dat wisten wij natuurlijk niet, wat dat betreft jammer dat we geen medische achtergrond hebben. 23 juni hebben we weer een afspraak met Jo in Accra, en dan laten we hem meteen daar nog een keer testen. Toch jammer dat die test zo is gegaan hier in Sunyani.

Ik laat snel weten hoe het verder gaat donderdag. Ik hoop dat we in ieder geval iets meer weten dan.

Liefs Saar