Ghaneese bruidloft.

Ja dames en heren het is zo ver! Eindelijk ga ik een Ghaneese bruidloft meemaken. Annabel en ik hebben Nancy (26 jaar) uitgehuwelijkt.
Gister gingen we met Solid mee uit. Hij maakt kleding voor ons, vandaar dat hij ons een keer mee vroeg. Ik was daar al een keer geweest met 2 fysiotherapie studenten die hier voor hun stage zaten. Het is een terras met stukje waar je kan dansen en een liveband. Opzich heel leuk, alleen je hebt altijd wel mannen om je heen. Solid had een oogje op Nancy. Toen Annabel aan hem vroeg hoe oud hij was en toen antwoordde dat hij perfect bij Nancy zou passen kon zijn dag niet meer stuk.
Hij had het al helemaal bedacht: Ze zouden binnen 3 weken gaan trouwen. Dan zou Nancy regelmatig terug komen voor hem tot hij naar Nederland kon, of ze bleven gewoon hier in Ghana wonen. Dan konden ze zelfs een heel huis laten bouwen! Ze konden natuurlijk ook in Engeland gaan wonen want daar kom je sneller aan een verblijfsvergunning. Dan zou Nancy gewoon kunnen blijven werken als kinderverpleegkundige en dan zou hij koken, wassen, schoonmaken en kleren voor haar maken. Hij heeft haar vandaag alweer een keer gesmst en gebeld.
Jammer genoeg is Nancy het niet helemaal met hem eens. Dan betekend natuurlijk niet dat Annabel en ik haar niet heerlijk kunnen pesten. Maar een bruidloft zit er dus niet in, jammer...

Afgelopen woensdag zijn we meegeweest naar de school van de kinderen. Een aantal kinderen die gesponsoord worden zitten op een prive school, maar de rest op een overheidschool. Ik wilde wel eens zien hoe dat er daar aan toe ging.
Ten eerste was iedereen te laat. De kinderen, maar ook de juffen en de hoofdjuf. De kinderen die echt een uur te laat waren kregen tikken op hun handen of benen met een stok. Ik had er moeite mee om er niets over te zeggen, maar eigenlijk deden wij dat niet zo heel lang geleden ook nog. Ghana loopt gewoon met alles nog een beetje achter.
Ze moesten in rijen buiten gaan staan en liedjes zingen, en daarna naar een lokaal voor bijbelstudie. Ze leerden daar te bidden en liedjes te zingen. Voor ze echt naar hun eigenlijk lokaal gingen was het al 9 uur geweest. Een juf plaatste ons in klassen om te kunnen kijken hoe de lessen gaan. Toen we voorbij een klas kwamen die geen juf hadden vroeg ze of wij dat niet konden doen. Hun juf was weggegaan en nu wachten ze op een nieuwe die de overheid moet sturen. Dit vind ik dus erger dan het slaan. Kinderen zitten zonder juf de hele dag te niksen. Nancy en Annabel gingen bij een klas kijken en ik ging les geven. De kinderen hadden zo iets van: Een blanke voor de klas? Die ons toch niet slaat? Grapje zeker? Maar na een tijdje ging het steeds beter. Een jongen die maar bleef kletsen heb ik voor de klas gezet zo van ga jij maar les geven, je weet het allemaal al zo goed! Hij stond met zijn mond vol tanden en heeft de rest van de les meegedaan. Ik denk dat dit veel meer met kinderen doet dat gelijk te slaan. Uiteindelijk vond ik het echt heel leuk om te doen! Het is dat ik volgende week weer weg ben, anders had ik vaker terug gekomen. Het heeft nu geen zin om maar voor eventjes te gaan. Ik denk wel dat het een goed idee is om alle kids naar de priveschool te krijgen!

Donderdag avond hebben we een feestje gegeven omdat Grace haar examens had gehaald. We hadden wat frisdrank en koekjes ingeslagen en de kinderen hadden de boxen buiten in de zomerhut gezet voor wat muziek en dansen maar! Het eten en drinken was binnen 5 minuten op, maar het was wel heel gezellig. Met een springtouw limbodansen en om de beurt kinderen in de kring dansen. Dan is het zo leuk om die kinderen te zien dansen. Allemaal uitslovertjes, stuk voor stuk! Het feestje stelde niet eens veel voor, maar toch een leuk relax momentje voor de kinderen.

Verder hebben we gevoetbald met de kids, verstoppertje gespeeld, zwembadje opgezet, etc. Ik heb ook een Ghanees spelletje geleerd. Je moet 1 steen omhoog gooien, en dan 1 oppakken en weer vangen. En dat met steeds meer stenen. Nou dat is veel moeilijker dan je denkt!

Donderdag zijn we trouwens niet meer naar het ziekenhuis geweest met Joseph. Mozes was naar het Noorden om het toiletgebouw te bekijken en er gelijk voor te zorgen dat hij afgebouwd wordt. Hopelijk kunnen we dan morgen gaan, en anders pas donderdag. De tijd begint al aardig te dringen want dindsag ga ik meelopen op de kraamafdeling, en we willen ook nog talentenshow organiseren.

Maar internet doet weer moeilijk dus ik stop er snel mee!

Groetjeesss

See the doctor..

Ik vind het wel fijn om nog even in Hanukkah te zijn voor ik ga reizen met Ralph. Die komt 3 juni al. Ik heb al wat dingetjes uitgezocht waar we heen gaan, waaronder het noorden waar we bij de wc gaan kijken. Moses gaat er zelf binnenkort ook heen om er zeker van te zijn dat hij straks af is en dat het geld goed gebruikt word. Ik ben heel erg benieuwd hoe het er straks uit ziet!

Met Joseph gaat het heel goed. Hij is al veel te verwend. We zijn zaterdag de 16de terug gekomen vanuit Accra. De dokter was heel blij en verrast met de vorderingen die Joseph heeft gemaakt. Hij was al ruim een kilo aangekomen in 10 dagen. Dat hebben Annabel en ik eventjes gedaan, en daar zijn we stiekem best trots op! We hebben met de dokter in Accra besproken wat er nu verder moest gebeuren en over eerdere testresultaten. Zij had nog geen cardioloog gesproken maar eigenlijk kon deze ook niet genoeg zien aan het materiaal wat we nu hadden. Ze vertelde ons over een ziekenhuis in Kumasi waar men alle apparatuur heeft om uit te zoeken wat Jo nu precies heeft en of hij inderdaad een operatie nodig heeft. En zo konden we dus weer terug naar Sunyani! Mooi, want we waren alletwee Accra zat.
Jo is het er helemaal niet zo mee eens dat we weer terug zijn. Hij vind het ook niet leuk dat hij nu de aandacht moet delen met 26 andere kids. Hij slaapt en eet nog wel bij ons. Maar als wij in Hanukkah zijn is hij dat ook. Nu wij even zijn internetten zit hij ook in Hanukkah. Daar moet hij aan wennen want anders wordt het echt heel moeilijk voor hem als wij straks weg zijn. Hij is nog steeds veel levendiger en huilt zelfs als hij het er niet mee eens is. Voor ons wat minder leuk, want hij krijgt steeds meer streken. De pap die hij hier in Hanukkah krijgt vind hij bijvoorbeeld niet lekker en als er niet genoeg suiker in zit laat hij het gewoon weer uit zijn mond lopen. Ook gaat hij kreunend plat op tafel liggen als hij moe is en het eten niet lekker vind. In Hanukkah huilt hij ook als hij ons ziet en dat houd pas op als we hem oppakken. Het is een etter, maar toch ga ik het moeilijk krijgen als ik hem achter moet laten straks.

Omdat we bang waren dat alles op zijn beloop zou komen, zijn we deze week al 2 keer naar het ziekenhuis in Kumasi gegaan. Dat is zo'n 2,5 uur als het verkeer mee zit en David (helpt veel in hanukkah) lekker hard doorrijd. Dat moet trouwens doodvermoeiend zijn als je die wegen ziet hier in Ghana. Je zou denken dat grote steden als Kumasi en zeker Accra goede wegen heeft. Nou vergeet het maar! Gewoon 1 baans met gaten zo af en toe.
Jammer genoeg ging dat niet zo makkelijk als wij hoopte. Iemand had eerder in de week een 'afspraak' gemaakt voor ons met de cardioloog op donderdag(eergister). Dat bleek helemaal niet zo te zijn en we werden overal naartoe gestuurd! Uiteindelijk moesten we gister terug komen want dan zou de dokter er zijn. Nou oke, dan doen we dat toch? Eenmaal weer terug in Kumasi de volgende dag weer overal heen gestuurd en uiteindelijk terug naar de kinderarts waar we donderdag het eerst waren geweest. O, zei de hoofdzuster, de kinderarts is er vandaag niet die was er gister!
Om toch maar wat te bereiken zijn we naar de emergency gegaan. Dat was ook voor kinderen. Ik zag kinderen met ouders binnenkomen waarvan ik zeker begreep dat ze voor mochten, maar niet dat ze nu pas kwamen! Een jongetje kon alleen nog maar liggen, een meisje die voor pampus in een rolstoel lag en een ander meisje die gewoon echt gek was. Ze bleef dingen roepen en had haar dat alle kanten opstond waardoor ze nog gekker leek. Waarschijnlijk laat ze absoluut niet toe dat iemand iets aan haar doet, en ook veel te veel beweegd. Ze was zelfs een beetje eng. Bovendien was het heel triets om te zien. Waarom komen ze zo laat? Het ging hier trouwens ook een stuk minder vriendelijk dan in het ziekenhuis in Sunyani vond ik. Ik zou volgens mij ook gek worden als zuster met al die moeders om me heen.
Maargoed, na lang wachten moeten we donderdag weer terug komen en hopelijk kunnen ze dan meteen de testen doen... Hier heeft er ook een dokter geluisterd naar zijn hartje en die zei niets te kunnen horen. Misschien was hij dan wel zo zwak dat zijn hart er ook flink onder leed. Dat zou aan de ene kant mooi zijn omdat hem veel eten en drinken makkelijker is dan een operatie. Maar aan de andere kant is hij nog steeds klein en zijn er dan meer kinderen die er slecht aan toe zijn?

Wat de dokter in Accra ook nog opperde was HIV. Toen ik vertelde dat hij daarop getest was maar dat de uitslag er al binnen 30 minuten was schrok ze wel. Dat kan gewoon echt niet! Dit duurt minstens 24 uur! We vonden het wel vreemd dat het zo snel ging. Maar dat wisten wij natuurlijk niet, wat dat betreft jammer dat we geen medische achtergrond hebben. 23 juni hebben we weer een afspraak met Jo in Accra, en dan laten we hem meteen daar nog een keer testen. Toch jammer dat die test zo is gegaan hier in Sunyani.

Ik laat snel weten hoe het verder gaat donderdag. Ik hoop dat we in ieder geval iets meer weten dan.

Liefs Saar

sara, Anabel en Joseph zijn weer terug in het weeshuis!

Na een vermoeiende reis zijn ze weer terug in het weeshuis. De kinderen en de anderen waren heel blij om Joseph weer terug te zien. Op dit moment krijgt hij veel 1op 1 aandacht en gaat het eten geven zoals het in Accra gaat gewoon door. Hopelijk wordt hij niet ziek en kunnen ze snel terecht bij de cardioloog in Accra!

Gisteren hoorde ik van Saar dat ze zich niet zo lekker voelde. Ik hoop dat het gauw beter gaat. Het zijn de agelopen weken toch hele intensieve en emotionele dagen geweest. Nu kan ze wat bij komen in het weeshuis. Het is voor haar toch een soort thuis komen daar.

Groet Frieda

Hoe is het bezoek bij de kinderarts op 14 mei geweest.

Gisteren zijn Sara en Annabel met Joseph naar de kinderarts geweest. De kinderarts was zeer blij verrast. Joseph was meer dan een kilo gegroeid in 10 dagen. Dat is bijna een kwart van zijn vorige gewicht. Dit is positief voor Joseph. Als hij voldoende rust en om de 2 uur voeding krijgt aan geboden dan wordt het voedsel opgenomen en komt hij aan. Ook begrijp ik van de meiden dat Joseph veel activer is nu en volop aan het kletsen is. Hij voelt zich een stuk beter nu. Heeft interssen in de buitenwereld. De meiden kregen van de kinderarts veel complimenten hoe ze voor hem hebben gezorgd. De kinderarts heeft Joseph verwezen naar de cardioloog in Kumasi. Kumasi ligt 3 uur rijden van Sunyani. Zaterdag gaan ze met de bus 9 uur hobbelen weer terug naar het weeshuis in Sunyani. Mozes probeert zo snel mogelijk een afspraak te maken met de cardioloog in Kumasi zodat Joseph daar volgende week naar toe kan. Het liefst zo snel mogelijk omdat hij nu in een redelijke conditie is. Hopelijk wordt hij niet weer ziek waardoor hij wat hij nu is aangekomen weer verliest. Mariëtte en Mozes zijn erg blij dat Joseph weer terug naar Sunyani kan en dat het nu goed met hem gaat. Ze hopen snel te weten wat er precies met Joseph aan de hand is zodat duidelijk is wat er aan gedaan kan worden.

Sara en Anabel zijn ook blij weer terug tegaan naar het weeshuis in Sunyani en de andere kinderen weer te zien. Ik ben benieuwd hoe de kinderen reageren als Joseph weer terug is. Vorig jaar toen Joseph uit het ziekenhuis kwam waren de kinderen zo blij om hem te zien en zag je Joseph ook helemaal opleven. Maar goed hij is nu natuurlijk wel heel erg verwend door de meiden en heeft alle aandacht gehad die hij maar kan wensen. Mariëtte vindt het wel heel belangrijk dat Joseph nog heel veel 1 op 1 aandacht krijgt en dat hij om de 2 uur eten krijgt. Hierdoor zal hij nog veel bij de vrijwilligers zijn tot duidelijk wordt wat er aan de hand is en wat er gedaan kan worden. Eventueel komt Joseph in het huis van Mariëtte en zorgt zolang Mariëtte in Nederland is (Mariëtte is zwanger en gaat in Nederland in juni bevallen)iemand voor hem bij haar in huis. Even afwachten maar op dit moment het gelukkig goed nieuws!


Groeten Frieda

Hoe is hetbezoek aan de kinderarts op 14 mei geweest.

Joseph en Josuha in bad

Joseph vond het in bad gaan maar helemaal niks. Josuha vond het heerlijk. Josuha is 12 maanden en Joseph is 18 maanden.

Nog even wil ik terug komen op de actie om geld in tezamelen voor de behandeling van Joseph. We hebben een apart gironummer geopend (giro 1534469 op naam van H.M Tulp m.v.v. behandeling van Joseph) Natuurlijk kunt u ook geld storten op de bankrekening van de stichting van het weeshuis. Dat nummer is ABN AMRO 619509341 t.n.v behandeling Joseph. Ook daar komt elke cent te goede aan Joseph en blijft niets aan de strijkstok hangen. De stichting staat ook geregistreed bij de belastingdienst.

Ik hoop dat heel veel mensen geld willen overmaken. Joseph moet behandeld worden anders overleefd hij het niet!

Heel veel dank!!

Frieda

Middag zwemmen in het Usbeth Hotel in Sunyani

Als uitje nemen de vrijwilligers de kinderen soms mee naar het Usbeth Hotel. Daar mogen ze gratis zwemmen en krijgen ze van de vrijwilligers een flesje drinken en popcorn. Ze vinden dat helemaal geweldig! Alle kinderen kunnen niet zwemmen dus moeten ze bandjes om hun armen en een zwemband om. Altijd weer een feest!

Eieren verven met Pasen.

Dit vonden de kinderen helemaal geweldig heb ik van Saar begrepen. Ook het zoeken en op eten van de eieren was een feest.

Moment uit het leven in Hanukkah

Sara met een aantal kinderen van het weeshuis

kinderen, Mariëtte en Mozes van Hanukkah

Foto van Joseph (staat) en Josuha

Te lang niets geschreven!

Gelukkig heeft mijn lieve moedertje nog wel wat geschreven waardoor het niet helemaal onbekend is waar ik ben en wat ik nu doe. Internet is hier nergens echt zoals in Nederland. Alleen in het Eusbett Hotel in Sunyani heeft wel (redelijk) goed internet maar die doet het niet altijd.
Ik ben nu in Accra de hoofdstad van Ghana. Annabel (18 jaar) en ik zitten hier met Joseph. Hij was in 2008 ook erg ziek geweest, en zeker mama was ervan overtuigd dat er iets mis met hem is. Hij is 1,5 jaar en weegt nog geen 5 kilo. Misschien was ik nog zwaarder met mijn geboorte. Dus toen wij in de bus zaten naar Accra voor een paar dagen nietsen vorige week vrijdag besloten wij om toch wat research te doen in de ziekenhuizen hier. Veel niksen werd het dus niet. We hebben een soort huisarts gevonden die in het westen gestudeerd heeft. Joseph kwam op zondag naar ons toe, en op maandag hadden we een afspraak. Mama heeft ook al verteld over de bloedtesten etc. Maar de dokter was meteen erg serieus over zijn toestand. Het was wel fijn om een keer meteen serieus genomen te worden! Joseph vond de testen helemaal niets en aangezien annabel en ik zelf al bang zijn voor naalden moest mama hem op schoot. Die is ook geen held en mama en Joseph waren er beide verdrietig onder. Gelukkig is daardoor wel een hoop duidelijk geworden. De dokter wilde heel eerlijk zijn. Joseph heeft iets aan zijn hartje, maar wat is nog niet precies duidelijk. Maar voor we daar iets aan kunnen doen moeten we hem eerst opboosten! Hij heeft namelijk ook ergens een infectie en is uitgedroogd en uitgehongerd. De 14de hebben we weer een afspraak. Nu moeten we hem vooral veel eten en drinken geven. Annabel en ik hebben het idee dat hij nu al levendiger is. Hij zit nu bijvoorbeeld constant mijn duimen vast te pakken terwijl ik aan het typen ben, en een haarband op de grond te gooien met de bedoeling dat ik hem dan weer terug geef om hem nog eens op de grond te gooien. Ook hebben we een tandenborsteltje gekocht (voor zijn 4 tandjes) en kan hij met ons meepoetsen s'ochtends en s'avonds. Hij eet veel pap, maar ook boterhammen met smeerkaas. Hij eet met ons mee(als hij niet te moe is). We zijn al echt aan het moederen. Gister ging hij aan onze handen echt stapjes zetten. We voelden ons echt moedertjes van: oh hij loopt, hij loopt!
Het liefst zou ik hem mee naar Nederland nemen, maar dat kan gewoon echt niet. We hebben gister een tip gehad van 2 vrouwen dat ze in kaapstad in zuid-afrika in het rode kruis ziekenhuis hartoperaties gratis doen en dan sponsors zoeken voor de vlucht. Misschien dat dit een optie is. Als we de vlucht wel moeten betalen is het altijd nog goedkoper dan een hartoperatie betalen. We proberen in ieder geval vanalles. Toch duurt het nog even voordat hij daar heen kan. We hoorden dat een kind na een hartoperatie 4 tot 5 kilo kan afvallen, en dat weegt Joseph nog maar net. Hij zou dat nu niet overleven.

Goed dat was Joseph. Verder gaat het met mij goed. Ik heb ondertussen ook een keer een allergie gehad. Ik zat van top tot teen onder de rode uitslag. En jeuken! Ik werd er helemaal gek van. Ik heb van de dokter een prik in het bloedvat en een prik in de spier gehad en pilletjes voor 10 dagen. Je ziet het nu nog steeds heel licht, maar ik hoop dat dit nog weg trekt. Hopelijk heb ik nu alles gehad voor komende tijd.
In hanukkah hebben we allerlei dingen ondernomen voor we naar Accra gingen. Op onze laatste dag hebben we de matrassen naar buiten gelegd. Daar zit een soort plastic om. We hebben er sop op gegooid en de kinderen met scheerschuim ingesmeerd en buikschuiven maar! Voor ons was het best gestress met al die kids. Dan had er weer 1 spul in de ogen, en dan was het water weer op. Maar voor de kinderen was het wel heel leuk.
Op de laatste dag van Mariette (die is nu in Nederland) hebben we een zeskamp georganiseerd. We moesten 30 medailles maken en we hebben spelletjes in elkaar geknutseld als waterballon op lepel en spijkerpoepen. Het was echt heel leuk om te doen!

Ik heb ook nog niet verteld over dat er vlak na elkaar 2 kinderen ziek waren in Hanukkah. Eerst was het lucas, een jongetje die met een open ruggetje en waterhoofd is geboren. Hij heeft nu verlamde beetjes. Lucas moest opgenomen worden. Hij had malaria. Voordat ze dat testen doen geven ze hem eerst maar gewoon standaard antibiotica en iets tegen malaria. Daarom vonden we het opzich niet zo erg als ze een keer de medicijnen vergaten want ook voor antibiotica kan je imuum raken. Toch herinnerde ze mij eraan hoe dat met Joseph ging een half jaar geleden. Drama. Je moet ze zo achter de broek zitten! Nancy, een vrijwilliger die kinderverpleegkundige is, ging uitleggen aan de zusters wat ze in Nederland allemaal moet doen. Voor ze dat vertelde wilde ze allemaal met haar mee naar Nederland, daarna niet meer. Ze vonden het toch een beetje te veel. Af en toe vind ik het gewoon lachwekkend. Soms staan er wel 10 zusters in je kamer met een dokter gesprek. Daarna komt er weer een zuster binnen die uit moet rekenen hoeveel er uit het flesje moet druppelen door het infuus als het in 4 keer gegeven moet worden. En dan lukt het niet en moeten er weer een paar komen helpen.. Gaan ze weer weg, komen ze weer terug... Rekenmachientje erbij... Pardon, wat leren jullie in je opleiding?
Lucas konden we het ziekenhuis uit krijgen toen de medicijnen op waren en we naar de stad moesten om nieuwe te halen. We hebben de dokter weten over te halen dat we ook wel over kunnen gaan op siroop en dat we dat thuis kunnen geven. Toch heeft het een week geduurd.
Maar daarna werd Joshua ziek. Waarschijnlijk had hij ergens een infectie. Joshua is nog maar 1 jaar en natuurlijk wat kwetsbaarder. Dus wij gingen weer om de beurt naar het ziekenhuis. Nu is iedereen weer gezond en gaat het weer goed in Hanukkah. Er zitten zonder ons nog steeds 3 vrijwilligers dus ze worden goed vermaakt.

Ik heb vast nog veel meer te vertellen maar ik weet het allemaal niet meer! Nu zijn we vooral lekker in het guesthouse om Joseph vol te gooien. We hebben ons eigen keukentje en badkamer. We hebben zelfs een tvtje met niet alleen maar verschrikkelijke Ghaneese schreeuwsoaps maar zelfs met CSI. Vanavond kunnen we bones kijken, echt heerlijk. Laatst waren we naar het strand geweest. Het water vond Joseph echt helemaal niets. Het was net een meisje als we hem met zijn voetjes in het water zetten zo zielig gilde hij! We worden wel constant aangesproken. Dat is in accra standaard erger als in Sunyani en helemaal als je met een zwarte baby loopt. Als je een taxi neemt hier moet je standaard iets minder dan de helft minder bieden dan ze vragen en dan kom je uiteindelijk op de goede prijs uit. Dat is dan nog steeds meer als de locale bevolking maar dat is gewoon zo.

Nou, hopelijk kan ik nu wat meer schrijven. Maar we kunnen Joseph niet overal mee naar toe nemen. Niet leuk voor hem! Hij is ook snel moe. Het is ook niet handig want hij zit nu de kralen van mijn shirt af te bijten. Toch knap met 4 tandjes. Ik zal mama vragen of ze na het weekeind wat foto's op site wil zetten. Dat durf ik niet te doen want dan kan je een virus op je camera krijgen en dat risico wil ik niet lopen.

Tot snel!
Liefs Sara

Actie voor Joseph!!!!!!!!!!

Beste Familie, vrienden en andere belangstellenden


Zoals jullie hebben kunnen lezen ben ik op 24 april aangekomen in het weeshuis. Toen ik Joseph in mijn armen kreeg was ik erg geschrokken en emotioneel. Joseph bleek net weer ziek te zijn geweest en zag er niet goed uit. Ik begreep dat hij nog maar 4.2 kilo woog en dat is veel te weinig als je 18 maanden oud bent. Ook voelde hij slap aan en leek hij weinig interesse te hebben in zijn omgeving. In de dagen dat ik in het weeshuis was ging ik me steeds meer zorgen maken. Ook Mariëtte en Mozes maakten zich zorgen om hem. In de afgelopen tijd is hij regelmatig nagekeken door een arts in Sunyani en die heeft keer op keer gezegd dat Mariëtte en Mozes de tijd moeten geven aan Joseph om te groeien en aan te komen. In overleg met Mariëtte besloten Sara, Annabel (vrijwilliger) en ik om naar Accra te gaan om te informeren bij een ziekenhuis over Joseph. Op vrijdag 1 mei zijn wij naar Accra vertrokken met de bus. Na 9 uren hobbelen kwamen wij daar aan. In de hoofdstad Accra heb je meerdere ziekenhuizen. We zouden in eerste instantie naar een ziekenhuis gaan waar de doorsnee Ghanees naar toe gaat. Op advies van Mariëtte zijn we naar een meer westers ziekenhuis gegaan om in eerste instantie, zonder Joseph, informatie in te winnen. In overleg met een arts maakten wij een plan voor onderzoek en kregen wij een indicatie voor wat de onderzoeken zouden kunnen gaan kosten. De kosten voor het onderzoek en verblijf zou ongeveer op 1250. 00 euro komen. Dit deden we op zaterdag 2 mei. We maakten alvast voor Joseph, die nog in Sunyani was, een afspraak bij de kinderarts van het ziekenhuis voor dinsdag 5 mei. Om ons netwerk te vergroten hebben we ook bij een particulier huisarts/kinderarts een afspraak gemaakt voor maandag 4 mei. We deden dit in overleg met Mariëtte. Zij is immers de voogd van alle kinderen van Hanukkah. In Ghana heb ik vorig jaar mensen leren kennen ( Cor en Nina) en die heb ik gebeld en gevraagd wat zij zouden doen. Zij gaven het advies om ook naar deze huisarts te gaan. Deze vrouwelijke kinderarts heeft gestudeerd in het westen. Cor en Nina gaan met hun kinderen daar naar toe.
Joseph werd op zondag 3 mei gebracht door iemand vanuit het weeshuis, dezelfde lange zware reis over een deels onverharde weg. We waren blij toen hij er was. Het is zo´n lief mannetje maar je ziet gewoon dat het niet goed met hem gaat. Na het onderzoek van de kinderarts gaf ze al snel aan dat Joseph heel ziek is en dat hij waarschijnlijk een hartprobleem heeft en misschien ook iets aan zijn nieren heeft. We waren allemaal geschrokken ook omdat ze aan gaf dat we niet te lang moeten wachten om hem te helpen. We werden doorgestuurd naar een onderzoekcentrum waar ze bloed hebben afgenomen, urine hebben nagekeken, een hart foto en een ECG hebben gemaakt. Joseph vond het maar niks en zeker het bloedprikken vond hij heel vervelend omdat het vinden van een goed bloedvat niet makkelijk was in z´n kleine dunne armpje. Aan het eind van de middag waren we weer terug bij de kinderarts met alle uitslagen. Daaruit bleek dat Joseph in een hele slechte conditie is en een bevestiging van een hart probleem. De precieze aard van het hartprobleem is dan nog niet duidelijk. In eerste instantie is dan, en nu nog, het doel dat Joseph in een betere conditie komt omdat hij nu te zwak is voor behandeling. Hij kreeg allerlei medicijnen mee en een antibiotica kuur voor een blaas infectie. We kregen de opdracht mee dat hij om de 2 uur moet eten en drinken. Steeds kleine beetjes. Dat hij veel rust moet hebben en aansterken. Na 10 dagen op 14 mei wil de kinderarts hem weer terug zien en in de tussen tijd zal zij overleggen met een cardioloog. Heel toevallig is de vader van Annabel in Nederland cardioloog. Dit vertelde we tegen de kinderarts en zij vond het een goed idee om de uitslag van Joseph door te faxen naar de vader van Annabel. Zoals jullie wel begrijpen was het voor ons en Joseph een hele emotionele en zware dag. Het vervelende was dat ik ook nog op die maandag 4 mei terug naar Nederland moest en Sara en Annabel achter moest laten in Accra. Maar Mariëtte en ik zijn er volledig van overtuigd dat die twee heel goed voor Joseph zullen zorgen. Maar het is natuurlijk een hele verantwoording voor twee meiden van 17 en 18 jaar. Gelukkig hebben ze een hele fijne kamer met een douche en eigen keukentje. Daarnaast kunnen ze de kinderarts bellen als er iets is.
De vader van Annabel heeft de ECG bekeken en vermoedt dat er een opening zit tussen de twee kamers. De linkerkamer laat het bloed door naar de rechterkamer. Hierdoor krijgt Joseph te weinig voeding omdat het bloed onvoldoende door zijn lichaam word getransporteerd. En word de rechterkamer overbelast. Maar voor de vader van Annabel is het moeilijk om hier zeker van te zijn omdat hij Joseph niet heeft gezien en hij zou ook nog graag een echo van het hart zou willen zien.
Zoals het er nu uit ziet heeft Joseph een hart operatie nodig. In Ghana is er slechts èèn arts die dat kan doen. Op 14 mei hopen we daar meer over te horen en zal Joseph ook nog gezien moeten worden door die cardioloog.

Aan dit alles zit een behoorlijk prijskaartje en daarom zijn Mariëtte en ik bezig om dit onder de aandacht te brengen en hopen we dat mensen die dit lezen Joseph willen helpen door geld te storten. Elke euro is er één.

Daarom willen we jullie vragen om een bijdrage te storten op giro 1534469, op naam van H.M.Tulp, m.v.v. behandeling Joseph.
Elke cent word gebruikt voor Joseph. We weten niet hoeveel het gaat kosten maar veel zal het zijn. Joseph moet geopereerd worden anders zal hij het niet overleven!

We houden jullie op de hoogte hoe het met hem gaat!!!!

Heel erg bedankt
Frieda