Mole, Bolgataga en nu lekker relaxen!

Het is al weer eventjes geleden dat ik een internet cafe kon vinden. Vlak voor we weggingen deed het internet het niet in Sunyani. Het afscheid uit het weeshuis was heel lief. Annabel was de hele dag druk aan het brieven schrijven met de kinderen en zo kregen we een hele stapel mee. Er werd uitgebreid voor ons gebeden en gezongen. Het was aan de ene kant wel moeilijk om weg te gaan, maar ik was er ook wel weer aan toe.
We zijn dus vorige week Vrijdag begonnen met reizen. We kwamen aan het eind van de dag in Mole national park. De weg was echt heel slecht en met de Hanukkah bus was het eigenlijk geen goed plan geweest. Het dakimperial moesten we onderweg nog vast laten lassen omdat de lasnaden scheurden door de hobbels... Maar we hebben het heel goed gehad in Mole. We hebben een prachtige safari meegemaakt. In de eerste minuten kwamen we al olifanten tegen. We zaten in de groep bij 6 nederlanders en 2 engelse jongens die eigenlijk vanaf het begin af aan al niet goed luisterde naar de gids. We hebben daarna ook veel herten gezien, apen en zwijnen. Toen we een berg afliepen kwamen we bij een waterpoel uit. Veel dieren komen daar drinken en wassen. De engelsen gingen aan de rand van het water staan en ik zag het al voor me hoe snel krokodillen kunnen zijn, want die zitten er ook. Maarja, ze moeten het zelf weten. Dit keer hadden ze geluk want er kwamen geen krokodillen. Toen we verder liepen zagen we een olifant met een kind in het water zwemmen. Ze schrokken een beetje van ons en gingen het water uit een eindje van ons vandaan. De gids zei dat we niet dichterbij mochten komen maar dat vonden de engelsen juist heel interesant! De olifant werd kwaad en liep op ons af met een hoop lawaai en klapperen met zijn oren... Iedereen rende alle kanten op en Ralph en ik botsten nog tegen elkaar aan. We hadden geluk en de olifant liep weer weg. Achteraf hoorde we dat je beter jezelf klein kan maken en moet blijven staan. Maar je instinct zegt: WEGWEZEN!! Achteraf was het een hele belevenis, maar ik weet nu wel dat je goed moet oppassen voor die beesten!
Maandag en dinsdag hebben we in Bolgatanga geslapen. Ik ben daar ook naar het toiletgebouw geweest. Ze zijn nu bezig met het dak. Je moet ze nog wel achter de broek aan zitten. Maar ik heb foto's gemaakt en die komen zeker nog op de site. We zijn daar ook naar de krokodillen geweest en naar sirigu. Daar maken ze potten en typische schilderingen. Daar heb ik voor het eerst een enorm ongeluk gezien. Een grote bus en 2 auto's waren op elkaar geknalt. Ze hadden in een kar achter een tractor de lijken gelegd en een zeil erover. Het klinkt misschien heel cru, maar volgens mij is het beter om meteen dood te zijn. Als je moet wachten tot de ambulance er is...
Eergister zijn we in cape coast aangekomen. Lekker een beetje zwemmen, zonnen en lezen. Het bevalt ons prima. Vandaag gaan we naar Elmina. Daar hebben wij vroeger de slaven naartoe gebracht om ze van daar uit te verschepen.

Met de kinderen in hanukkah gaat het goed. Joseph heeft vanacht voor het eerst in Hanukkah geslapen. Hij schrok zich kapot toen hij daar wakker werd en was behoorlijk overstuur. Ik vind het wel leuk om hem straks nog even te zien. Daardoor vond ik het ook wat makkelijker om afscheid van de kinderen te nemen. Hij komt met annabel voor de afspraak met de dokter in Accra. In kumasi bleek dat zijn hart gezond is. Als de dokter in Accra dat ook zegt, ben ik gerust gesteld.

Nu gaan we gauw naar Elmina. We zitten te zweten achter de computers. Het is kwart over 11 en nu al stik warm.

Liefs!

ZWO commisie Kerk Beusichem en Zoelmond

De zwo commissie van de kerk in Beusichem en Zoelmond hebben het weeshuis Hanukkah uitgekozen om te ondersteunen in 2009. Het geld wat ze via collecte of andere activiteiten binnen krijgen wordt overgemaakt aan het weeshuis. Met dit geld kan Mariëtte de zorg van de kinderen die in het weeshuis wonen zo goed mogelijk doen. In het weeshuis wonen momenteel 27 kinderen. De hulp die de stichting aan Hanukkah biedt, is er op gericht de kinderen onderdak, medische zorg, onderwijs en op termijn een zelfstandig bestaan te geven. Alle projecten zijn gericht op het ter plaatse verdienen van een eigen inkomen. De medewerkers en de (wees)kinderen tussen de 16 en 18 jaar moeten helpen het werk te verrichten en voor de projecten te zorgen. Op deze wijze kan Hanukkah in de toekomst zichzelf onderhouden en hebben de kinderen als ze 18 jaar zijn en het kindertehuis verlaten, een vak geleerd waarmee ze hun eigen leven kunnen opbouwen.

Afgelopen zondag is er weer een collecte gehouden. Na de dienst konden de mensen een power point presentatie bekijken. Doormiddel van de presentatie kon men kennismaken met de kinderen die daar wonen, zien hoe het weeshuis eruit ziet en wat er zoal gebeurd in het weeshuis.

vriendelijke groet,
Frieda

Sponsorloop basisschool Roelof Veldhuizen in Eck en Wiel

De basisschool de Roelof Veldhuizen in Eck en Wiel gaat op 25 juni een sponsorloop houden. De helft van het geld wat er opgehaald wordt gaat naar het weeshuis Hanukkah! We zijn erg blij dat ze voor het weeshuis van Mariëtte en Mozes gekozen hebben. De kinderen van de school proberen zoveel mogelijk geld bij elkaar te lopen.
Wij wensen hen veel plezier en succes!!

Hoe gaat het met Joseph?

De laaste keer dat Sara schreef bleek dat ze weer opnieuw voor niets naar ziekenhuis in Kumasi waren gegaan. De stroom was uitgevallen. Ja en dan doe niets natuurlijk. Afgelopen zaterdag 13 juni is Annabel met Joseph naar Kumasie geweest en is er een hart foto en zo gemaakt. Het goede nieuws is dat er geen hart probleem te zien was. Geweldig nieuws!!! Mariëtte belde mij gelijk op en was blij dat er niets aan de hand is met zijn hart maar vraagt zich wel af (en ik ook) of er iets anders aan de hand is met hem. Hij is toch regelmatig ziek geweest en wat de groei betrefd blijft hij ook achter. Het is goed om dit verder uit te zoeken vindt ze. Daarom gaat Annabel 23 juni terug naar Accra. Sara en Annabel hebben met de kinderarts die Joseph in mei heeft gezien een afspraak voor Joseph. We zijn heel benieuwd wat deze zal zeggen en welke verdere stappen er nodig zijn. In ieder geval wordt hij nog een keer op aids getest om dit echt uit tesluiten omdat men het idee heeft dat de vorige aids test niet goed is gedaan.

Natuurlijk houd het ons bezig wat de reden is dat de uitslagen van de hartfilm en onderzoek in Accra toen wees op een probleem met het hart van Joseph. Hopelijk kan de dokter in Accra op 23 juni hiermeer over zeggen. In iedergeval was Joseph op het moment toen hij in Accra was in een zeer slechte lichamelijke conditie doordat hij net weer ziek was geweest en ernstige diaree had gehad. Gaat daar je hart ook vreemd van doen??? In iedergeval de dokter was toen zeer geschrokken van Joseph. We zijn benieuwd wat ze nu van hem zegt!

Ik wil iedereen bedanken voor het geven van geld voor Joseph. Ook namens Mariëtte
Voor Joseph hebben heel veel lieve mensen geld overgemaakt of een envolop met inhoud door de brievenbus gedaan bij ons thuis. Enorm bedankt! Van dit geld hebben we de kosten van het ziekenhuis, artsen, reiskosten en medicijnen van betaald. Zeker de dokter in Accra is niet goedkoop. Maar we hebben nog aardig wat geld over en hopen dat we dit mogen bewaren mocht blijken dat er toch iets anders aan de hand is met hem. Dat is op dit moment nog niet duidelijk. We houden jullie op de hoogte en als er geld overblijft dan hoop ik dat we dit aan het weeshuis Hanukkah mogen geven. Zij kunnen dit ook goed gebruiken voor de medische post.

Iedereen heel erg bedankt!! en we houden jullie op de hoogte!

Liefs Frieda

Hoe staat het met Joseph?

Waar zijn Sara en Ralph?

Sara en Ralph zijn op dit moment in Bolgatanga. Bolgatanga ligt in het noorden van Ghana en daar woont de familie van Mozes. Toen wij (als gezin) in de zomer van 2008 in Ghana waren zijn we ook naar Bolgatanga geweest. We hebben daar een school van 200leerlingen bezocht en de familie van Mozes. Tijdens ons bezoek kwamen we er achter dat er geen toilet was voor de kinderen van de school en hun ouders. Iedereen deed zijn behoefte in het veld. Een hele ongezonde situatie is dat. Tijdens de gesprekken met de broers van Mozes kwamen we erachter dat ze heel graag een toilet zouden willen hebben maar dat ze het geld er niet voor hadden om de grondstoffen te kunnen kopen. We hebben dit met Mariëtte en Mozes besproken en besloten in Nederland geld in te gaan zamelen voor de bouw van een grote toilet. Dit is geweldig gelukt door alle lieve mensen die geld gestort of geven hebben aan ons. Een bedrag van 2700 euro is overgemaakt naar Mozes en hij zorgd dat de materialen gekocht worden en houd in de gaten of het ook besteed word aan de toilet. Dat is niet niets want de reis naar Bolgatanga vanuit Suyani is lang en de weg is slecht. Maar de bouw is gestart en zijn ze nu bezig met het dak van de toilet. Sara gaat Kijken en foto's nemen van de toilet zodat we aan alle mensen die gegeven hebben kunnen laten zien dat het met bouw de goede kant op gaat. Verder gaart Sara ook kijken bij de kinderen op de school.Op dinsdag 16 juni vertrekken ze naar de kust. Eeen hele lange bus reis waar ze in een plaatsje wat Kosa heet een paar dagen gaan uitrusten. Op zaterdag 20 juni vertrekken ze dan weer naar Accra om nog wat inkopen te doen en om op 23 juni Joseph en Annebel te ontmoeten. Joseph moet dan terugkomen voor controlen bij de kinderarts. We zijn heel benieuwd wat zij van Joseph vindt!!

Groeten Frieda

Ralph in Ghana!

Wat een drama weer maandag in het ziekenhuis! We moesten dit keer met de bus. Dan heb ik het niet over zo'n prettige airco bus, maar 1 waarbij we met zijn zessen achterin gepropt zaten met 3 kinderen op schoot. Dan klots je met elke hobbel lekker door elkaar en tegen elkaar. We waren al om half 4 wakker want we konden ook mozes niet meer bereiken en moesten dus een taxi zien te vinden. Op zich hadden we daar best geluk mee en waren we snel in Kumasi.
Om half 9 in het ziekenhuis aangekomen konden we uiteindelijk om kwart over 11 een dokter spreken. Toen we het kamertje in kwamen zat er een dokter met 14 studenten om zich heen. En dan moet jij daar je verhaal doen, heel gemakkelijk... Uiteindelijk hebben we voor elkaar gekregen dat we de x-ray en een hartecho doen. Waarschijnlijk zou de x-ray wel gemaakt zijn binnen een uur en dan konden we meteen met hem mee de echo doen (volgens de dokter). Maar om 3 uur zaten we nog te wachten op de foto, en de dokter was allang weg. Toen hadden wij zo iets van: 'Er klopt iets niet!' Na een paar keer vragen en heen en weer gestuur bleek dat onze formulieren weggegooit waren. Toen er later een foto gemaakt werd zei de man dat hij ons geroepen had en hem toen maar had weggegooid. Toen had ik hem even zitten! Ik heb hem meteen verteld dat hij kan zien dat wij blank zijn, ik geen ghanees spreek en dat hij best het fatsoen kan opbrengen nog een keer te roepen of even naar ons toe te lopen. Het is hier zo normaal dat je meteen aan komt rennen als je naam geroepen wordt. Van service is hier geen sprake.
Omdat de dokter dus al weg was moesten we gister weer terug naar het ziekenhuis. Dat was geloof ik ondertussen al de 5de keer, maar nu kon Ralph tenminste meteen zien hoe het er daar uit ziet en voor al hoe het daar gaat. We hadden een nummer gekregen die we konden bellen als we er waren. Maar de bus was kapot en we waren alweer 2,5 uur te laat. Tegen de tijd dat we bij de dokter aankwamen was de stroom uitgevallen en helaas werkt het echo apparaat niet op de generator. Dus volgende week zaterdag weer terug. Ralph en ik zijn er dan niet meer maar Annabel wil gelukkig wel weer gaan!

Maar goed, dat vertel ik dus na volgende week weer. Verder hebben we vandaag weer zeskamp gedaan. Als afsluiting hebben we weer buikschuiven gedaan op matrassen. Altijd een succes! Lees chaos en zooitje...
Ralph heeft het wel naar zijn zin. Hij begint al wat te wennen aan het Ghaneese leven en de mensen.

Nu gaan we gauw eten. Morgen gaan we waarschijnlijk naar de nijlpaarden voor een dag of 2.

Liefs ons.