Mijn eerste dagen in Ghana!

Mijn aankomst in het weeshuis was heel emotioneel. De kinderen waren op de hoogte dat ik kwam en kwamen me enthousiast tegemoet. Het was geweldig om iedereen weer te zien. Iedereen zag er geweldig uit en waren goed gegroeit. Sommige meiden waren echt al dames geworden en zaten in de groeispurt. Op een gegeven moment kreeg ik Joseph in mijn armen en dat was heel emotioneel. Joseph was pas weer ziek geweest en ik schrok enorm hoe weinig hij gegroeit was. Ik denk dat hij het afgelopen 8 maamden niets is gegroeit en aangekomen. Er werd mij verteld dat hij ongeveer 4.2 kilo weegt en hij is nu 18 maanden. Het liefst was ik meteen met hem in het vliegtuig gestapt en naar Nederland gegaan zo geschrokken was ik van hem. Hij voelde ook slap aan toen ik hem in mijn armen had en ik dacht echt het gaat niet goed met hem. Later hoorde ik dat iemand hem uit zijn bedje had gehaald en dat hij nog half slapend was toen ik hem in mijn armen kreeg en daarom zo slap was. Maar goed gaat het niet met hem. Ik heb gelijk Maarten gebeld en gevraagd of wij niet iets kunnen doen. Op dat moment breekt er iets in me en wilde ik van alles doen wat maar mogelijk was. Sara liet me later een foto zien van nog geen maand geleden en toen zag hij er veel beter uit dan nu. Als z'n kleintje ziek wordt dan zie je dat gelijk aan zijn gewicht. Met Mariette over hem gehad en ze zijn bezig om te achterhalen wat er met hem is dat hij niet groeit en zo. Hij ontwikkeld zich wel maar alles gaat langzaam. Mariette gaat binnenkort naar Accra en gaat daar in het ziekenhuis overleggen wat er gedaan kan worden voor Joseph. Gelukkig heeft hij iemand uit Nederland die hem sponsert en de kosten op zich neemt. Het liefst zou ik hem meenemen naar Nederland en laten onderzoeken maar dat gaat niet zo makkelijk. Verder kreeg ik Joshua in mijn armen. Hij is nu een jaar oud en doet het heel lekker. Is gegroeit en kruipt en kan met hulp staan. Heel leuk om te zien hoe hij zich heeft ontwikkeld in de afgelopen 8 maanden. Hij is in zijn ontwikkeling Joseph al wel voorbij. Joshua heeft veel meer interessen in de wereld om hem heen dan Joseph. Joseph zit het liefst op je arm met de duim in zijn mond wat rond te kijken of te slapen. Hij is helemaal weg van Sara. Als hij Sara haar stem hoord dan word hij gelijk activer en wil dan naar haar toe. Sara gaat dan meestal wat verder weg zitten zodat hij naar haar toe moet kruipen. Da doet hij dan ook. Saar moet uit kijken dat hij niet te erg aan haar gaat wennen maar dat is wel moeilijk. Die twee hebben wat samen. Je ziet hem dan zo genieten en als ze hem neer zet dan gaat hij huilen.

Al met al een hele emotionele dag vrijdag 24 april. Ook voor Maarten want ik was even volledig in paniek en wilde dat hij met een oplossing kwam wat ik kon doen. Maar ja hij kon ook niets doen. Ik was er ook niet op voorbereid en werd overvallen door wat ik zag en voelde in mijn armen. Lucas is echt gegroeit en doet het geweldig. Hij is vrolijk en geniet. Dat zie je bij al de kinderen die daar wonen. Ze voelen zich echt thuis en zijn erg op elkaar betrokken. Zowel de meiden als de jongens zorgen voor de kleintjes. Als er een huilt dan word hij of zij getroost door een ander. Ook is er alle aandacht voor de kinderen met een handicap zoals Lucas , Afia Puma en Daniel.

Zaterdag 25 april zijn we met veel mensen naar het huis van Mariette en Mozes geweest. Mariette Gaat maandag morgen vroeg naar Accra. Ze gaat naar Nederland om daar te bevallen. Als afscheid gaf ze een feestje met lekker eten, drinken en veel gezelligheid.

Op zondag 26 april heeft ze afscheid genomen van de kinderen. We hebben een zeskamp georganiseerd met allemaal leuke spelletjes, zoals spijker poepen, spekkie happen, waterballon op de lepel, met een ballon overlopen 2 aan twee, flessen om gooien met een water ballon en zo verder. Het was reuze gezellig. De kinderen en ook Mariette en Mozes genoten enorm. De kinderen hadden ook nog een dansje in gestudeerd en we hadden een boekje gemaakt waar allemaal tekeningen van de kinderen in zaten. Dit kan ze bekijken in het vliegtuig.

De afgelopen dagen zijn er ook Nederlanders geweest die een film hebben gemaakt over het weeshuis. Deze film komt op de site van mchildcare en op Youtube. Deze film word ook gebruikt als promotiefilm voor iemand die de marathon gaat lopen in New York. Hij probeert dan geld bij een te lopen voor het weeshuis om daarvan de medischepost bij elkaar te krijgen. Het project heet LOOP VOOR HOOP. Google daar maar eens op dan kom je vanzelf op de site. Nu moet ik stoppen. Ik weet niet of ik in Ghana nog op internet kan. In Nederland lukt het zeker en zal ik verder vertellen.

Met Saar gaat het op dit moment redelijk. Ze heeft vanaf zaterdag avond erg veel last van een soort allergie. Heeft enorm veel jeuk gehad en we zijn maandag naar het ziekenhuis geweest. Ze heeft toen twee injecties gehad met cortison. Het gaat nu beter met de jeuk maar ze heeft 2 hele slechte nachten gehad met daarnaast ook behoorlijk diaree. Ze is nog erg moe Gelukkig lijkt het nu beter te gaan en heeft ze nog elke dag een een cortison tablet. Als alles goed is gaan we morgen naar een ander weeshuis anderhalf uur hier vandaan. Daar wonen gehandicapte kinderen en volwassenen.

Liefs Frieda

Reis naar Ghana.

Op 23 april ben ik vertrokken. Maarten heeft me naar het station van Culemborg gebracht en vandaar ben ik met de trein via Utrecht naar Schiphol gegaan. Ik was heerlijk op tijd en ben gelijk mijn koffers gaan in checken zodat ik vrij was om nog even te schoppen. Heb niet echt wat gekocht maar toch even wat winkels in en uit gewandeld. Om 13.00 uur ben ik mezelf in gaan checken en was lekker op tijd omdat het vliegtuig pas om 14.15 zou vertrekken. Het bleek een enorme rij van mensen te zijn die stonden te wachten om het vliegtuig in te gaan. In de rij stonden weinig blanken en ik voelde me al gelijk een beetje in Ghana. Had contact met een man uit Ghana en daar heb mee staan praten. Onder tussen nog even Maarten, Giena en mijn moeder gebeld en de rij werd maar langaam kleiner. Kon ik vast wennen als ik in Ghna was daar moet je ook geen haast hebben. Eindelijk in het vliegtuig en we vertrokken drie kwatier later. Ik zat tussen een Ghaneese man die in Canada woond en nu op vakantie gaat naar zijn familie en naast een student uit Canada die toevallig in Sunyani voor 4 maanden op de universiteit gaat lesgeven. De reis verliep daarna helemaal geweldig. Heb heerlijk zitten lezen en film gekeken. Precies op tijd kwamen we aan in Accra. Daar moest ik erg lang op de koffers wachten omdat er problemen waren met het uitladen. Ben je toch even bang dat je koffers er niet zijn maar na een uurtje had ik de beide koffers. Gelukkig stond Nina (vrienden die in Accra wonen)me op te wachten en gingen we naar hun huis. Heerlijk om even bij te komen. Al is dit de tweede keer dat ik hier ben blijft het heel indrukwekkend. Het is een totaal andere wereld waar je in terecht kom en niet te vergeten de temperatuur. Na een goede nachtrust zijn we de volgende morgen na het ontbijt de kinderen naar school gaan brengen. In Ghana begint de school om 8.00 uur en staat iedereen op rond 6.00 uur en wordt er om 7.00 uur ontbeten om rond 7.30 in de auto te zitten en naar school gebracht te worden. De kinderen zitten op een internationale school en zijn daar tot 15.00 uur. Het was leuk om de school te bekijken en te zien dat de kinderen van 4 jaar al echt leren lezen en schrijven. Al van af het eerste jaar wordt er veel minder gespeeld op school dan in Nederland en leren ze al gelijk het gehele alfabet. Naast de gewone school gaan ze ook naar de Nederlandse school. Daarnaast hebben ze nog hun sport en huiswerk want ook hebben ze al heel jong huiswerk mee.

Rond 9.30 uur bracht Nina mij naar het vliegveld. Daar vertrok het kleine vliegtuig naar Sunyani. Ik heb niet geteld hoeveel mensen er in konden maar ik denk 40 mensen. Het vliegtuig maakte ook nog een tussen stop in Kumasie om vandaar uit naar Sunyani te vliegen. Het was een hele belevenis. We vlogen niet hoog en konden alles heel goed zien. Soms ging het vliegtuig wat op en neer. En wat ik niet verwacht had kregen we ook wat te eten en te drinken. We konden kiezen uit 3 verschillende broodjes. Ik had het niet willen missen. Wat een fantastisch land om te zien zo hoog uit de lucht. Dan komt Sunyani in het zicht. Hier heb ik erg naar uit gekeken. Sara weer te zien en Mariette en de kinderen.

Mariette en Sara stonden mij al op te wachten. Heerlijk om elkaar weer te zien. Saar zag er goed uit en Mariette heeft al een heerlijke buik. De baby groeit goed. Toen we de koffers hadden zijn we naar het weeshuis gegaan.

Liefs Frieda

Nog drie nachtjes slapen en dan............

Het is bijna zover. Over drie nachten ga ik ook naar Ghana. Best spannend en erg leuk. Kijk er naar uit om de kinderen in het weeshuis en Mariëtte en Mozes weer te zien. Natuurlijk heb ik Saar gemist en kan niet wachten om te zien hoe het nu met haar is. Het lijkt allemaal goed te gaan maar eerst zien dan geloven. Als ik donderdag in Ghana aankom dan word ik opgewacht door Nina. Nina en Cor hebben we leren kennen toen we de eerste keer in Ghana waren. Leuk om hen weer te zien. de afgelopen tijd veel via de mail met elkaar contact gehad maar nu hebben we weer even kort de tijd om bij te kletsen. Cor en Nina doen veel voor ons aan voorbereidingen in Ghana en dat is geweldig. Zij vangen ons op. Zorgen voor een simkaart zodat we meteen in Ghana goedkoop kunnen bellen en bereikbaar zijn voor familie in Nederland en wisselen al vast wat geld voor ons om. En hebben voor mij al een vliegticket geregeld van uit Accra naar Sunyani. Ik kom in een gespreid bedje zo. Geeft een fijn gevoel. Ben nu bezig met de laatste voorbereidingen en ga dinsdag en woensdag nog naar mijn werk en geef dan nog 2 trainingen. Mijn hoofd staat daar eigenlijk op dit moment niet zo naar maar als ik eenmaal bezig ben dan gaat het helemaal goed komen. Ik heb nog geld gekregen van een aantal mensen en dat neem ik mee. Sara heeft ook nog geld mee voor het weeshuis. Ik had begrepen dat er al wel een doel voor is maar weet niet precies wat het is. Als het mij duidelijk is waar het aan besteed gaat worden dan laat ik het jullie weten via de site. Iedereen die geld gegeven heeft heel erg bedankt. Ik zal foto`s maken van het gasten en vrijwilligersverblijf. Daar is heel wat geld in gaan zitten wat bij ons is binnen gekomen. Verder ga ik kijken en horen hoe het staat met het gebouw van de graanmachine en de medische post. Sara gaat als het goed is naar het Noorden Bolgatanga om te kijken hoe het met de bouw van het toilet gaat. We houden jullie op de hoogte!!

Liefs en groet,

Frieda

De afgelopen week.

Ik heb al weer veel te lang niet meer op internet gezeten en ben al weer bijna vergeten wat ik allemaal te vertellen heb. Ik zal maar beginnen met dat ik ziek ben geweest. Ik kon weinig slapen had spierpijn in mijn rug en nek, opgezetten klieren in mijn nek en koortsaanvallen. Eerst getest op malaria, maar dat was het niet. De volgende dag weer terug voor een uitgebreidere test en ik heb waarschijnlijk ergens een infectie. Maar het gaat sinds vandaag weer beter. Dat is mooi want dan kan ik eindelijk eens bij lucas zitten want die is opgenomen in het ziekenhuis. Hij heeft het soort malaria waarbij het naar de hersenen gaat. Dat is gevaarlijk en daar hebben we in het weeshuis een voorbeeld van. Afia Puma is daardoor voor haar leven lang gehandicapt en zal waarschijnlijk nooit meer kunnen lopen. Lucas heeft verlamde beentjes doordat hij met een open ruggetje is geboren en een waterhoofdje. Toch is hij heel slim en (normaal) heel vrolijk. Vanavond zal ik bij hem zijn om een oogje in het zeil te houden bij de zusters. Dat blijkt iedere keer toch weer nodig te zijn...

We hebben voor pasen eieren geschilderd. Jammer genoeg heb ik geen fototoestel bij me omdat ik rechtstreeks uit het ziekenhuis kom voor Josephs Aids test. Hij heeft geen Aids! Gelukkig.. Maar volgende keer zal ik foto's meenemen en dan zien jullie misschien wat voor chaos het was. Ze moesten af en toe wisselen maar zeker de kleintjes pikten dat niet en zette het op een krijsen. Wat ook een leuke truc was van de ouderen om het ei af te pakken en te zeggen: He/she is finished.
De volgende dag gingen we de eieren verstoppen. Toen Mariette uit ging leggen wat de bedoeling was begonnen ze al te juichen. Ze wisten wat het was en hadden het een keer gedaan met snoepjes. De kinderen renden overal heen. Ik had er een in mn zak gestopt. Ze hadden het niet door tot mariette zei dat we er nog een miste en dat we maar is bij de vrijwilligers moesten kijken. Alle vrijwilligers rende weg met de kinderen erachteraan. Het was echt een succes!
Een deze dagen gaan we nog kijken voor een grote afvalcontainer. Maar daar was nu van alles tussen gekomen.

Dan wil ik nog graag vertellen over een salsa feest wat we hebben meegemaakt laatst. Fantastisch! Rond het zwembad hadden ze tafels en dansvloer. En grote Ghanese mannen die onwijs mooi konden dansen! We zijn inmiddels met 6 vrijwilligers in totaal. Dus we hadden een aardige tafel vol blanken. Tineke heeft danslessen gevolgd maar die durfde toch niet als blanke mee te dansen op het podium met hun groep. Kon ik me opzich wel voorstellen.
Zodra er omgeroepen werd dat de dansers iedereen mochten pakken waarschuwde Mariet ons al dat Annabel en ik het eerst eruit gepikt zouden worden. En tada, op dat moment stond er ook meteen een voor mijn neus. Ondanks alle aandacht was het echt heel gaaf. Toen iedereen aan het dansen was waren we constant omsingeld. Maargoed, geef ze eens ongelijk... Ik ga wel Salsa les nemen denk ik!

Het is trouwens lang niet altijd zou warm als ik dacht. Gister overdag wel, maar toen tante Giena belde om te checken hoe het met me ging hoorde zij de donder door de telefoon ook. ECHT HEEL HARD... Regen kletterde bijna door alle kiertjes en je moest alles voor het raam wegschuiven.

Nou, dat was het weer.
Liefs Saar

Hoe gaat het met Sara?

Bijna elke dag heb ik wel contact met Sara. Zoals ik het begrijp heeft ze haar draai gevonden en heeft ze leuk contact met de andere vrijwilligers. Ze is druk met het verzorgen van de kleine kinderen. Daarnaast moeten er met 2 kinderen elke dag geoefend worden omdat ze dat niet zelf kunnen ook gaat ze mee naar de fysiotherapie met deze kinderen. De kosten van deze therapie word betaald door mensen in Nederland. Ook heeft Saar Pasen gevierd met de kinderen. Ze had uit Nederland allemaal paas spullen mee genomen zoals eierverf en plakplaatjes enzo. Ze heeft eieren gekocht voor de kinderen (vrij duur in Ghana en de kinderen krijgen die niet vaak) en deze laten schilderen door de kinderen. Een dag later heeft zijn de eieren verstopt en mochten de kinderen ze zoeken. Dit vonden ze erg leuk om te doen en dat je ze daarna mag op eten is helemaal te gek.
De dagen gaan snel voorbij met alles wat ze doet in het weeshuis. Daarnaast gaat ze samen met andere vrijwilligers wel eens de stad in. Ik weet niet of er veel te doen is, daar moet ze zelf maar eens over schrijven.

Op dit moment is ze ziek. Sinds gisteren 2de Paasdag heeft Sara koorts en voelt zich grieperig. In het weeshuis hebben een aantal kinderen malaria en het kan zijn dat Sara dit ook heeft. Ze is vanmorgen naar het ziekenhuis geweest om bloed af te nemen. Vanmiddag krijgt ze de uitslag. Het hoeft niet zo te zijn maar het is goed om het uit te sluiten.

In het ziekenhuis ligt op dit moment ook Lucas (het kindje wat met een openruggetje is geboren. Hij heeft ook zwaar malaria. De vrijwilligers zijn omste beurd bij hem in het ziekenhuis om voor hem te zorgen. Saar heeft ook bij hem geslapen maar op dit moment voelt ze zich niet goed om dat te doen. Ze ligt nu in het vrijwilligershuis op haar kamer en Mariëtte bezoekt haar regelmatig dus dat zit wel goed. Natuurlijk ook de vrijwilligers zorgen voor haar. Veel eetlust heeft ze niet alleen trek in gekookte rijst. Ze belde me net op en vertelde dat Joseph bij haar lag in bed. Joseph is het kindje wat ik vorig jaar tot 3 keer toe bijna dood in mijn armen heb gehad. Joseph is ook ziek. Het gaat niet zo goed met hem. Hij eet wel goed maar hij wordt maar niet groter en dikker. Het lijkt of hij het eten niet opneemt. Het is echt het zorgen kindje. Over 2 maanden is hij 18 maanden en dan gaan ze hem testen op Aids. Het kan zijn dat dat de oorzaak is dat hij niet groeit. Verder wordt zijn urine en ontlasting getest op allerlei ziekten. Hopelijk is het geen Aids en vinden ze de oorzaak waardoor hij niet groeit. Het raakt me enorm dat het met hem niet goed gaat.

Zo dit was het tot op dit moment. Ik houd jullie op de hoogte.

groet Frieda

Bijna verhuizen.

Morgen is het zo ver! Het vrijwilligers huis op het terrein van Hanukkah is bijna af. Ik heb me nog best verbaasd over hoe snel het allemaal gaat. Ook mariette is op z'n Ghanees tevreden. Niet alles is helemaal recht, maar zo is dat nou eenmaal. Ik weet al welke kamer ik in ieder geval NIET wil, want daar zat gister al een mega spin. Vanmiddag gaan we de boel een beetje schoonmaken zodat morgen alle spullen erin kunnen. Nancy en Tineke zijn morgen naar de apen en watervallen, dus ik heb belooft extra hard te werken. Dat kan ik makkelijk met die spierballen van mij... (Ralph ik hoor je me hier uitlachen)

Gister zijn Nancy en ik naar de fisiotherapie van Afia Puma en Lucas geweest. Normaal schijnen er Nederlanders te zitten, maar nu stelde het niets voor. Na een uur wachten konden we eindelijk naar binnen. Volgens mij had de dokter geen dossier gelezen! Ik deed maar voor wat we met Afia en Lucas doen en we kregen te horen dat we dan maar wat meer moesten oefenen. Pardon, Tineke oefent elke ochtend trouw? Toen we maar weer weggingen begon de dokter over de beentjes van lucas. Dat hij misschien maar een operatie moest hebben. Ik heb meteen maar verteld dat die nooit gewerkt hebben en dat ook nooit zullen doen. Gelukkig was de zuster het daarmee eens. Volgens mariette zeiden ze dat vaker. Heel apart.

Liefs