Te lang niets geschreven!

Gelukkig heeft mijn lieve moedertje nog wel wat geschreven waardoor het niet helemaal onbekend is waar ik ben en wat ik nu doe. Internet is hier nergens echt zoals in Nederland. Alleen in het Eusbett Hotel in Sunyani heeft wel (redelijk) goed internet maar die doet het niet altijd.
Ik ben nu in Accra de hoofdstad van Ghana. Annabel (18 jaar) en ik zitten hier met Joseph. Hij was in 2008 ook erg ziek geweest, en zeker mama was ervan overtuigd dat er iets mis met hem is. Hij is 1,5 jaar en weegt nog geen 5 kilo. Misschien was ik nog zwaarder met mijn geboorte. Dus toen wij in de bus zaten naar Accra voor een paar dagen nietsen vorige week vrijdag besloten wij om toch wat research te doen in de ziekenhuizen hier. Veel niksen werd het dus niet. We hebben een soort huisarts gevonden die in het westen gestudeerd heeft. Joseph kwam op zondag naar ons toe, en op maandag hadden we een afspraak. Mama heeft ook al verteld over de bloedtesten etc. Maar de dokter was meteen erg serieus over zijn toestand. Het was wel fijn om een keer meteen serieus genomen te worden! Joseph vond de testen helemaal niets en aangezien annabel en ik zelf al bang zijn voor naalden moest mama hem op schoot. Die is ook geen held en mama en Joseph waren er beide verdrietig onder. Gelukkig is daardoor wel een hoop duidelijk geworden. De dokter wilde heel eerlijk zijn. Joseph heeft iets aan zijn hartje, maar wat is nog niet precies duidelijk. Maar voor we daar iets aan kunnen doen moeten we hem eerst opboosten! Hij heeft namelijk ook ergens een infectie en is uitgedroogd en uitgehongerd. De 14de hebben we weer een afspraak. Nu moeten we hem vooral veel eten en drinken geven. Annabel en ik hebben het idee dat hij nu al levendiger is. Hij zit nu bijvoorbeeld constant mijn duimen vast te pakken terwijl ik aan het typen ben, en een haarband op de grond te gooien met de bedoeling dat ik hem dan weer terug geef om hem nog eens op de grond te gooien. Ook hebben we een tandenborsteltje gekocht (voor zijn 4 tandjes) en kan hij met ons meepoetsen s'ochtends en s'avonds. Hij eet veel pap, maar ook boterhammen met smeerkaas. Hij eet met ons mee(als hij niet te moe is). We zijn al echt aan het moederen. Gister ging hij aan onze handen echt stapjes zetten. We voelden ons echt moedertjes van: oh hij loopt, hij loopt!
Het liefst zou ik hem mee naar Nederland nemen, maar dat kan gewoon echt niet. We hebben gister een tip gehad van 2 vrouwen dat ze in kaapstad in zuid-afrika in het rode kruis ziekenhuis hartoperaties gratis doen en dan sponsors zoeken voor de vlucht. Misschien dat dit een optie is. Als we de vlucht wel moeten betalen is het altijd nog goedkoper dan een hartoperatie betalen. We proberen in ieder geval vanalles. Toch duurt het nog even voordat hij daar heen kan. We hoorden dat een kind na een hartoperatie 4 tot 5 kilo kan afvallen, en dat weegt Joseph nog maar net. Hij zou dat nu niet overleven.

Goed dat was Joseph. Verder gaat het met mij goed. Ik heb ondertussen ook een keer een allergie gehad. Ik zat van top tot teen onder de rode uitslag. En jeuken! Ik werd er helemaal gek van. Ik heb van de dokter een prik in het bloedvat en een prik in de spier gehad en pilletjes voor 10 dagen. Je ziet het nu nog steeds heel licht, maar ik hoop dat dit nog weg trekt. Hopelijk heb ik nu alles gehad voor komende tijd.
In hanukkah hebben we allerlei dingen ondernomen voor we naar Accra gingen. Op onze laatste dag hebben we de matrassen naar buiten gelegd. Daar zit een soort plastic om. We hebben er sop op gegooid en de kinderen met scheerschuim ingesmeerd en buikschuiven maar! Voor ons was het best gestress met al die kids. Dan had er weer 1 spul in de ogen, en dan was het water weer op. Maar voor de kinderen was het wel heel leuk.
Op de laatste dag van Mariette (die is nu in Nederland) hebben we een zeskamp georganiseerd. We moesten 30 medailles maken en we hebben spelletjes in elkaar geknutseld als waterballon op lepel en spijkerpoepen. Het was echt heel leuk om te doen!

Ik heb ook nog niet verteld over dat er vlak na elkaar 2 kinderen ziek waren in Hanukkah. Eerst was het lucas, een jongetje die met een open ruggetje en waterhoofd is geboren. Hij heeft nu verlamde beetjes. Lucas moest opgenomen worden. Hij had malaria. Voordat ze dat testen doen geven ze hem eerst maar gewoon standaard antibiotica en iets tegen malaria. Daarom vonden we het opzich niet zo erg als ze een keer de medicijnen vergaten want ook voor antibiotica kan je imuum raken. Toch herinnerde ze mij eraan hoe dat met Joseph ging een half jaar geleden. Drama. Je moet ze zo achter de broek zitten! Nancy, een vrijwilliger die kinderverpleegkundige is, ging uitleggen aan de zusters wat ze in Nederland allemaal moet doen. Voor ze dat vertelde wilde ze allemaal met haar mee naar Nederland, daarna niet meer. Ze vonden het toch een beetje te veel. Af en toe vind ik het gewoon lachwekkend. Soms staan er wel 10 zusters in je kamer met een dokter gesprek. Daarna komt er weer een zuster binnen die uit moet rekenen hoeveel er uit het flesje moet druppelen door het infuus als het in 4 keer gegeven moet worden. En dan lukt het niet en moeten er weer een paar komen helpen.. Gaan ze weer weg, komen ze weer terug... Rekenmachientje erbij... Pardon, wat leren jullie in je opleiding?
Lucas konden we het ziekenhuis uit krijgen toen de medicijnen op waren en we naar de stad moesten om nieuwe te halen. We hebben de dokter weten over te halen dat we ook wel over kunnen gaan op siroop en dat we dat thuis kunnen geven. Toch heeft het een week geduurd.
Maar daarna werd Joshua ziek. Waarschijnlijk had hij ergens een infectie. Joshua is nog maar 1 jaar en natuurlijk wat kwetsbaarder. Dus wij gingen weer om de beurt naar het ziekenhuis. Nu is iedereen weer gezond en gaat het weer goed in Hanukkah. Er zitten zonder ons nog steeds 3 vrijwilligers dus ze worden goed vermaakt.

Ik heb vast nog veel meer te vertellen maar ik weet het allemaal niet meer! Nu zijn we vooral lekker in het guesthouse om Joseph vol te gooien. We hebben ons eigen keukentje en badkamer. We hebben zelfs een tvtje met niet alleen maar verschrikkelijke Ghaneese schreeuwsoaps maar zelfs met CSI. Vanavond kunnen we bones kijken, echt heerlijk. Laatst waren we naar het strand geweest. Het water vond Joseph echt helemaal niets. Het was net een meisje als we hem met zijn voetjes in het water zetten zo zielig gilde hij! We worden wel constant aangesproken. Dat is in accra standaard erger als in Sunyani en helemaal als je met een zwarte baby loopt. Als je een taxi neemt hier moet je standaard iets minder dan de helft minder bieden dan ze vragen en dan kom je uiteindelijk op de goede prijs uit. Dat is dan nog steeds meer als de locale bevolking maar dat is gewoon zo.

Nou, hopelijk kan ik nu wat meer schrijven. Maar we kunnen Joseph niet overal mee naar toe nemen. Niet leuk voor hem! Hij is ook snel moe. Het is ook niet handig want hij zit nu de kralen van mijn shirt af te bijten. Toch knap met 4 tandjes. Ik zal mama vragen of ze na het weekeind wat foto's op site wil zetten. Dat durf ik niet te doen want dan kan je een virus op je camera krijgen en dat risico wil ik niet lopen.

Tot snel!
Liefs Sara