3e dag

Dit waren twee dubbelzinnige tropendagen. Op zondagmorgen stonden we om 5.00 op om de bus naar Kumasi te nemen. Aangekomen om 11.30 besloten we om maar gelijk door te bussen naar Bolgatanga in het noorden, waar we uiteidelijk om 00.30 na middernacht aankwamen. Dat klinkt vervelend lang maar met zoveel indrukken onderweg was het ook zo gedaan. In nederland zou ik zeggen dat hier iedereen in sloppenwijken woont of zwerft. Het dwingt ook veel respect af als mensen trots laten zien hoe ze het voor elkaar hebben. Hier toont de levensstandaard zich als hutten van leem of zongebakken stenen met een platen dak, waar de hele famlilie voor zit. Er zijn maar weinig wegen en weinig inwoners in Ghana, dus alles concentreert zich langs de weg. Iets verkopen blijkt het dagelijkse motto, ook op zondag. Soms zeer afgelegen verkoopt een meisje tomaten waarbij ik verwacht dat een enkele klant voldoende is voor het daginkomen. Ook zien we nare beelden van gewonden langs de weg, waar geen hulp voor lijkt te zijn. Joris schoot in tranen omdat hij langs de weg een lijk zag verbranden. De weg naar het noorden is deels onverhard en gatenkaas. Om de paar kilometer stond er wel een wagen met panne. Liggende benen staken ook onder auto's vandaan in het pikke donker. Ik kreeg het visioen dat we al vele paren benen er af hadden gereden.
Mozes had geregeld dat zijn oudste broer Mohammed ons afhaalde 's nachts. Dat liep gesmeerd en hartelijk. We kwamen terecht in een zeer prettige lodge, twee betegelde kamers met de noodzakelijk ventilator en een sfeervolle patio. Het schooltje er naast had al ontdekt dat er blanke gasten zijn. Toen ik buiten kwam stonden Sara, Joris en Wouter al in het centrum van de belangstelling voor de klas. Ja, wat heet klaslokaal? De school is een dak op palen. Door een hoge delegatie werden wij na het ontbijt afgehaald vanmorgen drie broers van Mozes: Mohammed, Abdalla en Jozef. Toen werden we in 2 uur tijd werkelijk overspoeld met indrukken waar ik twee dagen over had willen doen. Ze namen ons mee naar een kleuterschool waarin we alle klassen afgingen en voor de peuters het oefenmateriaal werden voor de engelse les. Elk woord leren ze in twee talen: engels en twi. Naar de toilet betekent voor de kinderen het veld in lopen en hurken, al jaren op dezelfde hectare grond. Ik ben maar wijs op de weg gebleven. Als wij vragen naar de behoefte aan een toilet bij de school blijkt dit een hartewens te zijn. Na de school hebben de broers bijzonder trots hun huis en familie aan ons voorgesteld. Het huis is een aaneenschakeling van lemen hutten tussen een oude grote vijgenboom (?) en de waterput. In de droge periode moeten ze heel ver lopen om aan water te komen. Voor de toilet lopen ze ook het veld op. Alles leeft op de grond met wederzijds respect voor mens en dier. We hebben de hut gezien waar mozes als kind in woonde, wat nu voor dieren is. De mensen zijn zo liefdevol: De directrice van de school omhelsde ons allemaal, iedereen wil onze handen schudden, zoveel blije gezichten en een lach met witte tanden die wij met onze blanke huid nooit na kunnen doen. Een zeer pakkend contrast vind ik hoe Jozef in keurige blouse en nette broek naar zijn werk gaat, Barclays bank of als onderwijzer op school, en gelijkertijd leeft in voorzieningen die in onze ogen zo primitief zijn. In het algemeen lopen de mensen er hier mooi gekleed bij.
Omtrent de giften die we gaan geven willen we eerst overleggen met mariette van het weeshuis. Per telefoon in de bus liet zij al weten dat het weeshuis een graanmolen zou willen om in eigen onderhoud zoveel mogelijk te kunnen voorzien. (Maarten)