Wat een drama weer maandag in het ziekenhuis! We moesten dit keer met de bus. Dan heb ik het niet over zo'n prettige airco bus, maar 1 waarbij we met zijn zessen achterin gepropt zaten met 3 kinderen op schoot. Dan klots je met elke hobbel lekker door elkaar en tegen elkaar. We waren al om half 4 wakker want we konden ook mozes niet meer bereiken en moesten dus een taxi zien te vinden. Op zich hadden we daar best geluk mee en waren we snel in Kumasi.
Om half 9 in het ziekenhuis aangekomen konden we uiteindelijk om kwart over 11 een dokter spreken. Toen we het kamertje in kwamen zat er een dokter met 14 studenten om zich heen. En dan moet jij daar je verhaal doen, heel gemakkelijk... Uiteindelijk hebben we voor elkaar gekregen dat we de x-ray en een hartecho doen. Waarschijnlijk zou de x-ray wel gemaakt zijn binnen een uur en dan konden we meteen met hem mee de echo doen (volgens de dokter). Maar om 3 uur zaten we nog te wachten op de foto, en de dokter was allang weg. Toen hadden wij zo iets van: 'Er klopt iets niet!' Na een paar keer vragen en heen en weer gestuur bleek dat onze formulieren weggegooit waren. Toen er later een foto gemaakt werd zei de man dat hij ons geroepen had en hem toen maar had weggegooid. Toen had ik hem even zitten! Ik heb hem meteen verteld dat hij kan zien dat wij blank zijn, ik geen ghanees spreek en dat hij best het fatsoen kan opbrengen nog een keer te roepen of even naar ons toe te lopen. Het is hier zo normaal dat je meteen aan komt rennen als je naam geroepen wordt. Van service is hier geen sprake.
Omdat de dokter dus al weg was moesten we gister weer terug naar het ziekenhuis. Dat was geloof ik ondertussen al de 5de keer, maar nu kon Ralph tenminste meteen zien hoe het er daar uit ziet en voor al hoe het daar gaat. We hadden een nummer gekregen die we konden bellen als we er waren. Maar de bus was kapot en we waren alweer 2,5 uur te laat. Tegen de tijd dat we bij de dokter aankwamen was de stroom uitgevallen en helaas werkt het echo apparaat niet op de generator. Dus volgende week zaterdag weer terug. Ralph en ik zijn er dan niet meer maar Annabel wil gelukkig wel weer gaan!
Maar goed, dat vertel ik dus na volgende week weer. Verder hebben we vandaag weer zeskamp gedaan. Als afsluiting hebben we weer buikschuiven gedaan op matrassen. Altijd een succes! Lees chaos en zooitje...
Ralph heeft het wel naar zijn zin. Hij begint al wat te wennen aan het Ghaneese leven en de mensen.
Nu gaan we gauw eten. Morgen gaan we waarschijnlijk naar de nijlpaarden voor een dag of 2.
Liefs ons.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
1 opmerking:
volg jullie blog al een tijdje. Wat een ervaringen en wat maken jullie veel mee. Geweldig Sara wat je daar allemaal doet. Een hele zorg maar ook heel mooi. Hopelijk vinden jullie nog de tijd samen iets te ondernemen en te genieten van elkaars gezelschap en omgeving. Een niet te missen ervaring voor jullie allebei. Kus van moeders, Patty en ook van Johan (deze laatste momenteel geveld en voorlopig niet erg mobiel. 6 weken gips; maar staat niet in verhouding tot wat jullie daar allemaal zien.
Een reactie posten